ετεροχρονισμένο

(06.10.11)

Περνάει ο καιρός και λένε πως ο καλύτερος τρόπος να σταματήσεις έναν πόλεμο είναι να τον χάσεις.

Κουράζεσαι πια,

και πάει καιρός που έδωσες οτι είχε απομείνει από σένα.

Αλλάζεις,φοβάσαι και φτάνεις να μην θέλεις τον εαυτό σου,θυμώνεις και υποστηρίζεις λόγια που δεν ήθελες να ακούσεις.Χάνεσαι και ψάχνεις μα παραιτείσαι γρήγορα,μάταια,δίχως αποτέλεσμα.

Ξεκινάμε μαζί, ύστερα τρέχεις κι όταν σταματάς δεν είμαι δίπλα.

Κι εσύ κουράστηκες να τρέχεις..

έχω να σε δω μόνο 2 μέρες εντωμεταξύ

νιώθω καλά και βρίσκω τον παλιό μου εαυτό.εμ,αυτό κάνεις κυρίως.α!και επίσης χαίρομαι που αυτά που περιμένεις είναι αυτά που έχω να τα δώσω και που δεν με πιέζεις.μ' αρέσει που πιστεύεις λάθος πράγματα για μένα, γιατί κάποτε ήταν σωστά και εντάξει,αυτό.απλώς μου έκανε εντύπωση που μου έλειψες λίγο και χαίρομαι που δεν θα το διαβάσεις.
(αναρρωτιέμαι γιατί το ανεβάζω)

μαύρα χέρια

(06.10.11)

μέσα μου ζει ένας άλλος.

δυσκολεύεται να ακολουθήσει το ρυθμό της αναπνοής μου 

και περιμένει τη μέρα που θα την κανονίζει εκείνος

όταν καίγεται το δέρμα που μας χωρίζει,κρατάει τις στάχτες και διώχνει τη μυρωδιά.

κι εγώ θυμώνω μαζί του,δεν τον ακούω,τον πληγώνω νομίζω,γι' αυτό μ' αγαπάει έτσι.

γιατί όταν φοβάμαι βγαίνει απ' το σώμα μου και μ' αγκαλιάζει,μαύρα χέρια,όπως κανείς.

δεν πιστεύει κι ας παλεύει για πόρτες,βρίσκει παράθυρα μα δεν του αρκούν.

θα περιμένει..

με βάζει για ύπνο,μου κρατάει το χέρι.

ξυπνάω το βράδυ και φαίνονται τα μάτια του ανοιχτά στο σκοτάδι.

μου λέει πως ήταν πάντα εδώ,πως λυπάται που δεν μου φτάνει μόνο εκείνος.

του λέω πως δεν χρειάζομαι κανέναν άλλο,μα ξέρει 

πως θα τον αφήσω,πως θα γυρίζω μόνο όταν πονάω..

τον αγαπάω.γιατί ζεί δίπλα στην καρδιά μου και ποτέ δεν της έκανε κακό 
για να αναπνέει στη θέση μου..

η περίληψη του Βασίλη στα γαλλικά

 (18.10.11)

*σε συνεγρασία με το κατερζούλι:)

Ο συγγραφέας πραγματεύεται το ιδιάζων θέμα της γλωσσικής ένδειας. Στα πλαίσια της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας, που μαστίζεται από κίβδηλα πρότυπα επιτυδευμένης ευτυχίας και επικοινωνίας βρίθει από έλλειψη δημιουργικότητας. Συχνά παρατηρείται η περιστασιακή εμφάνιση τα λόγια σου σ' έφεραν κοντά μου πίσω απ' τα βουνά. Βρέχει και εγώ σε ψάχνω στους υπονόμους μ' ένα κίτρινο ποδήλατο χωρίς ρόδες.. κόκκινες λάσπες με συνοδεύουν μα εσύ δεν είσαι πουθενά, παρα μονάχα μέσα στης λήθης το γέλιο.

Μυρίζω την ανάσα σου στον αέρα που φυσάει. Ακούω τα βήματα και ψάχνω τους λόγους που δεν είναι δικά σου. Μετράω στο χώμα τις πατημασιές και λείπουν δύο ή απλά δεν ξέρω να μετράω. Γουργουρίζει η κοιλιά μου και εσύ δεν είσαι εδώ να πατήσεις το off. Βγαίνω απ' το μαύρο και φτάνω στο μπλε σκέτο. Σιδέρωσα το αερόστατο και τώρα μπορώ να πετάξω για να σε φτάσω. Φωτίζεις μακριά και με τυφλώνεις. Είσαι το τέρμα μου.

ένα θέλω, χωρίς εσένα θα ήταν γεμάτο καψίματα από τσιγάρα..

τρύπες,τρύπες,τρύπες.κατάλαβες;#

 ..γέμισε ο τόπος κίτρινες τουλίπες

wheel

ουρανός χωρίς αστέρια.μπλέ ομίχλη σαν μαύρα πουλιά που άνοιξαν τα φτερά τους και φύγαν..

μνήμες που τρίζουν.

ρούφηξες τον καπνό,κοίταξες ψηλά και τον έβγαλες αργά..

γέμισαν κρύα δάκρυα τα μάτια σου,τράβηξες τα μανίκια σου αγγίζοντας το δέρμα..

κοίταξες ψηλα,

σήκωσες τα χέρια,αποφεύγοντας τα κομμάτια ουρανού που φωτίζονταν απ' τα φώτα του δρόμου..

στην τελευταία σου ζωή

μπήκε νερό στην ψυχή σου,

ανακατεύτηκαν τα χρώματα κι έγιναν μαύρο..