κι αν ξέρω τι νιώθω,

εξηγώ όταν θέλω,

και μπορώ να κρύβω,

τότε τι..

απλά τίποτα..

είναι που συνήθως η αλήθεια μοιάζει ανακάλυψη..

καλημέρα:)

Άργησα να ξυπνήσω σήμερα

και δεν σε πρόλαβα

Βγήκα αμέσως έξω να δω μήπως δεν έχεις φύγει ακόμα

αλλά ήταν κλειστή η πόρτα και τα παράθυρα..

Ελπίζω να μην ανησύχησες..

Όταν γυρίσεις άνοιξε την πόρτα για να καταλάβω

οτι ήρθες

Έχω καλά νέα!

υ.γ. και κούρεψε επιτέλους αυτά τα δέντρα!

μου κρύβουν τη θέα.!

μάντεψε ποιός

Ο γιατρός είπε

Μπήκες μέσα και ξαφνιάστηκα πραγματικά.

Δεν ξέρω αν ήθελα να σε δω

Δεν ήμουν προετοιμασμένη

-πάντα νιώθω μαζί σου πως πρέπει να προσέχω τι λέω

τι εννοώ

και να σε κάνω να πιστεύεις 

οτι δεν θυμάμαι.

Δεν ξέρω τι φταίει μα φαίνεται να θέλεις να μοιραστείς μαζί μου 

μα να μην μπορείς..Κι έτσι αναφέρεις τις λέξεις με τόση αφέλεια

που με τρομάζεις..

Αναρωτιέμαι πραγματικά με εσένα,

κρατάς τη φωνή σου σταθερή,

δεν χαμηλώνεις.

Μόνο στα μάτια σου βλέπω πως ίσως ισχύουν αυτά που λες..

Και πάλι φτιάχνω πλαστές εικόνες σου απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου

και όλα δείχνουν πως δεν ξέρεις να κρίνεις..

Σε λίγο,θα σε έχω ξεχάσει ξανά..

Θα αργήσω σίγουρα να σε ξαναδώ και

ίσως καλύτερα έτσι

Αναρωτιέμαι 

αν θα έρθει ποτέ η μέρα

που θα αντέξεις κάποιον 

να σου μιλήσει πραγματικά

χωρίς να κρύβεσαι σε προφάσεις..

Μα 

όχι 

εμένα

Αφού εγώ 

χρόνια χτίζω έναν

εαυτό χωρίς κρίση..

Ούτε καν συναίσθηση.

και είναι κρίμα να τον χάσω

και ίσως κρίμα να χάσω κι εσένα..

Ευτυχώς σε συντηρούν κι εσένα ιστορίες,που δεν ξεχωρίζω αν τις θυμάμαι ή αν απο την επανάληψη δημιουργήθηκαν με τη μορφή ανάμνησης.

Χωριστοί κόσμοι

συγχωνευμένοι φόβοι

Είναι αυτή η νοσηρότητα που σε σαγηνεύει.

Απλώνεις τα χέρια σου και τα αφήνεις να πέσουν

ενώ αναπνέεις βαθιά

Αναμονή..

Μέχρι της στιγμή της μόλυνσης

και την ικανοποίηση της κατάκτησης,

-που ξεπερνά την ικανοποίηση της επαφής

Μου ανήκεις και είναι αγώνας επιβίωσης

Γεμίζουμε ο ένας τον άλλον χαρακιές,

κι αποδυναμώνουμε τα σύνορα

για να συγχωνευτούν οι φόβοι μας 

-κρυφά

κι οι όροι επιβίωσης ένα άθροισμα από λάθη.

Friendship,love,everything.Expect time

Λυπάμαι Γκριφίν

λυπάμαι

λυπάμαι όσο δεν φαντάζεσαι.

Λυπάμαι αγάπη μου.

δεν ήξερα.

Και θα ξυπνάω κάθε μέρα Γκριφίν και θα σε αγαπάω πιο πολύ.

Κι όταν πονάς κι όταν πονάω

θα σε θυμάμαι δίπλα μου να γελάς έξω απ την πόρτα κάποιο πρωί.

Θα θυμάμαι τα μάτια σου και τις ώρες,τα λεπτά που έμεινα δίπλα σου.

Τα χρώματα στα χέρια σου τότε που δεν με άφηνες να δώ τι ζωγράφισες.

Να με θυμάσαι Γκριφίν,

Κι αν χρειαστεί θα το κάνω κι εγώ για πάντα,

αφού τα τρένα δεν θα σταματήσουν ποτέ να θυμίζουν εσένα.

185/1311624

 

 

 

 

 

 

Ανοίγω τις πόρτες,

                                                        τα παράθυρα

να μπει φως και αέρας

φεύγουμε

να πάμε που?

σήκω,θα δεις

Ακούω φωνές

                                                 δεν με νοιάζουν οι λέξεις

αφού η αλήθεια διαφέρει

κι απ τα δύο

Πρωινός ουρανός

                              Με αυτήν την ησυχία 

                                                                 αν δεν φύγουμε γρήγορα 

θα μας καταλάβουν

νομίζω κάτι έχω να κάνω το απόγευμα

έχεις,να είσαι μαζί μου