αυτά τα γράμματα στις αφίσες και σε σκέφτομαι
και τώρα θέλω να τρέξω αυτή την πόλη
μένω με τα ίδια ρούχα, μουτζούρες και χώματα
μένω με τα ίδια ρούχα και σε σκέφτομαι
μου ρχονται δάκρυα στα μάτια και -
βάζω τα πόδια μου στη θάλασσα
είναι κρύο το νερό, μαζί δε πήγαμε μια βόλτα
κι είναι για μένα αυτό που τα παιδιά λένε λυπητερό
πως δε θα ρθεις να πιείς τις μπύρες απ το ψυγείο μου
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι όμορφο!
ΑπάντησηΔιαγραφήνιώθω ότι θα μπορούσα να το αφιερώσω τόσο σε υπαρκτά πρόσωπα όσο και στο ίδιο το μπλογκ μου, και θα πει κανείς γτ δεν γράφω ακόμα εκεί.. ήταν η πρώτη μου απόπειρα να βρεθώ ανάμεσα σε άγνωστους για μένα ανθρώπους / άτομα που δεν με είχαν δει ποτέ / να απωθήσω και αποθέσω μερικές προ[!]ασθματικές ανάσες / να μην με νοιάζουν τα ποστ και τα στορις στα κοινά κοινωνικά δίκτυα του μετα, φθειροντάς με και μη. Η πρώτη απόπειρα να βγουν από το αρχείο του ντουλαπιού.και τώρα ξέρω.ότι κάνοντας γράφοντας πάλι εκεί σ αυτό το μπλογκ, θα είναι σαν να επιτελείται η ίδια συνθήκη / μόνο που τώρα το ντουλάπι θα είναι ψηφιακό/ κ δεν μπορώ να το δεχτώ πολλές φορές/ χθες Θυμήθηκα πόσο που είχε λείψει το μπλογκ ως χώρος και ως κοινότητα, κάτι που δεν μπορεί να επανέλθει όπως ήταν κι ιτ'σ οκαυ.. μα ακόμα το σκέφτομαι... Κάποιοι άνθρωποι, πλάσματα, άτομα, καταστάσεις θα είναι μη αντιστρεπτά, μη αντικαταστήσιμα, και θα πρέπει να διαχειρίζονται ως έχει, και όχι μέ[!] ένα πατ-πατ στη πλάτη, ότι θα υπάρξουν κι άλλα παρόμοια άτομα / καταστάσεις / συνθήκες κτλπ. κτλπ.............. :) πλέον κ γω η ίδια μπαίνω σπάνια, δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που με πονάει πιο πολύ.
xxx
with love,Clem