...οπως κι αν επιλέγουν οι άλλοι να την ονομάσουν.

Με εσένα ξέρω πότε λες ''φύγε'' και εννοείς ''μείνε''

πότε πρέπει να μιλήσω και πότε όχι-και τι να πω.

Εσύ καταλαβαίνεις τι θέλω να κάνεις,

ξέρεις τι να πεις όταν νευριάζω για να σου γελάσω.

Ξέρεις να επιμένεις όταν θέλω να επιμείνεις κι ας μην στο δείχνω

και τα καταφέρνεις πάντα μαζί μου.

Πάντα μα πάντα.Ισως καλύτερα απο όλους.

Μα όμως κάνω λάθος,το βλέπω αλλά ξέρεις τι..πίστευα οτι ξέρεις,οτι ξέρεις και δεν αμφιβάλλεις.Και είναι αυτο το συναίσθημα που λες την αλήθεια και δεν σου περνάει καν απ το μυαλό ότι ίσως δεν σε πιστέψουν.Ετσι κι εγώ δεν το φανταζόμουν αυτό.Γιατί ενώ ήξερα τι να κάνω,ίσως δεν το έκανα.Δεν ξέρω γιατί πάντως είναι άσχημο και λυπάμαι γι αυτό.

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα,τότε κάπου αλλού,ξέρεις που..

Εχουν αλλάξει αρκετά απο τότε.Τρομαξα στην αρχή μα θα συνέβαινε κάποτε.Και ξέρω πως δεν έχει αλλάξει αυτό που ξέρεις πως αγαπώ τόσο σε σένα.

Φοβάμαι όμως με αυτά που μου λες,αυτά σε σχέση με μένα.Στεναχωριέμαι και φοβάμαι-αν και ίσως δεν τα πιστεύεις ακριβώς-Ομως όλοι χρειάζονται χρόνο και εγώ δεν σε αποδεσμεύω ούτε για λίγο απο μένα.Ισως δεν είναι σωστό μα καταβάθος πιστεύω πως δεν το θέλεις πραγματικά.Δεν το θέλω ούτε κι εγώ απλά δεν ξέρω πως να σε κρατήσω τώρα.

Κι αφού εσύ δεν με διώχνεις τι δεν μπορώ να δω..?

Παντώς να ξέρεις,

δεν σε αφήνω κι εγώ να δεις κάτι.

Και δεν το κάνω γιατί δεν έχω ούτε θέση σε αυτό ούτε το δικαιώμα.

Και ξέρεις είναι το πιο προφανές μα δεν το φαντάζεσαι καν..

Ξέρεις,φέρνεις ησυχία.

Και σιγουριά.

Και αυτό,που είμαι ο εαυτός μου και τον αγαπάς 

κι ας τον ξέρεις.

Σε αγαπώ.

και είμαι εδώ για ότι θέλεις

[17:23]

 Πέμπτη 8. //16:43

Παραξενεύτικα χθες 

όταν κλειδώθηκες στη βιβλιοθήκη.

-απλά δεν το συνηθίζεις και μου έκανε εντύπωση.

Σκέφτηκα να μη σε ενοχλήσω αλλά πέρασε ώρα

και ανυπομωνούσα να σου δείξω τα λουλούδια σου

που άρχισαν να ανθίζουν.

Αποφάσισα λοιπόν να σου χτυπήσω την πόρτα

-επρεπε να φύγουμε σε λίγο έτσι κι αλλιώς.

Μου είπες ότι έρχεσαι αν και μου ακούστικες λίγο περίεργα

Σε ρώτησα αν έγινε κάτι και μου απάντησες πως όχι.

Ανησύχισα λίγο αλλά ξεκίνησα να ετοιμάζομαι.

Σάββατο 10. //01:27

Εχεις τρείς μέρες στη βιβλιοθήκη.

Μου απαντάς μονολεκτικά στα χαρτιά που

σου ρίχνω κάτω απ την πόρτα.

Τουλάχιστον απαντάς.

Χθες το βράδυ σε άκουγα που φώναζες 

μα θυμήθηκα που έιπες πως αν μπω 

δεν θα σε ξαναδώ και έκλεισα τα αυτιά μου.

Ξύπνησα στο πάτωμα,από το τηλέφωνο που χτυπούσε.

Σε έψαχναν και είπα πως δεν ξέρω που είσαι.

Τετάρτη 14. //22:56

Πέρασε μια εβδομάδα.

δύο μέρες τώρα δεν μου απαντάς.

Τα λουλούδια σου έχουν γίνει πανέμορφα.

Εσπασα την πόρτα το απόγευμα.

Μέσα στη σκόνη

( Αδυνατώ να γεμίσω,κι ας χωράω τα πάντα*

Με μία τρύπα να μεγαλώνει μέσα σου,πως να γεμίσεις(?)

Πέφτουν πολλά από 'κει,ξέρεις.. )

Ελλειψη χρωμάτων.           Μαύρο μόνο

Κι έτσι,

προτιμώ το σκοτάδι.

Μέσα στη σκόνη

Πολύ μακριά για να με φτάσεις.

Δέχομαι τη ζέστη γύρω απ το λαιμό μου

-ανακουφίζω την αδυναμία

Βουλιάζουν τα χέρια,

χάνονται,

παύουν να σκαλίζουν.

Κάψιμο

Ησυχία.

Υποχωρεί ο πόνος,

βυθίζομαι στον καπνό.

Πολύ μακριά για να φοβάμαι.

Σε καταστολή.

( Ο ήχος σου,

διέγερση.

Και αφού,

αγγίζεις τη φθορά μου,

μην χάνεις το σκοτάδι μου,

σε παρακαλώ.. )

ασυναρτησίες

έχω γράψει τόσα πράγματα σήμερα αλλά τίποτα δεν είναι αυτό που θέλω να πω..!Προσπαθώ να ελευθερώσω το κεφάλι μου αλλά δεν τα καταφέρνω..
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει.
είμαι κουρασμένη αλλά δεν θέλω να κοιμηθώ.
Σκέφτομαι διάφορα
Σκέφτομαι οτι αν βρεθείς στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή μπορεί να γίνεις συνένοχος σε κάτι που δεν προκάλεσες και ούτε καν αποδέχεσαι.Απλά επειδή άκουσες ή κατάλαβες κάτι που δεν έπρεπε.Αν και κατά τη γνώμη μου είναι δύσκολο να καταλάβεις κάτι που δεν έπρεπε από μόνος σου.Εννοώ ότι συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις ο άλλος ή είναι απρόσεχτος ή νομίζει πως δεν βλέπεις.Οπως και να χει,εσύ μετά γίνεσαι συνένοχος και κατα κάποιον τρόπο τον καλύπτεις.Και αυτό είναι απαίσιο.
Σταματάω να το σκέφτομαι γιατί δεν καταλήγω πουθενά.
Νυστάζω
Το πρωί έχω μάθημα-πάλι δεν έχω διαβάσει!Κάθε βδομάδα λέω πως θα διαβάσω και ποτέ δεν βρίσκο χρόνο..πφ.
Πρέπει να σηκωθώ να φέρω το ξυπνητήρι..Χμ,θα σηκωθώ και μετά θα κοιμηθώ..


Καληνύχτα..

Tearing me away from the quiet.

Στα όνειρα μου πιά

κρύβομαι.

Το κάνω κι ας ξέρω πως είναι μάταιο.

 Κάθε νύχτα σφίγγομαι

να μην αφήσω πίσω μου

κομμάτια όσο ψαχνω

μέρος.

Μα πάντα το πρωί 

με βρίσκουν.

Βιάζομαι να μαζέψω 

τον εαυτό μου από τις γωνίες

και παρακαλάω τα μάτια μου

να συνεργαστούν.

Κρατάω το σώμα μου γερά.

Βάζω όλη μου τη δύναμη

για να ελευθερωθω απο

την πίεση στα πόδια μου.

Τα μέλη μου μουδιάζουν.

Δεν σε αφήνω.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα

και σε σφίγγω

τη στιγμή που σε σκίζουν στη μέση

Η δύναμη μου φτάνει

μόνο για το μισό.

Αύριο ίσως τα καταφέρω

να σε κρατήσω ολόκληρο

εαυτέ μου..

Μα χάνω τα χέρια μου

κάθε μέρα.

Πονάω 

κουράζομαι

και μου λείπεις..

wooden sky:)

ζέστη.                                                                          

φαντάσου μαζί μου

την ομίχλη μας

είσαι κάτω                                                                              

φαντάζεσαι να σηκώνεσαι

μα δεν έχεις κουνηθεί.

είσαι κάτω

και ζεσταίνεσαι.

ζεσταίνεσαι 
και δεν σε νοιάζει.      

      Για εκείνα,

τα παλιά μαζί.

κόκκινες ιστορίες.

   πριν καιρό.

τα βήματα μου

Τα ίδια,

   τα παλιά.

πριν καιρό.

ζέστη.

Κοίταξε πάνω μαζί μου

Μετράμε

είσαι κάτω

φαντάζεσαι να μετράς

Αναρωτιέσαι που είναι

τα χέρια σου

μα δεν έχεις κουνηθεί.

είσαι κάτω 

και ζεσταίνεσαι.

ζεσταίνεσαι

και δεν σε νοιάζει.

τα παλιά,

Σκηνές,κάποτε,

δικές σου,

Αναγνωρίζεις

στο χιόνι.

εκείνα τα σημάδια,

Κάποτε,

ζέστη.

χάσαμε το μέτρημα.

πονάς λίγο 

μα δεν θα κουνηθείς.

δ.υ.

Σήμερα σου εξηγούσα τι μου θυμίζει το καθένα.

Μία υπερβολή το καθένα.

Ψάχνω να βρω κάτι,κάποιον γύρω μου σε πραγματικές διαστάσεις.

Βρίσκω..αλλά είναι έτσι από έλλειψη προσοχής.

Οτι έχει 'μου' συνοδεύεται από μια δόση υπερβολής.

Ακόμη και το πρέπει,το αργότερα,το ξεκινάω..

Τις αγαπάω τις υπερβολές μου

ακόμη και την πιο μικρή,

επειδή μπορώ και τις υποστηρίζω

χωρίς προθεσμίες.

Μπορώ και αναπνέω εντάξει έτσι,

άρα εγώ-για μένα δεν φοβάμαι.

Και όσο έχω εσένα να υπερβάλεις μαζί μου 

δεν φοβάμαι.

Φώναξε μου οτι θέλεις,δεν θα κρυφτώ.

...

Υ.Γ.

Νομίζω στο χρωστούσα..

τραγουδάω ακόμα

τις ροζ λέξεις σου