να είμαι εδώ και να σαι κει

δυό μπύρες στο ψυγείο και σε σκέφτομαι

αυτά τα γράμματα στις αφίσες και σε σκέφτομαι

και τώρα θέλω να τρέξω αυτή την πόλη

μένω με τα ίδια ρούχα, μουτζούρες και χώματα

μένω με τα ίδια ρούχα και σε σκέφτομαι

μου ρχονται δάκρυα στα μάτια και -

βάζω τα πόδια μου στη θάλασσα

είναι κρύο το νερό, μαζί δε πήγαμε μια βόλτα

κι είναι για μένα αυτό που τα παιδιά λένε λυπητερό

πως δε θα ρθεις να πιείς τις μπύρες απ το ψυγείο μου

όλα αυτά που 'χες πει τώρα μοιάζουν μ' ένα έρημο μέρος

αν είναι όλα αυτά πραγματικά ρωτάμε

αν το δέρμα μου κι από μέσα δεν φαίνεται

ευτυχώς έχω στόμα να με παρηγορεί

σήμερα άλλη μια μέρα μακριά

κολλημένη στα τσιγάρα στα μαλλιά μου

στην ελπίδα που σκοτώνω και γεννάω

κάθε μέρα μετέωρη στο κρεβάτι μου

κι αυτά που είπαμε να πούμε και δεν είπαμε

θα περάσουν από πάνω μας

*τίτλος από Κ. Βήτα

ο πόνος

καμιά φορά πονάμε

με ρίψεις πολύ πραγματικές

στο στήθος και στα χέρια

στα πλευρά και εκεί γύρω

ο πόνος είναι μία αίσθηση πολύ 

π ρ α γ μ α τ ι κ ή 

α ί σ θ η σ η

και κάπως

πώς το περιγράφεις αυτό

ούτε

πάλι δεν έγραψα κάτι
ούτε για τη σιωπή
ούτε για τον χρόνο
που διαμοιράζεται μέσα μου

ούτε
για τα δροσερά μας δάκρυα
έστω

προσποίηση

ξαπλωμένοι ή μετέωροι

στο κρεβάτι μας

ψάχνω τα μάτια σου 

στο απόλυτο σκοτάδι

να καταλάβω αν γελάς

ή αν κλαις

και σου ζητάω να καπνίζουμε στο μπαλκόνι

να κοιμόμαστε τα μεσημέρια

επιμένω στο τώρα

να λέω τι ωραία που περνάμε

κι όταν μου λες

καίγονται τα χέρια μας

πως κάπως πρέπει να σωθούμε

σε διώχνω από πάνω μου

αφού δεν είμαστε συνένοχοι

κανένα τραγούδι

κι είπα
δε θέλω να φύγω απ' το σπίτι μου
ούτε να δω κανέναν
κι όλο η ζωή με περιφέρει
με μάτια που στάζουν
να αναρωτιέμαι αν
το μεγαλύτερο ρίσκο τις νύχτες 
είναι οι τράκες μου 
απ' τους καπνούς των άλλων
κι αν είναι τόσο επιτακτική
η δίψα μου
για ρεύμα
γιατί το σώμα δεν εκδικείται 

ναι βέβαια

να καίγομαι και να εξαντλούμαι και να καταναλώνομαι 

να γελάω με τα ανούσια που λες και να αναρωτιέμαι 

              

με λαδωμένα μαλλιά      και κλειστά μάτια          δε με τυφλώνει το φως                                             δε με τυφλώνει ο θυμός

θυσίασα τα μάτια μου για την ικανοποίηση

                                                                                     

τα ψέματα βγάζουν ρίζες      τυλίχτηκαν πίσω από τα μάτια       

και στο βάρος που πλακώνει

αλλά θα τα ξεριζώσω και θα σου χαρίσω μία γλάστρα να χεις να θυμάσαι

για μια λεξη απο α

θερμό συσσωρευτες

ψαχνω, 
κατι ασήμαντο που θα χτυπήσει στη ρίζα,
που θα κάνει το θόρυβο,
που θα δαγκώσει τη συμπίεση
δεν ψάχνω τίποτα εδώ,
για να μη γίνω εδώ
πάλι στο σύστημα που αναλαμβάνει
κι όχι στο σύστημα που ακολουθεί
αλλά
εμείς
δεν
είμαστε
θερμοσυσσωρευτές

ή και να ειμαστε, πώς να το μάθουμε.
δεν θέλω να μιλήσω ειλικρινά,
μαγκώσαμε εκ των έσω
επιδιόρθωση της στιγμής
και πάντα αναβολές

το συστημα που ακολουθεί
το λέμε συντήρηση
αλλά ίσως δεν
είμαστε
θερμοσυσσωρευτές

θα με νανουρίσει ο ήχος που φοβάμαι
αφού ούτε αυτός ήταν αυτό που ψάχνω.

για τις στιγμές που παγώνω ενώ θα έπρεπε να τρέχω

περιμένω πότε θα γεμίσω αιχμηρά δόντια 

κάτω απ το δέρμα και προς τα μέσα

περιμένω με την ηδονή της συναίσθησης

καμία κίνηση

για τον επικείμενο πόνο

καμία θλίψη

για τη δίκαιη κατάληξη.

περιμένω πότε θα καταλάβω [να γίνουμε αυτά που μας κόβουν στη μέση και γονατίζουμε μπροστά τους] περιμένω πότε επιτέλους θα *γαμώτο [να γίνουμε αυτά που μας καίνε τα μάτια αλλά μας κρατάνε στη ζωή με νύχια και με δόντια] περιμένω αυτό το γαμώτο να καρφώσει σαν σύρμα.


περιμένω ενώ κοιτάζω γενικά, ενώ ελπίζω να έχω άδικο, ενώ φοβάμαι μην με δουν, ενώ τρέμω μη με ξεχάσουν, ενώ δειλιάζω να *γαμώτο/ καλημέρα.

takotsubo cardiomyopathy

τώρα που χάσαμε δέκα χρόνια απ τη ζωή μας

τώρα που αρνηθήκαμε τη ζωή στα χρόνια μας

τώρα που χάσαμε.

οι αρτηρίες των ερωτευμένων φράζουν από κομμάτια προδοσίας

πιο πηχτά από αίμα, κυλιούνται σ' αυτό απελπισμένα.

οι αρτηρίες των ερωτευμένων φράζουν,

κι αυτό δεν είναι ρομαντικό ποίημα

είναι ρωγμή στα μάτια μας όπως τα κρύα πλακάκια.

είμαστε σπίτια γκρεμισμένα με πεσμένη σκάλα,

μετά από σεισμό,

δεν είμαστε πια κατοικήσιμοι ούτε για τις ίδιες μας τις φλέβες

σημανθήκαμε με κόκκινο.

αναντίστοιχα

( αυτοί πεθαίνουν στεγνοί στο κρεβάτι τους

αυτοί απλά πεθαίνουν

αντί να βασανιστούν μέχρι θανάτου

πεθαίνουν στεγνοί στο κρεβάτι τους )

οι θολές περιοχές γεμίζουν

με καπνό 

όπως τους πόνους 

κάτω απ τα μάτια μου.

.

φ

θα σκάψω μια τρύπα στο χώμα με τα χέρια
θα ανοίξω μια τρύπα στο δέρμα με τα ανάστροφα

πράσινα φύλλα δροσερά
πάνω από φριχτές 
μαύρες διακλαδώσεις 
πράσινα φύλλα δροσερά
καλύπτουν.

δεν ήθελα να γίνω
αλλά ήμουν.
τεμαχισμένοι
πρώτοι πληθυντικοί
πάνω σε
πράσινα φύλλα δροσερά
κι η λέξη μου αρχίζει από φ
κι η φαντασίωση της 
είναι ξεφλούδισμα
από μέσα προς τα
έξω

λερώνω το κόκκινο
με ώρες βρεγμένες- μη με αγγίζεις γαμώτο
με τη μούχλα στο φαί 
με τη νικοτίνη στο νερό  
με τα άβολα βλέμματα στις ανοιχτές καρδιές
λερώνομαι
και δεν ξύνω το δέρμα μου ποτέ,
λερώνομαι ξεχνάω 
και κοιμάμαι.


πράσινα φύλλα 
δροσερά
τελείωσε.
η άνοιξη

τα δάκρυα μου ξέπεσαν στα χέρια
τα χέρια μου έπεσαν/

το αλμυρό νερό,

το υφάλμυρο τώρα/

ραίυμα

//δε ξέρω τι 
μου στύβει το μυαλό 
και αν τελικά πίνει τον χυμό από τον λιωμένο μου εγκέφαλο.

δεν ξέρω το μικρό όνομα εκείνου που με δένει σφιχτά
μόνο το μεγάλο
και ο εχθρός μου ψιθύρισε οτι
αυτό το μικρό όνομα είναι ο εχθρός 
που πρέπει
να κυνηγάω με λύσσα.
με λύσσα μέρα νύχτα
ο εχθρός μου ψιθύρισε οτι
δεν καταλαβαίνει γιατί 
αφήνω ένα μικρό όνομα
να με δένει σφιχτά,
ο εχθρός μου ψιθύρισε οτι
είναι καιρός να αναλάβω την ευθύνη μου,
και με πίεσε στο λαιμό.

//οπότε η προσπάθεια γίνεται
( η προσπάθεια γίνεται
και χωρίζει τον αέρα)
όχι ανεξάρτητα
η προσπάθεια δε γίνεται ανεξάρτητα
και χρειάζεται ρεύμα

ένα από τα χειρότερα πράγματα

που μπορεί να κατοικίσει  μέσα σου
είναι η ελπίδα
θα γράψω τους (φαύλους) κύκλους μου
για να σταματήσει να 
τ ρ ί ζ ε ι

το κοινό

τι κοινό έχει ένα αγόρι που θέλει να παντρευτεί τον εαυτό του, ώστε ο μόνος που θα απατάει να είναι αυτός,     ένα κορίτσι που κάνει φίλους σε χόστελ και τους προσκαλεί όλους στο καινούριο της σπίτι,     ένα κορίτσι που γράφει οτι ήταν ένα κατσαρολάκι που κυλούσε στο δρόμο χαρωπά για να βρει το καπάκι του,     


( είπαμε να πάμε να μαζέψουμε μύρτιλλα τον ιούλιο και μέχρι τότε πρέπει να παραμείνουμε ζωντανοί
να μην υποκύψουμε σε τραύματα και θλίψεις
ας γίνουμε αυτό που είμαστε ολοκληρωτικά ή ας γίνουμε και οι δύο εαυτοί μας ολοκληρωτικά 
ή ας γίνουμε πόλεμος ολοκληρωτικός )

(αγχώσου)

σου λέω τι σκέφτομαι
με λόγια
παραλόγια, λένε οι φίλοι 
κι εγώ σε θυμάμαι
σαν μέθη ροζ
και σαν τραγούδια
να καταργείς συνθήκες και να παραμένεις


ζεστά


παράξενη ή παραξένοι
δε θυμάσαι και μεγαλώνουν τα μάτια σου,
γελάς
ο χρόνος ακόμη να ενωθεί 
κι εγώ σε ύπνο βαθύ
μια θάλασσα δρόμος ή μια αναπνοή

το μόνο που έχουμε είναι η μνήμη μας

έφτασα σπίτι
δεν ήξερα αν ήθελα να πεθάνω από χαρά
ή να πεθάνω σκέτο
 
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
αλλά αυτά τα πεδιλάκια δε βοηθούσαν 
καθόλου
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
αλλά τα καινούρια μου μαλλιά
με μπέρδευαν
έψαχνα να βρω κάτι παλιό
να θυμηθώ
τι σκεφτόμουν στα μεσοδιαστήματα
άλλα δεν είχα πια
μνήμη
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
σε απογευματινές συνήθειες
αλλά δυσκολευόμουν
να διακρίνω το απόγευμα

επίσημη ανακοίνωση
εσωτερικής αυτάρκειας

 

όταν σε πλησιάζω είναι λες και με ξέρεις μία μέρα

ακούω τα τραγούδια που τραγουδάς

και ακόμη μοιάζει περίεργο να σε σκέφτομαι

περίεργο να γράφω για σένα,

να λυπάμαι για μένα

ακούω τα τραγούδια που τραγουδάς

και δε με νοιάζει γιατί δε με κοιτάς,

μα που δε με κοιτάς

που δε γίνονται μαύρα τα μάτια σου

όταν έρχομαι

κι όταν σου λέω θα φύγω