θνητοί

 

τις νύχτες που γίνομαι νερό         κρύο αλμυρό
ζητάω να πιείς λίγο από μένα να πνιγείς όπως πνίγομαι 
σ' αυτή τη θάλασσα που μας μαθαίνει πως είμαστε θνητοί

κι εσύ κι εγώ                   κι ο έρωτας μας

το λιγότερο κακό

καμιά φορά χρειάζεται να βρεις το λιγότερο κακό 

κι ύστερα να στηριχτείς πάνω του για να σε ανακουφίσει

και οφείλεις να το κάνεις αυτό αψηφώντας τις προσωπικές σου διαφωνίες

κι ας ξέρουμε όλες πως είναι λάθος να αρχίζεις το κάπνισμα ξανά τρία χρόνια μετά

τώρα κανονίζω τη μέρα μου γύρω απ' αυτόν τον ευγενή στόχο

δεν μπορώ να έρθω το πρωί την ώρα του πρώτου τσιγάρου με ζεστό καφέ μέσα στον καύσωνα

κι όμως κανένα τσιγάρο δεν [θα] είναι πιο απολαυστικό από αυτά

που κάναμε μετά από δουλειές με βρεγμένα χέρια κι έπρεπε να σου στρίψει κάποιος άλλος

μέσα ή έξω απ' το μπαρ πίνοντας κρύο καφέ και μιλώντας για πράγματα κοινότυπα

ενώ οι ζωές μας είχαν το ίδιο νόημα

αρχές του καλοκαιριού

 

και τώρα που 'ναι /

τραγουδούσαμε

κι ήταν τα λόγια μας

που λέγαμε

με ρωτούσες τι σκέφτομαι

κι όλο παραπατούσα

να θυμάμαι να σκέφτομαι

σε ρωτούσα πώς

να γυρνούσα στη μέρα

που άκουσα το τραγούδι αυτό

να το λέω στα ξύλινα πατώματα

και τα δροσερά τραπέζια

να γυρνούσα στη μέρα

που όλα μου τα ρούχα

ήταν αταίριαστα

όλες μου οι λέξεις ασιδέρωτες

πεντακάθαρες

και τα μαλλιά μου στο πλάι

σε δύσκολες προτάσεις

πάντα ήθελα να σου λέω

και πάντα ήθελες να ακούς

και τώρα που 'ναι

οι μέρες που

πρώτος εσύ

ή πρώτη εγώ πια

δεν ελπίζαμε πως θα 'ρθουνε

s

πολύ σύντομα

για τα τραγούδια που παίζουν συνέχεια

με στίχους στη γλώσσα μας στα μέτρα μας

στα χέρια μας καμιά φορά

ξέρω κι εγώ

όλο πέφτουμε μαζί τους

είπα πολύ σύντομα

για να μη μείνουμε στα πρόχειρα πάλι

και ξανά

γράφω να ζω

γράφω την άνοιξη,

λέει

λέω κι εγώ

στα προσχέδια

του καλοκαιριού

αν δεν χορεύαμε αργά ποτέ

κι αν δεν δακρύζαμε αλμυρά ποτέ

αν δεν πατούσαμε χώμα ζωντανό 

ή δεν ξεπλέναμε τα μαλλιά μας

με δροσερό νερό συχνά 

αν δεν μας έλειπε η θάλασσα ποτέ

κι ούτε οι γρατζουνιές της περιπλάνησης ποτέ

αν δεν κοιμόμασταν με χέρια σφαλιστά 

ή δεν σε κοίταζα συχνά

πώς θα υπήρχαν καλοκαίρια

ψάχνω

κάπου να βρω

κλείνω
από 'δω
κλίνω από 'κει

και τίποτα

Π

τώρα με εκείνους
να διεκδικούν τα μάτια μου
τις στρατευμένες λέξεις 
και το άγχος μου

ξεχνάω τι θα έλεγες
δεν εντοπίζω επίδραση
σκουπίζω τα μάτια μου
ξεχωρίζω τις λέξεις
και σφίγγω το άγχος μου
σε αμφίβολες απολαύσεις

(χ)άδεια

η θηλυκότητα μας σε παγοκύστες
τα λόγια μια θλίψη στο λαιμό μας
εμείς στην αναμονή
και όλο διψάμε
για γάλα

τα τσιγάρα ξυπνάνε
τους πόνους δεξιά
και τα συνδυάζω με καφέ
διατηρώ την μόνη απόλαυση
που διατηρήθηκε
πιστή στη συνήθεια
επιμένω
στη συντήρηση 
των πόνων

η θηλυκότητα μας σε παγοκύστες
στον πάγο οι ορμές μας
εμείς στην προσμονή
κι όλο διψάμε
για χάδια

υποφερτά & ανώφελα (?)

με ψύχραιμο βλέμμα
στη ματαιότητα

με ζωηρά μάτια
στις παρορμήσεις

πέφτουμε με θάρρος 
και πολεμάμε για-
αργή πόλη για όλους
κι οι δρόμοι για όσους

πότε ανούσια
πότε εκστατικά 
πότε αναλωμένα
πότε προκλητικά
μου φαίνονται όλα αυτά
που ζούμε

για νέες ιστορίες
σε νέες περιπέτειες

εκ/πλήξεις

μπλέκω τα χέρια στα μαλλιά μου
πράσινα φύλλα 
οι φίλοι μου μπλέκονται
και χάνουν (σ)τον ύπνο τους
τα καλοκαίρια μας παραπλανούν
πως θα πάνε όλα καλά
κι εμείς κρεμόμαστε
απ τις ελπίδες μας

πέμπτη καθαρή κι ελαττωμένη

βάζω δυνατά τη μουσική
και λέω πως
είμαστε απ αυτούς που λένε
ευτυχώς
όταν λένε πως
τίποτα δε κρατάει για πάντα

με ξυπνάει το άγχος 
και η μόνη μυρωδιά που αναγνωρίζω
είναι η δική μου
ο ύπνος με κρατάει κουρασμένη
και σιχάθηκα τα φαγητά
απ έξω
κι από μέσα
συντηρώ
ενοχικές σκέψεις
σε φαύλους κύκλους
τους στρίβω
τους καπνίζω
τους φτύνω με νερό
και με μισόλογα

τόσα ωραία πράγματα να γράψουμε
και μεις 
καταναλωνό
μαστε

τόσα ζεστά καλοκαίρια 
τόσα δροσερά χέρια
τόσες νύχτες
απρόβλεπτες 
τουλάχιστον

παρεπιπτόντως

σε ποιόν να εξαντλήσω
σε ποιόν να ξεθυμάνω

να μην σταματήσω να λερώνω τα ρούχα 
τα χέρια μου
κι ούτε να αφεθούν οι νύχτες να λιμνάσουν
να μη παραδώσουμε τους δρόμους
χωρίς αίμα
να μη πνιγούμε στην ασφάλεια
να μη παραλύσουμε στην υγεία
/να μη χάνεσαι

ΚΥ

κυλάνε αγκάθια στο αίμα μου

στα τελευταία μπάνια μας στη θάλασσα

στα τζιτζίκια

χτυπάνε τρυπάνια στο κεφάλι μου

τρίμματα 

να στρίψω ένα τελευταίο τσιγάρο

βρώμικα παράθυρα

δε σου ζήτησα αναπτήρα

ούτε φωτιά

 

ανυπό αλλά μόνοι

( 

υπερένταση και μέθη / ανυπόμονη πάντα

θα περπατάω γρήγορα / εγωιστικά πάντα

όπως κάθε φορά που κατέβαινα από το λεωφορείο

ήταν αυτά τα δέκα λεπτά μέχρι το σπίτι σου / ατελείωτα πάντα

που ήθελα να εκμηδενίσω /  ανυπόμονη πάντα

και έσκαγα απ τη ζέστη / ανυπόμονη για καλοκαίρι πάντα

και τελικά ποτέ δεν απόλαυσα τη διαδρομή από τη στάση μέχρι το σπίτι σου

)

(

το τραγούδι λέει

_ζήτησες βόλτα με τσιγάρο και καφέ

κι αν τα πράγματα είναι απλά

τα πράγματα είναι απλά

και το τραγούδι καταλήγει

_αφού μια ζωή-σκατο-ζωή

_όλο υπερβάλω

βολική συχνά / υπερβολική ακόμα πιο συχνά

κι αν μιλούσα στους γνωστούς μου

ίσως να είχα περισσότερους φίλους 

)

122

καπνίζουμε ασταμάτητα από καπνούς άλλων

πίνουμε νερό στις επιλογές μας

τελειώνουμε αναπτήρες

ανα/βράζουμε λέξεις τολμηρές

που μας προσβάλουν

διπλωνόμαστε

σε κουρασμένα σώματα

σε ξύλινα κρεβάτια

πίνουμε νερό για να καπνίσουμε

λίγο ακόμα

λίγο ακόμα

δακρύζουμε εκ του ασφαλούς

ανασφαλούς πάντα

αλλά

μαζί

πάντα

κι αν

κρατάω τα μάτια μου κλειστά

είναι οι

τόσοι μήνες ανάμεσα μας

που βαραίνουν

την ευθύνη

εκείνη γελάει 

με την καρδιά της

κι αν

κρατάμε τα μάτια μας κλειστά

δεν τα αδειάσαμε

όπως μας κατηγορούν

όταν ξημερώνει στο χωριό

απλώσαμε τα δίχτυα κάτω από τα δέντρα

κρύος καθαρός αέρας μας ξημέρωνε 

ξύλινο το τραπέζι

άσπρο το δέρμα 

τα πόδια διψάνε για χώμα 

τα πόδια διψάνε για ζεστές πέτρες

διαλυτικά

θα

να

αν δεν σας είχα ανάγκη θα μπορούσα να σας αγαπάω απερίσπαστα

ένα δύο τρία
ένα δύο τρία
ένα
δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται
να μην μπορείς να καταλάβεις/
να βάφονται κόκκινα τα μάτια μου
απ το ναι/
να κουνάς το κεφάλι σου
με αμφιβολία
ένα δύο τρία
ένα δύο τρία
τρία
το υπόλοιπο σας επαρκεί
για να πραγματοποιήσετε
αυτή την κλήση,
απομακρύνεται το καλώδιο
από το στόμα σας
και θα σας μιλήσει ο θεός
ένα δύο τρία
τρία
ένα δύο τρία
ένα
ένα
τρία
δε ρώτησα πώς
ξετρυπώνονται οι πόνοι
και πώς απομυθοποιούνται
μόνο οι άνθρωποι είναι ικανοί
το πιστεύουν
όσοι πιστεύω
ένα δύο τρία
ένα δύο τρία
ένα