οι δρόμοι που έκλεισαν

μαζεύτηκαν μέσα  

σαν θάλασσα αλμυρή και λευκή

που πάγωσε αθόρυβα

πίσω από τα μάτια μου

τα ίδια μάτια

που σε έβλεπαν να κοιμάσαι

που κοίταζαν τα μικρά φώτα 

τα ίδια μάτια

που άνοιγαν την πόρτα στο σπίτι που λέγαμε

σπίτι μας

τα ίδια μάτια που

αποστρέφονταν το βρώμικο χαλί

τη βιβλιοθήκη που μισούσα

τα ίδια για πλύσιμο στην κουζίνα 

που δεν υπήρχε να δεις απέναντι

γεμάτη γυαλιά

τα ίδια μάτια

που σε ζήτησαν να έρθεις

όταν ξάπλωνα στο πάτωμα

που έβλεπαν το δέρμα σου

λευκό και δροσερό

τα ίδια μάτια

που έμαθαν μία φορά επιμελώς

και έκαναν τόση εξάσκηση μετά

να κλείνουν τους δρόμους

απαλά και ανελέητα

ε λοιπόν αυτά τα μάτια

και το λένε περίφανα

πήραν το αίμα τους πίσω

&

ήταν γλυκά σαν δάκρυα

σε κουρασμένα χέρια

αμίλητα & τρυφερά

κάτι μικρό

.

.

.

.

.

μια νύχτα έφραξε μέσα μου τον κόσμο

στις λεωφόρους ανοίγει η καρδιά μου

να πάρει αέρα 

τρέχει

μέσα μου αίμα νερό 

.

.

.

.

.

προσωπικά

εσύ κοιτάς και γυρνάς μετά 

απ την άλλη

εγώ ψάχνω τους πιο μεγάλους δρόμους

για να τρέξω

να μπορούσαμε να τρέξουμε

τουλάχιστον αυτό

κι ας μη γίνουμε κάτι μαζί

σε ευχαριστώ κατά βάθος 

που με επαναφέρεις στην οδύνη

.

όπως ευχαριστώ 

κι αυτό το κορίτσι

που σε τίποτα δε μοιάζουμε

και χωρίς να το ξέρει 

με έσωσε

κι όλο προσπαθώ να μην πνιγώ

και αν αυτό είναι σανίδα σωτηρίας

χαλάλι η έκθεση

.

πώς να μιλήσω για αυτό

χωρίς να χάσω το μυαλό μου

δεν καταλαβαίνω

.

"το χάσμα ανάμεσα

σε αυτό που ονομάζω εγώ

κι εσένα

είναι ένα κρεβάτι απελπισίας

που δεν μπορούμε

να σηκωθούμε και να 

φύγουμε"

.

κι απ την άλλη

το κρεβάτι σου 

είναι τώρα το μέρος

για τις φαντασιώσεις μου

και σίγουρα καλύτερα

να θες κάποιον

που θέλεις να γράφεις για αυτόν

ας το ονομάσουμε

προσωπική επιτυχία

προσωπικά έτσι το ονομάζω

και δεν έχει να κάνει

ούτε με σένα

φυσικά

μόνο με τους μοναχικούς δρόμους

που κυλάνε μέσα μου 

αργά

και με κρατάνε 

ας πούμε

στη ζωή

.

ξέρω πως γίνομαι αστεία

και

ξέρω καλύτερα πως γίνομαι μελό

καμιά φορά

υπάρχουν και χειρότερα

.

//////

στους δρόμους

χωρίς να τρέχουνε τα μάτια μας

κλειστά χέρια κι απέναντι

πάντα με μαύρα

στη θάλασσα παράλληλα

οι πολυκατοικίες 

χτίζονται μέσα μας

κι αν περπάτησα πολύ

δεν απέβαλα τελικά

τις τοξίνες

για να είμαι έτοιμη

όσο χάνουμε τον ύπνο μας

καθηλωμένες 

με μάτια ανοιχτά

στο τσιμέντο

να σπαταλήσουμε

το αμίλητο νερό

κι όσο για μένα

όταν νιώσω το τρύπημα

στα πόδια μου

και δω το αίμα

θα είμαι

έτοιμη

μεσημέρια

                                                       να πιστεύω πως θα ξανάρθεις

μέχρι να μη θυμάμαι

κι ένα μπαλκόνι πλαστικά ροζ λουλούδια

να πίνω έναν καφέ

τα μεσημέρια της αφόρητης ζέστης

πως ξέχασα την υφή 

σε πλαστική δυσφορία

δεν με ενοχλεί

να φυσάω τη φωτιά μου

έτσι κι αλλιώς

για τις ξαφνικές απολαύσεις

στους δρόμους ή στη δουλειά

μόνες μας τη φτιάχνουμε

και τα βράδια 

με τη μουσική που μου αρέσει

αν εγώ πόνεσα για σένα

αυτή είναι η ιστορία

και έτσι πρέπει να τη λέμε

όλα αυτά που 'χες πει τώρα μοιάζουν μ' ένα έρημο μέρος

αν είναι όλα αυτά πραγματικά ρωτάμε

αν το δέρμα μου κι από μέσα δεν φαίνεται

ευτυχώς έχω στόμα να με παρηγορεί

σήμερα άλλη μια μέρα μακριά

κολλημένη στα τσιγάρα στα μαλλιά μου

στην ελπίδα που σκοτώνω και γεννάω

κάθε μέρα μετέωρη στο κρεβάτι μου

κι αυτά που είπαμε να πούμε και δεν είπαμε

θα περάσουν από πάνω μας

*τίτλος από Κ. Βήτα