σελίδες 2

σε μία λευκή σελίδα

με μαύρα γράμματα

περιγράφω

περιφραστικά

έναν θάνατο

που εκτελείται 

εντός μου

//

σε μία μαύρη σελίδα

με λευκά γράμματα

δε θα θελα να περιγράψω τίποτα

βάλε μου ένα ποτήρι νερό

αμίλητο

να πάει κάτω η 

πίκρα

του καλοκαιριού

αν δεν χορεύαμε αργά ποτέ

κι αν δεν δακρύζαμε αλμυρά ποτέ

αν δεν πατούσαμε χώμα ζωντανό 

ή δεν ξεπλέναμε τα μαλλιά μας

με δροσερό νερό συχνά 

αν δεν μας έλειπε η θάλασσα ποτέ

κι ούτε οι γρατζουνιές της περιπλάνησης ποτέ

αν δεν κοιμόμασταν με χέρια σφαλιστά 

ή δεν σε κοίταζα συχνά

πώς θα υπήρχαν καλοκαίρια

ψάχνω

κάπου να βρω

κλείνω
από 'δω
κλίνω από 'κει

και τίποτα

επι/θυμία

όταν σου λέω 

έχω μια θλίψη

να παίρνεις τα χέρια μου
στα χέρια σου
να με χαϊδεύεις εδώ
να με σφίγγεις δροσερά εκεί
για να
ανακουφιστεί 
η εθιστική κατάχρηση
τους

στα/χτες & στη φωτιά που καίει μέσα μας

στο ξύλινο πάτωμα - που χορεύουμε μεθυσμένοι
                        με θέρμη στα χείλη
                        με αγάπη τρυφερή
στην αυλή 
και στο χώμα - που μας λασπώνει 
                        ή μας προσφέρει φιλόξενα
                        τη μυρωδιά μιας άλλης ζωής

στο δρόμο - που μας ενώνει μαζί
                        με μάτια δάκρυα
                        με μάτια οργή

στα μάρμαρα 
των δικαστηρίων - που μας παγώνουν 
                        στα πόδια, στην αναμονή
                        και στην ψυχή

στο δρόμο - που μας ενώνει ξανά
                        με όλη την ένταση
                        πάντα και κάθε φορά
                        για όλους όσους αγωνίζονται

θα φωνάζουμε πως

η φωτιά δε μας καίει

η φωτιά καίει μέσα μας

Π

τώρα με εκείνους
να διεκδικούν τα μάτια μου
τις στρατευμένες λέξεις 
και το άγχος μου

ξεχνάω τι θα έλεγες
δεν εντοπίζω επίδραση
σκουπίζω τα μάτια μου
ξεχωρίζω τις λέξεις
και σφίγγω το άγχος μου
σε αμφίβολες απολαύσεις

(χ)άδεια

η θηλυκότητα μας σε παγοκύστες
τα λόγια μια θλίψη στο λαιμό μας
εμείς στην αναμονή
και όλο διψάμε
για γάλα

τα τσιγάρα ξυπνάνε
τους πόνους δεξιά
και τα συνδυάζω με καφέ
διατηρώ την μόνη απόλαυση
που διατηρήθηκε
πιστή στη συνήθεια
επιμένω
στη συντήρηση 
των πόνων

η θηλυκότητα μας σε παγοκύστες
στον πάγο οι ορμές μας
εμείς στην προσμονή
κι όλο διψάμε
για χάδια