ναι ναι.

thatwasnotadream

τις τελευταίες μέρες δεν άνοιγαν τα φώτα το βράδυ.

φαινόταν τα δέντρα εντελώς σκοτεινά

σαν να ήταν αργά τη νύχτα.

οι άνθρωποι ήταν απλά

 

λίγο πιο ήσυχοι και πιο νυσταγμένοι.

θα μου λείπει

ο τρόπος 

που υπήρξαμε.

σαν μέθη.

η γοητεία του 

να σε ερωτεύομαι

απ' την αρχή.

σ' όλο τον δρόμο δεν μπορούσα να σε βγάλω απ' το κεφάλι μου και ύστερα που σε είδα ησύχασα και ήθελα να φύγω.ήρθες και μου μιλούσες όμως και σε παρατηρούσα χωρίς να ακούω.θυμάμαι που εκείνη τη μέρα κρατούσαμε κάτι κούκλες απ' αυτές που φτιάχνεις ρούχα πάνω τους κι εσένα σου άρεσαν και δεν σου έλεγα που τις βρήκαμε.νομίζω φύγαμε μαζί εκείνη τη μέρα,κι εγώ δεν είχα λέξεις για να σου πω και δεν έλεγα τίποτα μόνο ένιωθα τα μάτια σου πάνω μου όταν ήταν να στρίψουμε και σου χαμογελούσα.

_και σε θυμάμαι,

και σε θυμάμαι που έφευγες την άλλη μέρα/

που μπέρδευες τους δρόμους και κάναμε κύκλους/

που είχαν βαφτεί κίτρινα τα χέρια σου/

που δεν μπόρεσα να σου πω να προσέχεις

στο τέλος,ψυχή μου.

but,ok

δεν θέλω χρώμα σ' αυτό

ούτε θόρυβο,πεταμένα τσιγάρα,τοίχους και θλιμμένες ματιές.

δεν θέλω το φως το πρωί έτσι,

τις μέρες και τις νύχτες μετά,τους αριθμούς και τις συνέχειες,

σκέψεις,πάω σπίτι.ούτε θόρυβο.

_

_τη ζάλη,τα βρώμικα χέρια,

τις λερωμένες ησυχίες,θέλω.

τις παύσεις,

τους δρόμους νωρίς το πρωί,θάλασσα.

τη ζάλη,τις ελεύθερες υπερβάσεις,καταβάσεις,

τις αφημένες ώρες,το σκοτάδι,

την επιθυμία.τις τελευταίες στιγμές,

τα αγγίγματα,τις φευγαλαίες αισθήσεις,την πτώση.

τις λέξεις,συγκεχυμένες διαδρομές και καταλήξεις,

θολά ενδιάμεσα,μεθυσμένες σκιές.

φορές όπως τώρα ανακουφίζομαι που έφυγε από μέσα μου

όμως εμείς ξέρουμε σ'αυτό το παιχνίδι

όλη η ιστορία είναι στον πάτο να μείνεις

κάνε κάτι λάθος καθε μέρα κι εσύ

έτσι θα βουλώσουμε τις τρύπες ζωής _

__________λάθη να κάνω με σένα,ακόμη

μα φοβάμαι

μη σε χάσω πριν σε χάσω.

είναι αστείο και όμορφο.

που μερικές φορές προσπαθώ να γράψω για σένα γιατί δεν θέλω να ξεχάσω τα μικρά,τα συνηθισμένα σου,αυτά που ίσως δεν καταλαβαίνω γιατί είναι δεδομένα τώρα.και ψάχνω να βρώ μα δυσκολεύομαι και γράφω πάντα τελικά τι είπες και τι έκανες.

και γαμώτο.είναι όμορφο.// 

και μου λείπεις,όπως μου λείπουν τα αστέρια όταν κοιτάζω ψηλά μερικές φορές.

αλλά μη φοβάσαι,κλείνω τα μάτια και υστέρα κοιτάζω γύρω μου που είναι ωραία 

και μυρίζει κάτι σαν ζέστη και το ξεχνάω

_μαζί

αυτό που θυμάμαι είναι τα ρούχα που μυρίζουν περίεργα,το σπίτι που είναι ζεστό,τους ανθρώπους που δεν χρειάζονται δικαιολογίες.

δεν με νοιάζει.

-1+1

σε βλέπω στην πόρτα,να φεύγεις και σε αγκαλιάζω σφιχτά.
θυμάμαι τις μέρες που σε συναντούσα τυχαία,κι ύστερα εκείνες που σε ήθελα τυχαία
θυμάμαι τότε που

_μερικές φορές νιώθω σαν να πεθαίνω

νιώθεις ποτέ σαν να πεθαίνεις;

***

«και ύστερα πως να μην φοβάσαι οτι δεν θα φύγει ο γκόμενος; 

κι αν είναι εντάξει και μείνει,

ε

τότε πρέπει να πάρεις πρωτοβουλία.

πρέπει να υπάρχει μια τάξη.

ο προδομένος πρέπει να προδίδει.»
cforcircus

δεν είναι δύσκολο να σ' αγαπώ ανάμεσα μας.

μα

πόσες φορές να πεθάνω για να καταλάβεις

πως πρέπει να ζήσεις;

                              ..δεν είναι δύσκολο να σ' αγαπώ

                                 αν_έμμεσα μας