έλα,

να σ' αγαπήσω με τα χέρια.

σήμερα κάνει του του το κεφάλι μου, και οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν, μπορεί να έφυγαν με κλεμένο αμάξι. σήμερα κάνει του του το κεφάλι μου, κι είσαι κι εσύ που υπάρχεις για να σε αντιγράφω. δες τι ωραία που παίζουμε σήμερα, θα μπορούσα να φάω τα χέρια μου άμα δεν έρθεις-όχι εσύ. αλλά μία κυρία δεν τρώει ποτέ τοσο βαριά το βράδυ.

τα τέρατα.

Η ντουλάπα είναι σκονισμένη και βρώμικη. Το τέρας που ήταν μέσα, κουράστηκε και έφυγε. Δύσκολη δουλειά να είσαι τέρας στις μέρες μας, πρέπει να στριμώχνεσαι κάτω από κρεβάτια, στο κρύο, σε ξεχαρβαλωμένες ντουλάπες, κάτω από σκάλες που τρίζουν, σε στενές αποθήκες. Και όλα αυτά γιατί; Τα απανταχού τέρατα έχουν απηυδήσει. Όταν τους έκοψαν το επίδομα για βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, η κατάσταση ξέφυγε τελείως. Τα τέρατα κατέβηκαν στους δρόμους εξαγριωμένα και απαιτούσαν τα δικαιώματα τους. Οι υπουργοί ούρλιαζαν στα κανάλια, τα τέρατα γρύλιζαν στα κανάλια και η αστυνομία φοβόταν να κατέβει στο δρόμο. Η κυβέρνηση φοβούμενη πιθανή καταστροφή υποχώρησε τακτικά.

Μετά από αυτό, χάλασε η κατάσταση. Τα τέρατα άρχισαν να ζητάνε μεταθέσεις σε θέσεις μυαλού. Τα τέρατα του μυαλού είναι τα πιο ακριβοπληρωμένα φυσικά. Κάθονται σε ένα μυαλό απλά, και που και που βγάζουν μία κραυγή, και χαλάει όλο το σύστημα. Βέβαια, πολλοί δεν τα καταφέρνουν, κυρίως τα κλειστοφοβικά τέρατα δεν αντέχουν πάνω από δύο μέρες σε μυαλό. Έχει και φασαρία στα μυαλά, αλλά είναι καλύτερα από μουχλασμένες τρύπες, όπως και να το κάνουμε.

ένατρία

ο τόμ 

ρόμπινς 

λέει πως 

η πρώτη 

αμοιβάδα 

που έζησε 

ποτέ, 

εξακολουθεί 

να ζει 

μέχρι και 

σήμερα.

ένα                                                            δύο                                                τρία      

δύο μάτια.

δύο σώματα ζεστά.

δύο χιλιάδες θάλασσες,

κόκκινη ζωή.

δύο μάτια.

δύο.

 ε λοιπόν,     

ούτε αυτή,     

   η πρώτη     

αμοιβάδα     

δεν έχει     

προλάβει να     

χορτάσει την    

αγάπη.    

πάρτυ στο σπίτι της Ρ.

οι πλάκες ενωμένες, και οι πλάκες χώρια.
εκείνη ερωτευμένη, εκείνη διχασμένη.
όταν έγινε ξανά,
η μέρα έμοιαζε σαν όλες τις άλλες
κι ή νύχτα σαν όλες τις άλλες μαζί.
εκείνη ερωτευμένη,
εκείνη διχασμένη,
οι πλάκες τρέχουν αίμα,
πιο πληγωμένες από ποτέ,
όπως πάντα.
εκείνη ερωτευμένη,
εκείνη διχασμένη,
όταν όλα έγιναν ένα
κι όταν όλες οι πλάκες χωρίστηκαν
και έζησαν,
την άκουσα να κλαίει.
την άκουσα να λέει,
οι πλάκες χώρια τώρα.
μόνο χώρια.
μόνο χώρια.
την άκουσα να λέει,
να πληγώνει
και να γελάει.

και στο λέω τώρα.

σε εσένα,
πάλι σε σένα,
ξανά και ξανά 
και πάλι σε σένα.
σαν ποίημα παλιό,
μα τα ποιήματα δε θα 
παλιώσουν ποτέ.
κανείς ποτέ
δε θα ξεχάσει
τον έρωτα.
κανείς ποτέ δε θα
ξεχάσει τη φρίκη.
κανείς ποτέ
δε θα ξεχάσει
και 
ποτέ
κανείς
δε θα πει,
γραφτήκανε αρκετά 
για την αγάπη μου.
(βαρεθήκαμε πια
να αγαπιόμαστε,
βαρεθήκαμε πια
να κοιμόμαστε αγκαλιασμένοι,
βαρεθήκαμε πια 
να κλαίμε μαζί,
και βαρεθήκαμε όσο τίποτα
να κοιταζόμαστε.)
να βάλω τα πράγματα 
σε τάξη,
αν είναι να μην έρθεις.
αν έρθεις πες μου,
να τα φτιάξω όλα
ή να μη φτιάξω τίποτα.
με λογικούς ανθρώπους
να μη μπλέκεις,
είναι υπέροχοι
και είναι όλοι.
μη μου μιλάς μόνο
για τους ευαίσθητους 
και πληγωμένους,
για εκείνους που τόσο διαφορετικοί
κάνουν εκείνο και το άλλο.
μη μου μιλάς για μένα,
για εσένα μίλα μου,
για εσένα και για εμάς.
μην ακούς.
οι έρωτες μου 
ζουν και πεθαίνουν
μέσα μου.
ζουν στα όρια
και πεθαίνουν στη γραμμή.
κι όλη η μουσική του κόσμου,
για εσένα και για εμένα
αγάπη μου,
και για τους φίλους μας
τους πιο μαγικούς  ανθρώπους
που γεννήθηκαν ποτέ.
θα βλέπουμε κι εκείνες 
τις ταινίες 
που σου αρέσουν,
κι όλα αυτά
που κάνεις χωρίς εμένα
και κάνω χωρίς εσένα,
θα τα κάνουμε χώρια.
θα τα τυλίγουμε και θα
τα πετάμε στα άπλυτα.
θα θυμόμαστε και
θα μπλεκόμαστε.
ρε καρδιά μου
τι,
πες μου
τι.
τι είναι αυτό
που δε θέλεις.
πες μου να το κάνω,
να το αγαπήσεις
ή να με μισήσεις.
αν καταλάβαινες
δε θα χαμε ελπίδες,
κι αν όχι
δεν θα είχαμε τίποτα.
όλη μέρα θέλω 
να σου πω πως
σαγαπώ.

305α.

αναπνέαμε τον ίδιο αέρα,
κι ήμασταν εμείς 
που γινόμαστε ένα.
το τραγούδι έλεγε
καμιά φορά παίρνω αγάπη σε σκόνες,
και εγώ μια μέρα θα γράψω στους τοίχους

όλα τα μέρη 
ισαπέχουν 
απ' τον παράδεισο*.

και μια μέρα θα μου πεις
τι σκέφτεσαι
κι εγώ θα σε αγγίξω 
σαν να είναι η πρώτη φορά.
η πρώτη κι η τελευταία φορά,
η μία και μοναδική φορά.
ένα παράπονο μόνο,
όσο κοντά κι αν έρθουμε
ποτέ δε μου φτάνει.
ποτέ δε φτάνει.
δέρμα σε δέρμα
είναι η καλύτερη 
προσφορά μας;

*R.Burton

Όταν ήμουν νέα χόρευα ζίγκα.

Έδιωξα αυτές τις ενοχλητικές γυναίκες απ' το σαλόνι μου. Διάολε,πότε θα μάθουν οτι δεν είναι ευγενικό να ξυπνάς μια γριά γυναίκα, μες στα άγρια χαράματα για να της πουλήσεις αυτές τις ανοησίες; Μεταξύ μας, ακόμη κι αν αυτές οι παλιοφυλλάδες έγραφαν κάτι ενδιαφέρον, όπως τον καιρό του Προύγκιστερ, τι δουλειά είχαν αυτές οι αναθεματισμένες στην κάμαρα μου; Σαν πώς αντέχουν τα μάτια μου να διαβάζουν;

Κάθησα στην μπλε πολυθρόνα μου. Η κυρία Στάιγκερ είχε αφήσει ένα βάζο γλυκό στο τραπεζάκι,το ίδιο πρωί. Η κυρία Στάιγκερ, μπλέκεται στα πόδια μου συνεχώς. Είναι ένας μεγάλος μπελάς. Μπαινοβγαίνει εδώ μέσα για να λερώνει με τα βρωμοπάπουτσα της. Κι όλο θέλει να μου αλλάζει τα βρακιά λες κι είμαι μωρό. Ο γλυκός μου Πιτ, κατουράει στα πλυμένα της σεντόνια, αλλά αυτή κάνει την ήρεμη, σα να μη τη νοιάζει. Ποιός ξέρει τι κατάρες ρίχνει στον κακόμοιρο τον Πιτ πίσω απ' τη πλάτη μου!