^

στο φόβο μου,

στο φόβο σου,

να κάνεις ό,τι θες..

γέλα μου λίγο

                                                               να φύγουν όλα...

μουτζούρες//σε σκέφτομαι

μαύρο.
ηρεμία με γρήγορους παλμούς.
χρειάζομαι λέξεις και θράσος,
κακοφτιαγμένη σιγουριά
από εμένα με θέμα εσένα.

(κεφάλι στραμμένο,αυτή η ιδέα και τα μάτια μου κι αυτός ο φόβος.δεν ξέρω τι είναι απ' όλα.δεν ξέρω ποια είναι όλα. ποιοι γιατί εσύ πώς.βήματα πάνω κάτω κι αναμνήσεις.κινήσεις σαν από ταινίες,αίσθηση πως τίποτα.αν ο εθισμός είναι στο μυαλό μας.στην άκρη να μη φαίνονται.λίγο φως κι ησυχία.κάθε φορά το ίδιο θα συμβαίνει.να πιάνεις σημαντικό χώρο,να ξεχνιόμαστε και με σταγόνες να ξεχνάμε.μηδαμινές διαφορές,αν καταλαβαίναμε θα κόβαμε τα χέρια μας να μην κομματιάζουν το μέσα μας.)

τίποτα απ αυτά.
μπορώ να πω τώρα,
πως για σένα ίσως δεν έχω τίποτα.
μα θα γινόμουν κάτι,
με κόπο.

(λίγο φως και ησυχία.αν σε ρωτάω,κοίτα τα μάτια μου αν μένουν σε σένα.δεν πνίγομαι,απόφαση είναι και ένστικτο,λυπάμαι για το ενδεχόμενο κενό μας.μου μίλησε για νεκρωμένα σημεία,δεν είχα κάτι να πω,εγώ αποφάσισα μόνο κι απορώ μαζί μου.μια στιγμή είναι μόνο.πάντα μια στιγμή.φως το πρωί και.και.)

αέρας καθαρός.

να σταματήσεις όλα αυτά,

αν μπορείς.

δεν μπορείς.

κάτι αιχμηρό να καθορίζει

και να διώχνει τα βλέμματα.

έλα δεν αναρρωτήθηκες ποτέ;

πάντα το έκανες

κι εγώ είπα να παίξω.

ναι ναι.

φορές όπως τώρα ανακουφίζομαι που έφυγε από μέσα μου

όμως εμείς ξέρουμε σ'αυτό το παιχνίδι

όλη η ιστορία είναι στον πάτο να μείνεις

κάνε κάτι λάθος καθε μέρα κι εσύ

έτσι θα βουλώσουμε τις τρύπες ζωής _

__________λάθη να κάνω με σένα,ακόμη

μα φοβάμαι

μη σε χάσω πριν σε χάσω.

είναι αστείο και όμορφο.

που μερικές φορές προσπαθώ να γράψω για σένα γιατί δεν θέλω να ξεχάσω τα μικρά,τα συνηθισμένα σου,αυτά που ίσως δεν καταλαβαίνω γιατί είναι δεδομένα τώρα.και ψάχνω να βρώ μα δυσκολεύομαι και γράφω πάντα τελικά τι είπες και τι έκανες.

και γαμώτο.είναι όμορφο.// 

και μου λείπεις,όπως μου λείπουν τα αστέρια όταν κοιτάζω ψηλά μερικές φορές.

αλλά μη φοβάσαι,κλείνω τα μάτια και υστέρα κοιτάζω γύρω μου που είναι ωραία 

και μυρίζει κάτι σαν ζέστη και το ξεχνάω

δεν με νοιάζει.

σήμερα σ'αγαπώ για σένα

ανάμεσα στις σελίδες με τα γράμματα μου

όταν φεύγω από σένα,

δεν κοιτάζω πίσω.

στο πρώτο βήμα μου λείπεις

και στη γωνία

η μυρωδιά σαν τη δικιά σου.

να ηρεμείς στην αίσθηση 

οτι έχασες από επιλογή.

έχασες,τέλειωσε τώρα.

αν βάλω σε ένα μπουκάλι την αγάπη μου και το ρίξω στη θάλασσα..

όποια θέρμη τρέφει εσένα,το καταλαβαίνω κι όταν φύγει ίσως με ορίσω ξανά.

όποια θέρμη,τρέφει εσένα.

[5 άνθρωποι]λέω να,

εξηγήσω/
με αγγίζεις/
σε χτυπήσω/

μείνεις σε ένα εδώ που μπορώ να σε βρίσκω/

να μείνεις εδώ,να μπορώ να σε βρίσκω/

να μείνεις εδώ να σε βρίσκω/

σκεφτούμε τη βία στη βία/

μην το (συ)ζητήσω ξανά/

γράψω το όνομα σου στο χέρι μου /

η.α.μ.μ.

σε αγαπώ μάλλον.

και λυπάμαι με τον εαυτό μου και τα όρια του,για τη δύναμη που δεν έχω.λυπάμαι για το φόβο που είναι κρυμμένος καλά στις αμήχανες κινήσεις,στις παράξενες αποφάσεις,στις τάσεις φυγής,στην ουσία των άλλων στο μυαλό μας.τουλάχιστον,ξέρω που είναι,και μαθαίνω από ανθρώπους,να το ελευθερώνω..

ξέρω πως δύσκολα θα με ξαναδείς όπως είμαι,

σαν να μη μπορώ να σε συγχωρήσω που δεν τα κατάφερα μαζί σου.

αλλά ξέρεις τι,ακόμη μου φαίνεται λίγο,όταν οι άνθρωποι ερωτεύονται την εκδίκηση τους,

(ακόμη κι όταν δεν το καταλαβαίνουν ακριβώς).γιατί οι άσχημες σκέψεις ζουν και τρέφονται απ' αυτούς.γιατί δεν ηρεμούν και τους υποτιμώ που χρειάζονται τη δυστυχία του άλλου για να το κάνουν.ίσως έχω άδικο,πολύ πιθανό να είμαι αυστηρή αλλά χαίρομαι που ατροφεί αυτό το συναίσθημα στο σώμα μου

οι άνθρωποι γύρω μου φωνάζουν πως αλλάζω.

κι εγώ τους ακούω και δεν μιλάω.

νιώθω αυτό το συναίσθημα που δεν ελέγχω,

που ανυπομονώ,που θέλω το αδύνατο τώρα.

και μετά τι,μετά περνάει.

οι άνθρωποι γύρω μου φωνάζουν πως αλλάζω(!)

άλλαξα,αλλά αν εκείνοι ξέχασαν εμένα,

το ζήσαν μέσα από ιδέες,κι αν με έχουν

σαν χαμένη προσπάθεια,

ξεχνάνε πως θυμάμαι να σκέφτομαι.

~δεν είναι περίεργο,που οι δικές μας αιτίες αρκούν για τα λάθη μας,ενώ των άλλων όχι;κι έτσι όλα είναι στο μυαλό μας,περνάνε απ' τα δικά μας φίλτρα για να χτυπήσουν τελικά πάνω στους άλλους που κάνουν ακριβώς τα ίδια λάθη με μας,αλλά χωρίς τις δικές μας δικαιολογίες.βολικό θα το χαρακτήριζα.

να ζητήσω από κάποιον να μ' αγαπάει όπως είμαι δεν μπορώ,

θα το ήθελα,αλλά δεν μπορώ.

ούτε να είμαι ο άνθρωπος που θα σου φέρνει στο μυαλό αγάπη μπορώ,

αν και θα το ήθελα επίσης.

τίποτα δεν μπορώ.ούτε να σου πω πως δεν άλλαξα.

και δεν μπορώ να σου δείξω πως δεν με έμαθες ποτέ για να αισθάνεσαι τη διαφορά.

ούτε πως είναι άσχημο να πουλάς τα λάθη σου,τους πληγωμένους γύρω σου,

ως κάτι ιδιαίτερο που είναι δεμένο σε σένα.

και δεν με νοιάζει..

δεν με πειράζει..

με βάζει σε σκέψεις

(: