ιούνιος, στη θάλασσα

 

τα τσιγάρα έγραφαν

οι καπνιστές πεθαίνουν πρόωρα

κι αναρωτήθηκα αν πεθάναμε πρόωρα.

17. Εξορία

εκείνοι που με έκαναν μωβ και άναβα τσιγάρο μόνο για τις ανάσες τους
δυσκολεύομαι να γίνω μωβ και τα τσιγάρα μου ανάβουν και σβήνουν από μόνα τους 
όσα μας συμβαίνουν σήμερα και αύριο
δεν θα έχουν καμία σημασία πέρα απ' την αφέλεια του τώρα
η αναμονή μας να είναι γλυκιά σαν γάλα με μέλι
η πίκρα μας να είναι πικρή και μετρημένη
οι μέρες μας, ολόκληρες
ο ύπνος μας, ήσυχος και σιωπηλός

είσαι μακριά κι απρόσιτα
εσύ που τυχαίνει να έχεις το όνομα σου
ο άγνωστος χ κι εσύ
δε σου είπα τίποτα που δεν ήθελα να πω
δεν ήθελα να σου πω τίποτα που δεν είπα
ο άγνωστος χ και οι ανησυχίες μου
παραπατάμε και -συνήθως- πέφτουμε

ψέματα

βασικά σκεφτόμουν να σου πω
συγγνώμη που σου μίλησα έτσι
αλλά
θα με ρωτούσες τι εννοώ
και γάμα το

και βασικά πολλά σκεφτόμουν να σου πω,
με βασικό άξονα την αλήθεια
αλλά

αλλά.

καταπάτηση δικαιωμάτων

άφησα τις εμμονές μου νηστικές, να πεθάνουν επιτέλους, κι αυτές έκαναν φωλιά ανάμεσα στα μάτια μου.

θα ήθελα να επιτευχθεί διάσπαση ατόμου, διχοτόμηση παθολογίας και συνείδησης.

το κάψιμο δεν απευθύνεται κάπου,στην πραγματικότητα είναι αυταπόδεικτο,
και γράφω τώρα για να νιώσω καλύτερα,
γιατί ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να μη νιώθω τίποτα.

άφησα ουσίες να μπούν μέσα μου, να με σώσουν, και αυτές με τρώνε από μέσα. αχάριστες.

*

δε χρειάζεται κανείς να ξέρει, γιατί απαιτείται παρελθόν και μέλλον σε συνάρτηση,
και που να τρέχουμε τώρα.
δε χρειάζεται τίποτα όταν δε θέλεις τίποτα, αλλά ακόμη κι αυτό μοιάζει με δήλωση,
άστο καλύτερα.
μικρά κομμάτια αντιστέκονται ακόμα, αντισώματα εξολοθρεύονται ακαριαία. 
αύριο δε θα βρίσκω όμορφο τίποτα από όλα αυτά,
αλλά σήμερα είμαι όμηρος πολέμου, κι έτσι μπορώ να σου γράψω.
εσύ δεν έχεις ιδέα, και μιλάμε για όλα τα εσύ εκτός από ένα. 
μιλήσαμε ξανά για αυτό κάποτε, σκέφτηκα μόνη μου πολύ για αυτό κάποτε,
και είπα τέλος. και αυτό δεν ήταν για κάποτε αλλά για πολλά κάποτε μαζί
με εξαιρέσεις αυστηρά ελεγχόμενες εμφανίσεις.
δε μου αρέσει ο απρόσμενος πόλεμος, αυτά τα κομμάτάκια που αντιστέκονται
δεν έχουν καν μνήμη και θα πρεπε να ντρέπονται.
ενώ το δέρμα, που ξέρει και θυμάται διάλεξε τη σωστή πλευρά. 
δε μπορώ να σου μιλήσω άλλο, κουράστηκα αρκετά, έλα μαζί μας, σε περιμένω

τρυφερά.

"δεν θέλω να καθαρίσω το σπίτι μου,

θέλω να μένω στο δικό σου και να τρίβομαι στα σεντόνια σου.."

μαθαίνουμε,ζούμε,πρωί και πεθαίνουμε,

κρατάω το χέρι σου,δέρμα σε δέρμα.

θόρυβος στη φωνή μου,μόνοι μας,

αν άκουγες,αν μιλούσα,αν ήταν,

αν πίστευα και αν έφευγες,

θα μοιραστούμε το αδύνατο,

διαίρεση με το μηδέν,

να σβήσεις τα μάτια μου.

115μ.

σε αυτά που βλέπω τις νύχτες,
και σε εκείνα που σκορπίζω τις μέρες μου,
τελευταία,
άνθρωποι που με τρομάζουν,κλέβουν τη φωνή μου με φιλιά.
φεύγω και γυρίζω αλλού,σε οικεία και σε κείνα.
κι ύστερα φεύγω και γυρίζω,
σκοτεινές σειρήνες,μυρίζω το δέρμα σου.
σε βρίσκω,σε χάνω και τίποτα.
σε έχω,
και θέλω κι απέχω.
θυμάσαι τι μας έκανε να νιώθουμε;





(να περπατάς στους δρόμους,ξένους δρόμους,
με καμένα χέρια,ξεχασμένα μάτια σε μάτια,πλακάκια.
να πατάς τα κενά και τις γραμμές,
να μου αγγίζεις τις πληγές με σίγουρα δάχτυλα
και να μου φιλάς το σβέρκο με στόμα από φωτιά,
το σώμα μου να σ' ηρεμεί.)

ίσως μαζί και ίσως χώρια,μα θα χεις το πιο όμορφο βλέμμα έτσι κι αλλιώς.

δεν έχω πια να θυμηθώ και να ξεχάσω,μόνο χέρια που δεν συνεργάζονται.

δεν μπορώ να γράψω.