θνητοί

 

τις νύχτες που γίνομαι νερό         κρύο αλμυρό
ζητάω να πιείς λίγο από μένα να πνιγείς όπως πνίγομαι 
σ' αυτή τη θάλασσα που μας μαθαίνει πως είμαστε θνητοί

κι εσύ κι εγώ                   κι ο έρωτας μας

το λιγότερο κακό

καμιά φορά χρειάζεται να βρεις το λιγότερο κακό 

κι ύστερα να στηριχτείς πάνω του για να σε ανακουφίσει

και οφείλεις να το κάνεις αυτό αψηφώντας τις προσωπικές σου διαφωνίες

κι ας ξέρουμε όλες πως είναι λάθος να αρχίζεις το κάπνισμα ξανά τρία χρόνια μετά

τώρα κανονίζω τη μέρα μου γύρω απ' αυτόν τον ευγενή στόχο

δεν μπορώ να έρθω το πρωί την ώρα του πρώτου τσιγάρου με ζεστό καφέ μέσα στον καύσωνα

κι όμως κανένα τσιγάρο δεν [θα] είναι πιο απολαυστικό από αυτά

που κάναμε μετά από δουλειές με βρεγμένα χέρια κι έπρεπε να σου στρίψει κάποιος άλλος

μέσα ή έξω απ' το μπαρ πίνοντας κρύο καφέ και μιλώντας για πράγματα κοινότυπα

ενώ οι ζωές μας είχαν το ίδιο νόημα

ιούνιος, στη θάλασσα

 

αρχές του καλοκαιριού

 

να είμαι εδώ και να σαι κει

δυό μπύρες στο ψυγείο και σε σκέφτομαι

αυτά τα γράμματα στις αφίσες και σε σκέφτομαι

και τώρα θέλω να τρέξω αυτή την πόλη

μένω με τα ίδια ρούχα, μουτζούρες και χώματα

μένω με τα ίδια ρούχα και σε σκέφτομαι

μου ρχονται δάκρυα στα μάτια και -

βάζω τα πόδια μου στη θάλασσα

είναι κρύο το νερό, μαζί δε πήγαμε μια βόλτα

κι είναι για μένα αυτό που τα παιδιά λένε λυπητερό

πως δε θα ρθεις να πιείς τις μπύρες απ το ψυγείο μου

στο σούπερ μάρκετ

όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ

στη γειτονιά που μεγάλωσες

κοιτάζω τους κύριους στην ηλικία των γονιών μου

να δω αν σου μοιάζουν

και το μόνο που ξέρω για τον μπαμπά σου

είναι ότι έχει ταξιδέψει στον κόσμο

ούτε όνομα ούτε επίθετο

κι έτσι σήμερα που μου μίλησε ένας κύριος

συμπαθής

τον φαντάστηκα στην Ασία

και κάπως χαμογέλασα

tangerine dream

κι αν αποσύρονται τα μάτια προς τα κάτω/ γύρω μου κλείνουν πόρτες λευκός θόρυβος

κι είναι αυτά τα μικρά και παρήγορα/ όταν με αγγίζεις απαλά ή σφιχτά

όσοι αναρωτήθηκαν πόση έκφραση αρκεί προς έναν έρωτα/ απαντώ ο μίλτος είναι ο αγαπημένος μου ποιητής

κι αν είναι μάταια όσα μου γράφεις κι απαντώ/ κι αν πάλι παίζω τον εαυτό μου σε επανάληψη

χάνω τα λόγια μου και μένω ακίνητη/ κι αυτός ο θόρυβος δε λέει να σωπάσει

κι αν δε θέλω άλλο να ακούσω και μόνη μου αρκούμαι να σε σκέφτομαι/ πώς μπορώ

τετριμμένα τεταμένα και παράφορα/ ας πέσουν τα δάκρυα στη μάχη, παραδίνομαι

κι αν είναι να ακούσω την πτώση μου σε ζωντανή μετάδοση/ ας είναι με το σάουντρακ απ' τις ταινίες που σαρέσουν