κανένα τραγούδι

κι είπα
δε θέλω να φύγω απ' το σπίτι μου
ούτε να δω κανέναν
κι όλο η ζωή με περιφέρει
με μάτια που στάζουν
να αναρωτιέμαι αν
το μεγαλύτερο ρίσκο τις νύχτες 
είναι οι τράκες μου 
απ' τους καπνούς των άλλων
κι αν είναι τόσο επιτακτική
η δίψα μου
για ρεύμα
γιατί το σώμα δεν εκδικείται 

ανυπό αλλά μόνοι

( 

υπερένταση και μέθη / ανυπόμονη πάντα

θα περπατάω γρήγορα / εγωιστικά πάντα

όπως κάθε φορά που κατέβαινα από το λεωφορείο

ήταν αυτά τα δέκα λεπτά μέχρι το σπίτι σου / ατελείωτα πάντα

που ήθελα να εκμηδενίσω /  ανυπόμονη πάντα

και έσκαγα απ τη ζέστη / ανυπόμονη για καλοκαίρι πάντα

και τελικά ποτέ δεν απόλαυσα τη διαδρομή από τη στάση μέχρι το σπίτι σου

)

(

το τραγούδι λέει

_ζήτησες βόλτα με τσιγάρο και καφέ

κι αν τα πράγματα είναι απλά

τα πράγματα είναι απλά

και το τραγούδι καταλήγει

_αφού μια ζωή-σκατο-ζωή

_όλο υπερβάλω

βολική συχνά / υπερβολική ακόμα πιο συχνά

κι αν μιλούσα στους γνωστούς μου

ίσως να είχα περισσότερους φίλους 

)

να παραμείνουμε σε εμπόλεμη κατάσταση χωρίς να χάσουμε την τρυφερότητα μας*

σε αυτή την πόλη 

αεράκι στα μαλλιά μας

μια γραμμή ουρανός

για να σνιφάρουν τα παιδιά

που τρέμουν (σ)το σκοτάδι 

να ξέρεις

δεν είμαστε μετρονόμοι

αλλά μπορούμε να γίνουμε

εκρηκτικοί μηχανισμοί

κι όσο οπλίζουμε

τα σώματα μας

σε συσπάσεις

ανευ όρων

θα γινόμαστε

εύφλεκτοι

να στάζουμε 

βενζίνη 

να σε κοιτάω

να με κοιτάς

να ερ/εθίζομαι

στο στόμα

μπορούμε 

να γίνουμε

εκρηκτικοί μηχανισμοί

χωρίς να παραιτηθούμε

από την αναθυμία μας

*δανεισμένο δε θυμάμαι από που. ισχυρό πάντα

122

καπνίζουμε ασταμάτητα από καπνούς άλλων

πίνουμε νερό στις επιλογές μας

τελειώνουμε αναπτήρες

ανα/βράζουμε λέξεις τολμηρές

που μας προσβάλουν

διπλωνόμαστε

σε κουρασμένα σώματα

σε ξύλινα κρεβάτια

πίνουμε νερό για να καπνίσουμε

λίγο ακόμα

λίγο ακόμα

δακρύζουμε εκ του ασφαλούς

ανασφαλούς πάντα

αλλά

μαζί

πάντα

κι αν

κρατάω τα μάτια μου κλειστά

είναι οι

τόσοι μήνες ανάμεσα μας

που βαραίνουν

την ευθύνη

εκείνη γελάει 

με την καρδιά της

κι αν

κρατάμε τα μάτια μας κλειστά

δεν τα αδειάσαμε

όπως μας κατηγορούν

ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ

για την πείνα της γεύσης,
για τη δίψα της αφής,
που στεγνώνουν το στόμα·
χορεύουμε
κι είναι η απληστία του σώματος
που δε χορταίνει
μέσα μας

για την εμμονή του ρυθμού
που παραπλανεί τα μάτια
που μαγνητίζει τα μυαλά μας·
χορεύουμε
κι είναι η Λαγνεία που τρέμει
μέσα μας

για την παρόρμηση της θλίψης
για την ασυγκράτητη επιθυμία
της πτώσης
που ηδονίζεται στην κίνηση·
χορεύουμε
κι είναι η άνοιξη που ανθίζει
μέσα μας

για την διέγερση στα σύνθετα ερεθίσματα
που μας διευρύνει 
σε πολλαπλές διαστάσεις·
χορεύουμε
κι είναι μπλε φώτα που ηλεκτρίζονται
μέσα μας

για τις σειρήνες 
που τραβάνε υγρά σώματα
να ερεθίζονται πάνω τους·
χορεύουμε 
κι είναι οι σειρήνες που μαίνονται
μέσα μας

για την άγρια χαρά
που θα νικήσει την τόση αγριότητα·
χορεύουμε
κι είναι η εξέγερση που φλέγεται
μέσα μας

όταν ξημερώνει στο χωριό

απλώσαμε τα δίχτυα κάτω από τα δέντρα

κρύος καθαρός αέρας μας ξημέρωνε 

ξύλινο το τραπέζι

άσπρο το δέρμα 

τα πόδια διψάνε για χώμα 

τα πόδια διψάνε για ζεστές πέτρες

ναι βέβαια

να καίγομαι και να εξαντλούμαι και να καταναλώνομαι 

να γελάω με τα ανούσια που λες και να αναρωτιέμαι 

              

με λαδωμένα μαλλιά      και κλειστά μάτια          δε με τυφλώνει το φως                                             δε με τυφλώνει ο θυμός

θυσίασα τα μάτια μου για την ικανοποίηση

                                                                                     

τα ψέματα βγάζουν ρίζες      τυλίχτηκαν πίσω από τα μάτια       

και στο βάρος που πλακώνει

αλλά θα τα ξεριζώσω και θα σου χαρίσω μία γλάστρα να χεις να θυμάσαι