Georgia

σου είπα οτι θα γράψω κάτι
αλλά μάλλον δε μπορώ να γράψω πολλά

παραμένει πάντα ανοιχτό αυτό το θέμα με τις λέξεις
και τα απροσδιόριστα μηνύματα
μάλλον αυτό είναι αυταπόδεικτο

κάποια βράδια κάνω όνειρα άξια να σταθούν και το πρωί,
έτσι πιστεύω τουλάχιστον
αλλά κανένα πρωί δεν κάνω σχέδια για τίποτα
περιφέρομαι εδώ και κει
σε παίρνω τηλέφωνο, 
κάθομαι στον υπολογιστή και χαζεύω,
μαγειρέυω άγευστα φαγητά
και περιμένω
τίποτα το ρομαντικό δε περιμένω
δε πρόκειται για αναμονή 
αλλά για τέχνη
(και καλά)

ησυχία vs μουσικής
αλλά η ησυχία είναι ειλικρινής
σου λέει δε συμβαίνει τίποτα
έτσι είναι κι αν σου αρέσει
το δέχομαι
η ησυχία και η ακατανόητη παρουσία των γειτόνων στο ηχητικό μου πεδίο
γεμίζει το μυαλό μου εικασίες
τις σκοτεινές ώρες γίνεται λίγο επίπονο λόγω φορτισμένης φαντασίας 
αλλά διαλέγω να ταχθώ με το καλό
σαν καλό κορίτσι 
πάντα

σε λίγες μέρες δε θα σου μιλάω
και θα καταλαβαίνεις
μάλλον γι' αυτό λένε οτι μία φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις
ίσως οι φωτογραφικές μηχανές φτιαχτήκανε
από ανθρώπους που κουράστηκαν να μιλάνε

μακάρι να μπορούσα να γράψω τους στίχους από 
αυτά τα τραγούδια
αλλά και να μπορούσα
μάλλον δε θα τους αξιοποιούσα αναλόγως
οπότε καλύτερα έτσι
πολύ καλύτερα έτσι
 

αυτοανάφλεξη

«κάθε μέρα ξυπνάω με μια φωτιά
να εξαπλώνεται μέσα μου,
κι ένα ποτήρι οινόπνευμα στο κομοδίνο μου.
κάθε νύχτα φλέγονται, μέλη μου ήδη καμένα,
κι εγώ γεμίζω τη μπανιέρα μου βενζίνη.
αν γίνεις καύσιμο υλικό,
τότε μονάχα θα σε αφήσω να έρθεις,
να μπεις κάτω από το δέρμα μου,
να γίνουμε μια εύφλεκτη μάζα.
κι ύστερα δε θα πλησιάζουμε βενζινάδικα
και δε θα μπαίνουμε σε αεροπλάνα
μέχρι μια μέρα που θα σταθούμε
στη μέση του κόσμου,

(μια συνηθισμένη μέρα,
μια συνηθισμένη νύχτα,
με αστέρια θολά, δορυφόρους και φώτα
καληνύχτα,
σε μια κίνηση ο κόσμος θα σπάσει
εγώ, εσύ κι ένα σπίρτο) 
 
και θα ανατινάξουμε τον κόσμο.
αυτό είναι το μόνο όνειρο
που άξιζε μια ευκαιρία:
εγώ κι εσύ να ανατινάξουμε τον κόσμο.
σκέψου το.
όταν μου λες πως θα κανες τα πάντα για μένα:
θα ανατίναζες τον κόσμο μαζί μου,
μια τυχαία μέρα;»

για αυτούς που δεν έχουν πού να στεγάσουν τον έρωτα που τρέχει απ' τα μάτια τους

είχα πολλά να πω αλλά μέσα είχε φασαρία και έξω είχε σιωπή και φεύγοντας ήταν σαν να μην υπήρξε 

                                                                                                                                                     κανείς

το μόνο που έχουμε είναι η μνήμη μας

έφτασα σπίτι
δεν ήξερα αν ήθελα να πεθάνω από χαρά
ή να πεθάνω σκέτο
 
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
αλλά αυτά τα πεδιλάκια δε βοηθούσαν 
καθόλου
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
αλλά τα καινούρια μου μαλλιά
με μπέρδευαν
έψαχνα να βρω κάτι παλιό
να θυμηθώ
τι σκεφτόμουν στα μεσοδιαστήματα
άλλα δεν είχα πια
μνήμη
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
σε απογευματινές συνήθειες
αλλά δυσκολευόμουν
να διακρίνω το απόγευμα

επίσημη ανακοίνωση
εσωτερικής αυτάρκειας

 

το ξυπνημα του καλοκαιριου

αν ηταν αλλη η στιγμη θα σου έλεγα τίποτα,
όλα όπως τα ξέρεις
και τίποτα δε θα ταν όπως το ξέρεις,
και τα ματια μου θα κοίταζαν μια πίσω μια δεξια σου
καθόλου εσένα
ουτε θα σε ακουγα
κανένας δεν αξίζει αυτή την προσοχή των ματιών,
ενα προκλητικό γεγονος
αλλά όχι παντα γεγονος.
στις συναντήσεις τους που με προσκαλούν,
αναρωτιέμαι αν μιλάνε
πέρα απ τον δεδομένο σχολιασμό και τις χωροταξικες ανακατατάξεις των αντικειμενων,
κατα καιρους.
και υστερα πίνουμε ή καπνιζουμε
ή και τα δυο.
και υστερα πάλι το ίδιο,
κι όσο παει μειώνεται η συμμετοχη μου,
ώσπου τους λέω καληνύχτα.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε για
χειμερία ναρκη
ή για επαναπροσδιορισμό του εαυτού
μέσω της αδράνειας.
η αδερφή μου θα έλεγε οτι αυτό ηταν δημιουργική ασάφεια,
κι εγώ θα της έλεγα οτι μάλλον έχει δίκιο γιατί η κατασταση περιγράφεται και με μια λεξη:
τίποτα.
Είπα να στείλω μήνυμα,
έστειλα αλλά δεν είπα,
ειπα να γράψω ενα γράμμα
αλλά μετα σκέφτηκα μπαναλ,
αφού θα είναι χωρις στοχο.
ξέχασα να ρωτάω,
αναρωτιέμαι αν είναι φυσιολογικο να χαιρετας ολους σου τους γνωστούς στο δρόμο, ή αν εγώ είμαι αχάριστη
και δηλαδή πως γίνεται να μη βαριέσαι ποτε να τους μιλήσεις και να τους μιλάς και στο τηλέφωνο σαράντα πεντε λεπτα τουλαχιστον;
παντα. αυτό το παντα ανα πάσα στιγμη με μπερδεύει με τους γνωστούς,
τη μια είναι άγνωστοι γιατί κανεις πως δε τους βλέπεις στο δρόμο και την αλλη φιλοι γιατί κάθεσαι και τους λες τα νέα σου.
ντεμι τουλαχιστον, σαν τη θεωρια του μεσου ορου

αυτό δεν είναι μια σκέψη αντιπροσωπευτική της εποχής

είναι ένα κενό
που δεν έμεινε έτσι

μαύρα μάτια

αυτά που δε μου είπες, είναι φωτεινά καλώδια μπερδεμένα μέσα μου
κι αυτά που είπες, ξεφτισμένες προσπάθειες πάνω μου
σαν δέρμα που έφτασε τόσο κοντά στην λήθη 
κι ύστερα τραντάχτηκε στον ύπνο του

δε ξέρω γιατί σου είπα εντάξει

δε ξέρω γιατί σε άφησα να μη νιώσεις τύψεις

και στα συγνώμη σου έλεγα δε πειράζει

δε ξέρω γιατί άπλωσα το χέρι μου να σε αγγίξω

σα να ήθελα να σε αγαπήσει αυτό το χέρι

σα να συνυπέγραφα σε κάθε σου παράνοια

με ένα χάδι

δε ξέρω γιατί προσπάθησα να σου δείξω 

τον ήλιο, 

όταν το έβλεπες το νερό να σε έχει κρύψει

ως τα γόνατα

δε ξέρω γιατί σου είπα εντάξει

και γιατί ήθελα να προσπαθήσουμε

μαζί

γιατί άφησα τον ενικό σου να 

νιώσει καλά

*τουλάχιστον ας μπορούσες να με κάνεις να κλάψω να έρθει βραχυκύκλωμα στα μπερδεμένα καλώδια