το λιγότερο κακό

καμιά φορά χρειάζεται να βρεις το λιγότερο κακό 

κι ύστερα να στηριχτείς πάνω του για να σε ανακουφίσει

και οφείλεις να το κάνεις αυτό αψηφώντας τις προσωπικές σου διαφωνίες

κι ας ξέρουμε όλες πως είναι λάθος να αρχίζεις το κάπνισμα ξανά τρία χρόνια μετά

τώρα κανονίζω τη μέρα μου γύρω απ' αυτόν τον ευγενή στόχο

δεν μπορώ να έρθω το πρωί την ώρα του πρώτου τσιγάρου με ζεστό καφέ μέσα στον καύσωνα

κι όμως κανένα τσιγάρο δεν [θα] είναι πιο απολαυστικό από αυτά

που κάναμε μετά από δουλειές με βρεγμένα χέρια κι έπρεπε να σου στρίψει κάποιος άλλος

μέσα ή έξω απ' το μπαρ πίνοντας κρύο καφέ και μιλώντας για πράγματα κοινότυπα

ενώ οι ζωές μας είχαν το ίδιο νόημα

ιούνιος, στη θάλασσα

 

αρχές του καλοκαιριού

 

να είμαι εδώ και να σαι κει

δυό μπύρες στο ψυγείο και σε σκέφτομαι

αυτά τα γράμματα στις αφίσες και σε σκέφτομαι

και τώρα θέλω να τρέξω αυτή την πόλη

μένω με τα ίδια ρούχα, μουτζούρες και χώματα

μένω με τα ίδια ρούχα και σε σκέφτομαι

μου ρχονται δάκρυα στα μάτια και -

βάζω τα πόδια μου στη θάλασσα

είναι κρύο το νερό, μαζί δε πήγαμε μια βόλτα

κι είναι για μένα αυτό που τα παιδιά λένε λυπητερό

πως δε θα ρθεις να πιείς τις μπύρες απ το ψυγείο μου

στο σούπερ μάρκετ

όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ

στη γειτονιά που μεγάλωσες

κοιτάζω τους κύριους στην ηλικία των γονιών μου

να δω αν σου μοιάζουν

και το μόνο που ξέρω για τον μπαμπά σου

είναι ότι έχει ταξιδέψει στον κόσμο

ούτε όνομα ούτε επίθετο

κι έτσι σήμερα που μου μίλησε ένας κύριος

συμπαθής

τον φαντάστηκα στην Ασία

και κάπως χαμογέλασα

tangerine dream

κι αν αποσύρονται τα μάτια προς τα κάτω/ γύρω μου κλείνουν πόρτες λευκός θόρυβος

κι είναι αυτά τα μικρά και παρήγορα/ όταν με αγγίζεις απαλά ή σφιχτά

όσοι αναρωτήθηκαν πόση έκφραση αρκεί προς έναν έρωτα/ απαντώ ο μίλτος είναι ο αγαπημένος μου ποιητής

κι αν είναι μάταια όσα μου γράφεις κι απαντώ/ κι αν πάλι παίζω τον εαυτό μου σε επανάληψη

χάνω τα λόγια μου και μένω ακίνητη/ κι αυτός ο θόρυβος δε λέει να σωπάσει

κι αν δε θέλω άλλο να ακούσω και μόνη μου αρκούμαι να σε σκέφτομαι/ πώς μπορώ

τετριμμένα τεταμένα και παράφορα/ ας πέσουν τα δάκρυα στη μάχη, παραδίνομαι

κι αν είναι να ακούσω την πτώση μου σε ζωντανή μετάδοση/ ας είναι με το σάουντρακ απ' τις ταινίες που σαρέσουν

και τώρα που 'ναι /

τραγουδούσαμε

κι ήταν τα λόγια μας

που λέγαμε

με ρωτούσες τι σκέφτομαι

κι όλο παραπατούσα

να θυμάμαι να σκέφτομαι

σε ρωτούσα πώς

να γυρνούσα στη μέρα

που άκουσα το τραγούδι αυτό

να το λέω στα ξύλινα πατώματα

και τα δροσερά τραπέζια

να γυρνούσα στη μέρα

που όλα μου τα ρούχα

ήταν αταίριαστα

όλες μου οι λέξεις ασιδέρωτες

πεντακάθαρες

και τα μαλλιά μου στο πλάι

σε δύσκολες προτάσεις

πάντα ήθελα να σου λέω

και πάντα ήθελες να ακούς

και τώρα που 'ναι

οι μέρες που

πρώτος εσύ

ή πρώτη εγώ πια

δεν ελπίζαμε πως θα 'ρθουνε

το γραφείο

οπότε αν ήταν να μιλήσουμε για κάτι,

ας ήταν για ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι, 

ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο, θα αρκούσε

για τις φωτοτυπίες και τα βιβλία μας

για στοίβες ταξινομημένες

για ένα ποντίκι τενοντίτιδας

με το λάπτοπ του

για το σημειωματάριο της δουλειάς

ένα ημερολόγιο με τελίτσες

τα μικρά σημειωματάρια

στυλό μπλε, πενάκια σε χρώματα

τα λευκά χαρτάκια

το φωτιστικό που με συνοδεύει παντού

για το πιο ωραίο βραδινό φως

θα είναι μεγάλο τραπέζι, 

αυτό δεν το διαπραγματεύομαι,

για τα πιάτα

και τα ξεχασμένα ποτήρια

τους καφέδες και τα μπισκότα

το χαρτί κουζίνας

τα χαρτιά που δεν τακτοποίησα ακόμα

τα ποστ-ιτ που πέρασαν 

το πρόγραμμα του σχολείου

την πολύχρωμη ξύστρα που έχω απ το δημοτικό

και μη ξεχάσω τα αγαπημένα μου ηχεία

ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο θα αρκούσε

σ/κ

τα πρωινά του σαββάτου

με ξυπνάνε λιτανείες θανάτου,

επιθυμώ κι εγώ να συνοδεύσω

πάλι τρέχουν τα λόγια

και δε μπορώ να θυμηθώ,

μαυροφορεμένες με συμβουλεύουν,

άνοιξε τα μάτια σου, θα σου κάνει καλό

τα πρωινά της κυριακής

τα μάτια μου βαθαίνουν, το κεφάλι μου βαραίνει

το σαββατοκύριακο συνεχίζει τη νεκρική πομπή του

κι εμείς ακολουθούμε

είναι το βάρος της ζωής που μου κόβει τα πόδια

ο χρόνος είναι μία ανυπόφορη έννοια

και το άγχος της μέρας μπορεί να με σκοτώσει

άνοιξε τα μάτια σου, θα σου κάνει καλό

είναι μία σωστή συμβουλή

τη δίνω κι εγώ κατά καιρούς αν με ρωτήσουν

βρισκόμαστε εδώ, 

εγκλωβισμένοι, εν μέρει ευτυχισμένοι

και κοιτάμε το μετά, το μεγάλο μέλλον

που μικραίνει μέσα μας κάθε μέρα

όλοι ζητωκραυγάζουν:

το μόνο που χρειάζεται είναι να απλώσετε τα χέρια σας

και να το πιάσετε, ακολουθήστε μας,

είμαστε τόσο χαρούμενοι

λέμε όχι όχι ευχαριστώ δε θα πάρω,

τόση ευτυχία είναι και λιγάκι ύποπτη,

δε βλέπετε γύρω σας;

τα πρωινά του σαββάτου

καραδοκούν πάντως

οι καμπάνες χτυπάνε,

όπου πάω τις έχω μαζί μου,

ανοίγω τα μάτια μου, λίγο καλύτερα

αυτό κι εκείνο

τι είναι αυτό που 

μου βράζει γάλα σε μπρίκι

μου δείχνει τα μαύρα βουνά 

γαυγίζει στην πόρτα μου

τι είναι αυτό που

έρχεται απ το δίπλα δωμάτιο

κάθεται στο κρεβάτι μου 

- δυο νύχτες έκλαψα γι αυτό

όταν μου έγραψαν πως πνίγηκε 

στη μεγάλη θάλασσα της απελπισίας

τι είναι αυτό

που κοιμάται στα χέρια μου

περπάτησε δρόμους

για να φτάσει στην κουζίνα μου

να κλείσει το φως

και να μας βάλει για ύπνο

επστρφ

σε πέντε μέρες

και σήμερα

έχω ραντεβού

με την κυρία που της μιλάω

και καμιά φορά απαντάει

για να της πω 

πώς πάνε τα πράγματα/

κάποιες φορές

βάζω τα φυτά στη μπανιέρα  

αλλάζω θέση τα βιβλία

στρώνω το κρεβάτι μου

ευχαριστιέμαι το νερό σαν τα φυτά 

και περισσότερο

φαντάζομαι βουνά, δέντρα και χώμα

σαν να λέμε κρύο

σαν να λέμε ησυχία

κάποιες φορές

είναι αφόρητο να σχολάω απο τη δουλειά

ή να πηγαίνω εκεί

είναι αφόρητο να σε αγαπώ

και πιο πολύ να μαγαπάς εσύ

θέλω να κλαίω όταν μας συμβαίνει αυτό

συνήθως δεν μπορώ

κάθε μέρα ονειρεύομαι την ελευθερία

την ελευθερία που έχω

να τη νιώσω όπως της πρέπει

είναι και η εποχή που ζούμε

δε λέω

κάθε μέρα ονειρεύομαι τη γλυκιά μελαγχολία

που θα μου θυμίζει πως ήταν αυτά 

τα χρόνια

κι ίσως μου κάνει 

γλυκό χαμόγελο

και αν όλα πάνε καλά

ζεστά μάτια

οι δρόμοι που έκλεισαν

μαζεύτηκαν μέσα  

σαν θάλασσα αλμυρή και λευκή

που πάγωσε αθόρυβα

πίσω από τα μάτια μου

τα ίδια μάτια

που σε έβλεπαν να κοιμάσαι

που κοίταζαν τα μικρά φώτα 

τα ίδια μάτια

που άνοιγαν την πόρτα στο σπίτι που λέγαμε

σπίτι μας

τα ίδια μάτια που

αποστρέφονταν το βρώμικο χαλί

τη βιβλιοθήκη που μισούσα

τα ίδια για πλύσιμο στην κουζίνα 

που δεν υπήρχε να δεις απέναντι

γεμάτη γυαλιά

τα ίδια μάτια

που σε ζήτησαν να έρθεις

όταν ξάπλωνα στο πάτωμα

που έβλεπαν το δέρμα σου

λευκό και δροσερό

τα ίδια μάτια

που έμαθαν μία φορά επιμελώς

και έκαναν τόση εξάσκηση μετά

να κλείνουν τους δρόμους

απαλά και ανελέητα

ε λοιπόν αυτά τα μάτια

και το λένε περίφανα

πήραν το αίμα τους πίσω

&

ήταν γλυκά σαν δάκρυα

σε κουρασμένα χέρια

αμίλητα & τρυφερά

κάτι μικρό

.

.

.

.

.

μια νύχτα έφραξε μέσα μου τον κόσμο

στις λεωφόρους ανοίγει η καρδιά μου

να πάρει αέρα 

τρέχει

μέσα μου αίμα νερό 

.

.

.

.

.

προσωπικά

εσύ κοιτάς και γυρνάς μετά 

απ την άλλη

εγώ ψάχνω τους πιο μεγάλους δρόμους

για να τρέξω

να μπορούσαμε να τρέξουμε

τουλάχιστον αυτό

κι ας μη γίνουμε κάτι μαζί

σε ευχαριστώ κατά βάθος 

που με επαναφέρεις στην οδύνη

.

όπως ευχαριστώ 

κι αυτό το κορίτσι

που σε τίποτα δε μοιάζουμε

και χωρίς να το ξέρει 

με έσωσε

κι όλο προσπαθώ να μην πνιγώ

και αν αυτό είναι σανίδα σωτηρίας

χαλάλι η έκθεση

.

πώς να μιλήσω για αυτό

χωρίς να χάσω το μυαλό μου

δεν καταλαβαίνω

.

"το χάσμα ανάμεσα

σε αυτό που ονομάζω εγώ

κι εσένα

είναι ένα κρεβάτι απελπισίας

που δεν μπορούμε

να σηκωθούμε και να 

φύγουμε"

.

κι απ την άλλη

το κρεβάτι σου 

είναι τώρα το μέρος

για τις φαντασιώσεις μου

και σίγουρα καλύτερα

να θες κάποιον

που θέλεις να γράφεις για αυτόν

ας το ονομάσουμε

προσωπική επιτυχία

προσωπικά έτσι το ονομάζω

και δεν έχει να κάνει

ούτε με σένα

φυσικά

μόνο με τους μοναχικούς δρόμους

που κυλάνε μέσα μου 

αργά

και με κρατάνε 

ας πούμε

στη ζωή

.

ξέρω πως γίνομαι αστεία

και

ξέρω καλύτερα πως γίνομαι μελό

καμιά φορά

υπάρχουν και χειρότερα

.

//////

στους δρόμους

χωρίς να τρέχουνε τα μάτια μας

κλειστά χέρια κι απέναντι

πάντα με μαύρα

στη θάλασσα παράλληλα

οι πολυκατοικίες 

χτίζονται μέσα μας

κι αν περπάτησα πολύ

δεν απέβαλα τελικά

τις τοξίνες

για να είμαι έτοιμη

όσο χάνουμε τον ύπνο μας

καθηλωμένες 

με μάτια ανοιχτά

στο τσιμέντο

να σπαταλήσουμε

το αμίλητο νερό

κι όσο για μένα

όταν νιώσω το τρύπημα

στα πόδια μου

και δω το αίμα

θα είμαι

έτοιμη

μεσημέρια

                                                       να πιστεύω πως θα ξανάρθεις

μέχρι να μη θυμάμαι

κι ένα μπαλκόνι πλαστικά ροζ λουλούδια

να πίνω έναν καφέ

τα μεσημέρια της αφόρητης ζέστης

πως ξέχασα την υφή 

σε πλαστική δυσφορία

δεν με ενοχλεί

να φυσάω τη φωτιά μου

έτσι κι αλλιώς

για τις ξαφνικές απολαύσεις

στους δρόμους ή στη δουλειά

μόνες μας τη φτιάχνουμε

και τα βράδια 

με τη μουσική που μου αρέσει

αν εγώ πόνεσα για σένα

αυτή είναι η ιστορία

και έτσι πρέπει να τη λέμε

όλα αυτά που 'χες πει τώρα μοιάζουν μ' ένα έρημο μέρος

αν είναι όλα αυτά πραγματικά ρωτάμε

αν το δέρμα μου κι από μέσα δεν φαίνεται

ευτυχώς έχω στόμα να με παρηγορεί

σήμερα άλλη μια μέρα μακριά

κολλημένη στα τσιγάρα στα μαλλιά μου

στην ελπίδα που σκοτώνω και γεννάω

κάθε μέρα μετέωρη στο κρεβάτι μου

κι αυτά που είπαμε να πούμε και δεν είπαμε

θα περάσουν από πάνω μας

*τίτλος από Κ. Βήτα

μέρα 7

τι σχέση έχεις

εσύ

με το αίμα μου

τι σχέση έχεις εσύ

με τους ζεστούς μου πόνους

τα δροσερά πλακάκια

τα φώτα στις θάλασσες

τι σχέση έχεις

με τα λαδωμένα μου μαλλιά

τις φρίκες των ματιών 

το νερό που τρέχει 

τα παιχνίδια της προσωπικής ευτυχίας

τι σχέση έχεις

με τα τραγούδια του κάτω κόσμου μου

με την εθιστική κατάχρηση των χεριών 

τι σχέση έχεις εσύ

με την υγρή μου θλίψη

με το μέτρημα

τι σχέση έχεις εσύ

με το αίμα μου

αποτυχημένη προσπάθεια

οι νύχτες οι αστείες κι οι μικρές

οι νύχτες οι πικρές και οι μεγάλες