he said

ένας δίπλα μου νιώθει άσχημα
και ο μπροστινός μου δηλώνει ελέφαντας
«είσαι πολύ άσπρη» μου είπε κάποιος
αλλά εγώ ένιωθα πράσινος.

θέλω να γράψω αλλά νιώθω σα να διαβάζεις

όλη
η παθολογία
του κόσμου,
εδώ.
και θέλω
ναι θέλω
να αρρωστήσω
κάθε
μέρος
του 
μυαλού
μου.
γιατί εδώ,
είναι εύκολο.

τίτλος για τετράγωνο κείμενο με περίεργα χρώματα που αναρωτιέμαι γιατί να τα βάλει κανείς σε ανάρτηση

είμαστε πολλοί κρυβόμαστε εδώ και εκεί όλο κάποιος λέει εγώ θα μιλήσω κανείς δε του δίνει σημασία κανείς δε μιλάει τελικά κανείς είμαστε όλοι συνένοχοι κρυβόμαστε στις πολυκατοικίες πνίγομαι δε θέλω να το κάνω αυτό μαλακίες μια χαρά είμαστε εδώ είμαστε και πολλοί έχουμε και παρέα που θα βρείς καλύτερα θα προσέχω απο δω και στο εξης θα προσέχω κι αμα δε σου μιλάω θα είναι επειδή θα προσέχω ή επειδή είσαι μαλάκας αναρρωτιέμαι αν κανείς πιστεύει όντως αυτά που γράφω αναρρωτιέμαι αν εγώ πιστεύω αυτά που γράφω αναρρωτιέμαι αν θα διαβάσεις ποτέ αυτά που γράφω αλλά πάλι θα τα διαβάσεις γιατί πάντα έτσι λέω και τελικά πάντα τα ίδια έπρεπε να μου δώσεις τις φωτογραφίες έπρεπε να μου δώσεις κι άλλα αλλά τέλοσπάντων τις φωτογραφίες τις θέλω δε θα στο πω ποτέ γιατί καλύτερα να μου κοπεί το χέρι εντάξει υπερβάλω υποθέτω αν έπρεπε να διαλέξω μπορεί και να στο λεγα υποθέτω να πάλι τα ίδια να θέλεις και να μη μπορείς δηλαδή α με κούρασε αυτή η κατάσταση συνένοχοι σου λέω δεν έχω ούτε μία φωτογραφία μας δε πειράζει και πολύ οι καλύτερες ήταν εκείνες οι πρώτες που τις χάσαμε και οι άλλες στη ταράτσα δε ξέρω όπως και να χει βαρέθηκα να γράφω αυτό το κείμενο δεν έχει κανένα νόημα θα το διαβάσει εκείνη και θα γελάει πάλι εντάξει καταλαβαίνει σου λέω συνεννοούμαστε εμείς 

καλοκαίρι στην Αθήνα (ή πώς να κάνετε το χρόνο μυοκάρδιο)

Όταν ακούς πως διαβάζω Κάφκα στο μπαλκόνι,
σίγουρα η ιδέα διαφέρει απ' την αλήθεια.
Τα μεσημέρια εδώ ακούγεται μόνο 
ο ήχος του μεσημεριού.
Κρατάω το τσιγάρο με το αριστερό χέρι
και γράφω με το δεξί,
ενώ δεν περιμένω τίποτα,
ενώ ο αέρας παίρνει τα χαρτάκια.
Η Αθήνα είναι όμορφη όταν περπατάς
μόνος σου,
και η Αθήνα είναι όμορφη γιατί
μου θυμίζει εσένα,
αλλά εσύ είσαι ομορφότερη σίγουρα.
Δεν θέλω να είσαι όμορφη για όλους.

Καθόμαστε στο μπαλκόνι και 
δεν περιμένουμε τίποτα.
Καθόμαστε στο μπαλκόνι
εσύ και εγώ,
και δεν υπάρχει κάτι άλλο,
ούτε η ατμόσφαιρα έχει κάτι,
ούτε τίποτα.
Απλά, καθόμαστε στο μπαλκόνι.

green, blue & red

έρωτας και ελευθερία στο ξύλινο πάτωμα.
κλείσε τα φώτα και άσε το σώμα σου
να φτάσει στο μπλε.
μεθυσμένα αγόρια καπνίζουν χρυσόσκονη
και  υπέροχα κορίτσια φωσφορίζουν στο σκοτάδι,
περπάτα μέσα μου αν θες να με φτάσεις.
ξέχνα ποιος είσαι και τι έκανες,
στη μεγάλη πόλη όλα επιτρέπονται,
ξέχνα ποιος είσαι και τι έκανες,
θα βρεις ο,τι χρώμα θες σε αυτά τα δωμάτια.
ζήτα μου ο,τι φοβόσουν,
στη μεγάλη πόλη όλα επιτρέπονται.
αγόρια αγγίζονται,
και μαγέυονται, νιώσε το σώμα σου.
κορίτσια ερωτεύονται και χάνονται.
η γεύση στο στόμα μου δε μου θυμίζει τίποτα άλλο,
διώξε με σήμερα, αγάπα με σήμερα,
που έχουμε τα πάντα.
στο μεγάλο σπίτι, 
άνθρωποι χορεύουν με σκιές και πλάσματα φωτός.
κλείσε τα φώτα και άσε το σώμα σου να φύγει,
κλείσε τα φώτα και κοίτα τα χέρια μας,
νιώσε τον αέρα, έξω απ' το παράθυρο,
η μεγάλη πόλη κάνει ησυχία.
αγόρια και κορίτσια στο ξύλινο πάτωμα,
δες αυτά τα μάτια που χάνονται,
δες αυτή τη ζέστη που βγαίνει από μέσα μας.


μεθυσμένα αγόρια καπνίζουν χρυσόσκονη
και  υπέροχα κορίτσια φωσφορίζουν στο σκοτάδι,


περπάτα μέσα μου αν θες να με φτάσεις.

τα παιδιά που κατέβηκαν με ωτοστόπ απ' το λόφο

τα μάτια του δε κλαίνε,
έκλαιγε.
γελούσε.
κι εγώ αρχίζω να σιχαίνομαι,

ένας άσπρος θάνατος 

και ένας καφέ έρωτας.

κι εκείνος γελούσε πάλι
και μου έλεγε για τη ζωή,
για τις ζωές.
όλες τις ζωές που ζήσαμε 
και χάσαμε,
όλες τις ζωές που είχαμε,
αυτές που δε πιστέψαμε σε θαύματα,
ζωές που τελείωσαν
και μας τελείωσαν.

Γελάει,
γελάω κι εγώ.  
κλαίει και 
δεν εξαφανίζεται συχνά,
ας μιλήσουμε για τη ζωή.

ναι φοβάμαι να κάνω αυτό που θέλω

το κεφάλι μου καίει,
και δε ξέρω πως 
θα φύγουν όλα αυτά από μέσα μου.
ό,τι και να γράψω είναι πολύ
και λίγο.
ό,τι και να πω είναι λέξεις.
ό,τι και να κάνω είναι 
τίποτα.

δεν αντέχω να κοιτάζω
δεν αντέχω να θυμάμαι
ούτε να ξέρω
ούτε αυτές τις λέξεις
ούτε εμένα
τίποτα
τίποτα
τίποτα