κι αν αποσύρονται τα μάτια προς τα κάτω/ γύρω μου κλείνουν πόρτες λευκός θόρυβος
κι είναι αυτά τα μικρά και παρήγορα/ όταν με αγγίζεις απαλά ή σφιχτά
όσοι αναρωτήθηκαν πόση έκφραση αρκεί προς έναν έρωτα/ απαντώ ο μίλτος είναι ο αγαπημένος μου ποιητής
κι αν είναι μάταια όσα μου γράφεις κι απαντώ/ κι αν πάλι παίζω τον εαυτό μου σε επανάληψη
χάνω τα λόγια μου και μένω ακίνητη/ κι αυτός ο θόρυβος δε λέει να σωπάσει
κι αν δε θέλω άλλο να ακούσω και μόνη μου αρκούμαι να σε σκέφτομαι/ πώς μπορώ
τετριμμένα τεταμένα και παράφορα/ ας πέσουν τα δάκρυα στη μάχη, παραδίνομαι
κι αν είναι να ακούσω την πτώση μου σε ζωντανή μετάδοση/ ας είναι με το σάουντρακ απ' τις ταινίες που σαρέσουν