ο πόνος

καμιά φορά πονάμε

με ρίψεις πολύ πραγματικές

στο στήθος και στα χέρια

στα πλευρά και εκεί γύρω

ο πόνος είναι μία αίσθηση πολύ 

π ρ α γ μ α τ ι κ ή 

α ί σ θ η σ η

και κάπως

πώς το περιγράφεις αυτό

s

πολύ σύντομα

για τα τραγούδια που παίζουν συνέχεια

με στίχους στη γλώσσα μας στα μέτρα μας

στα χέρια μας καμιά φορά

ξέρω κι εγώ

όλο πέφτουμε μαζί τους

είπα πολύ σύντομα

για να μη μείνουμε στα πρόχειρα πάλι

και ξανά

γράφω να ζω

γράφω την άνοιξη,

λέει

λέω κι εγώ

δρόμοι

στα προσχέδια

͜

με πληγώνουν τα μάτια μου

τα δύο 

πευκοβελόνες σε γυμνά πόδια

ανάλαφρα πότε

/

με πληγώνουν τα μάτια μου

κι ας "μην καυχήθηκα ποτέ"

οι αιχμές οι ρωγμές

και τα βάρη μου

δε με τιμάνε

/

/

με πληγώνουν τα μάτια μου

ένα και δύο

μιά και δυό

ούτε δάκρυα ζεστά 

ούτε λόγια τρυφερά

ούτε αφορισμός της σάπιας ρίζας

ούτε "λίγο μη το θεωρήσεις"

ούτε απελπίζονται ούτε ζούνε

/

/

σελίδες 2

σε μία λευκή σελίδα

με μαύρα γράμματα

περιγράφω

περιφραστικά

έναν θάνατο

που εκτελείται 

εντός μου

//

σε μία μαύρη σελίδα

με λευκά γράμματα

δε θα θελα να περιγράψω τίποτα

βάλε μου ένα ποτήρι νερό

αμίλητο

να πάει κάτω η 

πίκρα

του καλοκαιριού

αν δεν χορεύαμε αργά ποτέ

κι αν δεν δακρύζαμε αλμυρά ποτέ

αν δεν πατούσαμε χώμα ζωντανό 

ή δεν ξεπλέναμε τα μαλλιά μας

με δροσερό νερό συχνά 

αν δεν μας έλειπε η θάλασσα ποτέ

κι ούτε οι γρατζουνιές της περιπλάνησης ποτέ

αν δεν κοιμόμασταν με χέρια σφαλιστά 

ή δεν σε κοίταζα συχνά

πώς θα υπήρχαν καλοκαίρια