_r

δεν θυμάμαι πως έγινε και σου είπα τόσα(είχα σκεφτεί πως είσαι περίεργος άνθρωπος) 

θα μου θύμιζες εμένα,μα δεν μοιάζουμε(μαζί σου έχω εμπιστοσύνη και μοιάζεις με τα τραγούδια που σε κάνουν να θέλεις να πείς σ'αγαπώ και είναι περίεργο γιατί το δικό μας μαζί δεν γεμίζει ποτέ μα δεν χρειάζεται)

μου αρέσει,δεν υπάρχει τίποτα,και αφού χαίρoμαι να σε βλέπω(όταν σε ψάχνουμε,αν δεν είσαι καλά δεν ξέρω τι κάνεις και δεν με πειράζουν αυτά που λες, ακόμα κι όταν κρύβουν κάτι)

όλα είναι εντάξει,αφού στο μυαλό μου ό,τι γίνεται μαζί σου,σαν να μην έγινε ποτέ εδώ..

(είμαι σίγουρη πως ζωγραφίζεις)

____________________________________________________________________________

άνθρωποι,σκέψεις(έχω δικά σου χρώματα πάνω μου)

αλλάζεις,περπατάς στο δρόμο και αφήνεις πίσω σου νεκρό εαυτό,

σαν κομμάτια που κουράστηκες να κρατάς και άφησες να πέσουν.

εγώ πάλι,πιάνω τον εαυτό μου να μπερδεύεται για λίγο(μου αρέσουν οι μικρές σου κινήσεις) 

____________________________________________________________________________

δεν ξέρω δεν ξέρω

δεν μπόρεσα ποτέ να το εξηγήσω.

είναι αυτό όταν δύο άνθρωποι συνεχίζονται,

τελειώνει ο ένας αρχίζει ο άλλος,

και κλείνουν σαν κύκλος.

Υ.Γ.2.

μου αρέσουν οι άνθρωποι που σου μοιάζουν,

έψαξα,δεν βρήκα κανέναν..

**

έγερνα λίγο το κεφάλι μου προς τα δεξιά και έβλεπα ολόκληρο το φεγγάρι..

άνθρωποι μπερδεύονταν στα πορτοκαλί φώτα..

δεν μιλούσαν-η σιωπή εκείνων που γνωρίζουν από πριν..

ζήλευα σήμερα,κι ας ένιωθα όμορφη ανάμεσα τους..

ο πιο δειλός άνθρωπος που ξέρω είμαι εγώ.

δεν θα το πω ποτέ όμως,

φοβάμαι να ακούσω τη φωνή μου να το λέει.

---είμαι φούσκα,στο είπα..θα το δεις μόνο όταν σκάσω

ρόδινες μέρες,

δεν σου έχω μιλήσει ποτέ.

να σε ξέρω,για να γράφω για σένα

όταν είσαι κοντά δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε άλλους,γύρω.

βγάζεις τα παππούτσια σου και λες πάμε μαζί,να δούμε γιατί μαζεύτηκε κόσμος.

βρες έναν άδειο τοίχο και τράβα κόκκινες γραμμές για μένα

κράτα μου την ανάσα σου και σώσε με την τελευταία στιγμή

όταν με τυλίξει το ζεστό νερό,τότε

θα σ' αφήσω να φύγεις

τράβα κόκκινες γραμμές

λέρωσε τα ρούχα σου κι 

αγκάλιασε με..

                  

              

__

and you,you/

βασικά τίποτα.

απλώς πειράζει να σ'αγαπώ λίγο παραπάνω;

«...θα σε περιμένω ως το τέλος,δεν θα φοβηθείς..»

«έκανα κάτι;»

«όχι»

«τότε;»

«τίποτα»

«και γιατί έφυγες έτσι;»

«πώς έτσι;»

«έτσι,χωρίς καμιά εξήγηση»

«και ποιά εξήγηση θα σ' έκανε να με

αφήσεις να φύγω;..»

«..θα έτρεχα,από φόβο μάλλον,δεν ξέρω..

θα σου φώναζα πως είμαι εγώ,

δεν ξέρω..

»..σε βαραίνω,το ξέρω..»

«αυτό;»

«αυτό»

«χωρίς ''αλλά'';»

«χωρίς»

«να,αν σου πω τώρα πως καταλαβαίνεις,

πώς θα ξέρεις αν το εννοώ;»