(...)

-Είσαι μόνος?

-Μόνος,ναι

-Να μείνω μαζί σου για λίγο..(?)

Μπορείς να σκέφτεσαι ότι θέλεις,

δεν θα σε ενοχλήσω

το υπόσχομαι

-Μπορείς να μείνεις

-Κι αν θέλω να μείνω για καιρό..(?)

-Μπορείς να μείνεις για όσο θέλεις..

-Είσαι εντάξει?

-Ναι,εσύ?

-Εγώ νομίζω πως δεν είσαι

-Γιατί το λες?

-Ισως μου φάνηκε

-Κι αν με γνωρίζεις πια και δεν μιλάς είναι γιατί πιστεύεις πως τρομάζω..(?)

-Είναι γιατί δεν χρειάζεται να ζεις τις ίδιες καταστάσεις δύο φορές

-Και αν..

-Τότε μπορείς να μου μιλήσεις

-Κι αν παριστάνεις πως δεν ακούς?

-Είναι γιατί μου μοιάζουν οι λέξεις σου με παραμιλητό

-Μην φοβάσαι,

κι αν είναι τα σύνορα λεπτά,

μην φοβάσαι να έρθεις..

-Κι αν δεν κοιμάσαι πια τα βράδια 

είναι γιατί..(?)

-Γιατί είναι μέρες που με ακολουθεί όπου κι αν πάω

Κι ύστερα τις νύχτες,πώς να μείνω δίπλα της χωρίς να την κοιτάζω..(?)

Κι όταν πάλι δεν έρχεται γυρίζω σε γνώριμες μέρες και τη φτιάχνω ανάμνηση

Και ξέρεις,τότε είναι οι σκέψεις που δεν μπορώ να ξεφύγω..

-Λυπάμαι..

-Μην λυπάσαι,δεν θέλω να ξεχάσω

-Θέλεις να θυμάσαι?

-Δεν θέλω να ξεχάσω..

-Πονάς?

-Ορισε τον πόνο

-κάποιος κατάλαβε τον τρόπο που κατέβαινα τις σκάλες-

με συγχωρείς που ξεχνάω να σου λέω πως σε αγαπώ..

με συγχωρείς που σε κοιτάω και στο λέω,και ίσως τότε δεν με πιστεύεις..

-κάποιος κατάλαβε-

εσύ.. τα χρώματα,

ο ήχος της θάλασσας,

εσύ,κάθε φύλλο,

ο ουρανός πως ηρεμεί..

Πώς μπορώ να ξεχάσω..

Οταν είσαι δίπλα μου,

πώς μπορώ να ξεχάσω..

Π.

Περπατάμε μαζί-εσύ πίσω μου.

Ακούω τα βήματα και κάθε λίγο σταματάω για να γυρίσω να σε κοιτάξω.

Μ'αρέσει ξέρεις ο τρόπος που ρωτάς 'τι?' γελώντας.

Φτάνουμε κάτω από το σπίτι,σε αγκαλιάζω ζεστά και σε αφήνω.

Περπατάω αργά για να με προλάβεις όπως πάντα

Νιώθω τα μάτια σου πάνω μου και ύστερα την ανάσα σου 

κάθε φορά.

-..

-Θα σε περιμένω.

Σε κοιτάζω που απομακρύνεσαι.

Αρχίζει να πέφτει ο ήλιος και κοιτάζω γύρω μου..

Μου αρέσει αυτό το μέρος,γιατι μυρίζει ουρανό..

Ερχεσαι,με πιάνεις απ το χέρι.

Εχει σκοτεινιάσει αρκετά τώρα.

Φεύγουμε μαζί,

Ακολουθώ το βήμα σου κι εσύ προσπαθείς να με μπερδέψεις.

Συνήθως τα καταφέρνεις και κάνω πως βαριέμαι γρήγορα,

σου σφίγγω το χέρι για να με κοιτάξεις..

Και μου γελάς..

Και σ'αγαπώ..

δια/απο

Σε δέσανε σε ένα άδειο σπίτι,

να φωνάζεις μόνη σου,αγάπη μου.

Σε δέσανε και φύγανε.

Κι έκαψες τα σχοινιά για να σωθείς

κι έκαψες τα χέρια σου,

τα πόδια σου.

Kι έκαψες κάθε ουρανό,

κι είπες θα πεθάνεις νωρίς.

Γέμισες εγκαύματα,αγάπη μου

κι από που να σε κρατήσω που πονάς?

Γέμισες αγκάθια

κι όποιος περπατάει μέσα σου ματώνει.

Κάνε με δέρμα σου,αγάπη μου..

κι εγώ θα φροντίζω τις πληγές σου κάθε μέρα.

Τράβα με κάτω,                                                             ( αντέχω τον πόνο

να είμαι δίπλα σου,                                                         αντέχω το βάρος )

να είμαι μέσα σου,

να διώξω κάθε κενό που πιάνει χώρο,

να ηρεμίσω τους χτύπους,

τις μέρες που φεύγουν.

Κάνε με δέρμα σου αγάπη μου..

Να είμαι χρόνος,παρουσία και κομμάτι σου.

Να με μετράς σαν μέλος σου 

-και να με βρίσκεις πάντα,

να είμαι μέρος της φθοράς και φυλακή 

κι ορίζοντες,να τρέχεις να ξεχνάς..

Κάνε με δέρμα σου,αγάπη μου..

Να σε αδειάσω

να σε γεμίσω θάλασσες

και πάλι να σε αδειάσω,

να είσαι ελεύθερη,να ζεσταίνεις όποιον θέλεις..

...οπως κι αν επιλέγουν οι άλλοι να την ονομάσουν.

Με εσένα ξέρω πότε λες ''φύγε'' και εννοείς ''μείνε''

πότε πρέπει να μιλήσω και πότε όχι-και τι να πω.

Εσύ καταλαβαίνεις τι θέλω να κάνεις,

ξέρεις τι να πεις όταν νευριάζω για να σου γελάσω.

Ξέρεις να επιμένεις όταν θέλω να επιμείνεις κι ας μην στο δείχνω

και τα καταφέρνεις πάντα μαζί μου.

Πάντα μα πάντα.Ισως καλύτερα απο όλους.

Μα όμως κάνω λάθος,το βλέπω αλλά ξέρεις τι..πίστευα οτι ξέρεις,οτι ξέρεις και δεν αμφιβάλλεις.Και είναι αυτο το συναίσθημα που λες την αλήθεια και δεν σου περνάει καν απ το μυαλό ότι ίσως δεν σε πιστέψουν.Ετσι κι εγώ δεν το φανταζόμουν αυτό.Γιατί ενώ ήξερα τι να κάνω,ίσως δεν το έκανα.Δεν ξέρω γιατί πάντως είναι άσχημο και λυπάμαι γι αυτό.

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα,τότε κάπου αλλού,ξέρεις που..

Εχουν αλλάξει αρκετά απο τότε.Τρομαξα στην αρχή μα θα συνέβαινε κάποτε.Και ξέρω πως δεν έχει αλλάξει αυτό που ξέρεις πως αγαπώ τόσο σε σένα.

Φοβάμαι όμως με αυτά που μου λες,αυτά σε σχέση με μένα.Στεναχωριέμαι και φοβάμαι-αν και ίσως δεν τα πιστεύεις ακριβώς-Ομως όλοι χρειάζονται χρόνο και εγώ δεν σε αποδεσμεύω ούτε για λίγο απο μένα.Ισως δεν είναι σωστό μα καταβάθος πιστεύω πως δεν το θέλεις πραγματικά.Δεν το θέλω ούτε κι εγώ απλά δεν ξέρω πως να σε κρατήσω τώρα.

Κι αφού εσύ δεν με διώχνεις τι δεν μπορώ να δω..?

Παντώς να ξέρεις,

δεν σε αφήνω κι εγώ να δεις κάτι.

Και δεν το κάνω γιατί δεν έχω ούτε θέση σε αυτό ούτε το δικαιώμα.

Και ξέρεις είναι το πιο προφανές μα δεν το φαντάζεσαι καν..

Ξέρεις,φέρνεις ησυχία.

Και σιγουριά.

Και αυτό,που είμαι ο εαυτός μου και τον αγαπάς 

κι ας τον ξέρεις.

Σε αγαπώ.

και είμαι εδώ για ότι θέλεις

[17:23]

 Πέμπτη 8. //16:43

Παραξενεύτικα χθες 

όταν κλειδώθηκες στη βιβλιοθήκη.

-απλά δεν το συνηθίζεις και μου έκανε εντύπωση.

Σκέφτηκα να μη σε ενοχλήσω αλλά πέρασε ώρα

και ανυπομωνούσα να σου δείξω τα λουλούδια σου

που άρχισαν να ανθίζουν.

Αποφάσισα λοιπόν να σου χτυπήσω την πόρτα

-επρεπε να φύγουμε σε λίγο έτσι κι αλλιώς.

Μου είπες ότι έρχεσαι αν και μου ακούστικες λίγο περίεργα

Σε ρώτησα αν έγινε κάτι και μου απάντησες πως όχι.

Ανησύχισα λίγο αλλά ξεκίνησα να ετοιμάζομαι.

Σάββατο 10. //01:27

Εχεις τρείς μέρες στη βιβλιοθήκη.

Μου απαντάς μονολεκτικά στα χαρτιά που

σου ρίχνω κάτω απ την πόρτα.

Τουλάχιστον απαντάς.

Χθες το βράδυ σε άκουγα που φώναζες 

μα θυμήθηκα που έιπες πως αν μπω 

δεν θα σε ξαναδώ και έκλεισα τα αυτιά μου.

Ξύπνησα στο πάτωμα,από το τηλέφωνο που χτυπούσε.

Σε έψαχναν και είπα πως δεν ξέρω που είσαι.

Τετάρτη 14. //22:56

Πέρασε μια εβδομάδα.

δύο μέρες τώρα δεν μου απαντάς.

Τα λουλούδια σου έχουν γίνει πανέμορφα.

Εσπασα την πόρτα το απόγευμα.

Μέσα στη σκόνη

( Αδυνατώ να γεμίσω,κι ας χωράω τα πάντα*

Με μία τρύπα να μεγαλώνει μέσα σου,πως να γεμίσεις(?)

Πέφτουν πολλά από 'κει,ξέρεις.. )

Ελλειψη χρωμάτων.           Μαύρο μόνο

Κι έτσι,

προτιμώ το σκοτάδι.

Μέσα στη σκόνη

Πολύ μακριά για να με φτάσεις.

Δέχομαι τη ζέστη γύρω απ το λαιμό μου

-ανακουφίζω την αδυναμία

Βουλιάζουν τα χέρια,

χάνονται,

παύουν να σκαλίζουν.

Κάψιμο

Ησυχία.

Υποχωρεί ο πόνος,

βυθίζομαι στον καπνό.

Πολύ μακριά για να φοβάμαι.

Σε καταστολή.

( Ο ήχος σου,

διέγερση.

Και αφού,

αγγίζεις τη φθορά μου,

μην χάνεις το σκοτάδι μου,

σε παρακαλώ.. )