Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

ΜΠΛΕ





όλες οι θάλασσες θυμίζουν εσένα.







(ζέστη. στο υπόσχομαι αυτό, θα κάνει ζέστη. και θα μυρίζει λουλούδια. ναι μπορώ να στο υποσχεθώ κι αυτό. θέλεις να πάμε μια μεγάλη βόλτα; στις βόλτες πάντα μου λες ναι. αυτός ο δρόμος είναι ωραίος, αυτό το μέρος είναι ωραίο. μη σκέφτεσαι τίποτα. νομίζω αρκετά σκεφτήκαμε, σκεφτήκαμε αρκετά, ναι αρκετά για τώρα. και ας μη λυπηθούμε για τίποτα σήμερα. ούτε απόψε. ούτε αύριο, εντάξει; λοιπόν εδώ μπορούμε να κάτσουμε, είναι ήσυχα. μπορούμε νομίζω.)

Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

θέλω να σ' αγγίξω για να ζήσω άλλη μια στιγμή

έχω ένα κόμπο στο λαιμό,
φταίει αυτό το τραγούδι
και δε θέλω ξέρεις.

σήμερα σκεφτόμουν 
εκείνα που (σου) έγραφα

μη μου μιλάς,
λέει.
όσοι λένε μακάρι να
δεν το εννοούν 
σου λέω.
κανείς
και τίποτα
δεν εννοεί.

αν εκείνοι έλεγαν
σαγαπώ
θα ήταν σαν όλα
τα άλλα σαγαπώ

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

για τους αγαπημένους μου φίλους

όπως παλιά.
πάλι μωρό μου.
μεγαλώνοντας αλλάζουν όλα,
οι συνήθειες γίνονται κακές
και άρρωστοι είναι
μόνο οι υγιείς.

έχω μέρες να σε δω,
καιρό να σου πω πως σε αγαπάω
δεν θυμάμαι ονόματα στα τραγούδια
τα δικά μου
και τώρα θα ήθελα να ταξιδέψω 
παντού,
και να ερωτευτώ τους φίλους
απ' τα παλιά και
τους καινούριους.

λίγες λέξεις είναι αρκετές
και φυσικά
δε λένε τίποτα ακριβώς
και στο περίπου πάντα.
έλα, ζω όταν γελάς
κι όταν κλαίς,
 

 

Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014

ξέρεις τι θα ήθελα;

τα τραγούδια που ακούμε, δεν τα ακούμε ποτέ μαζί
και τη μαγεία μας τη μοιραζόμαστε με φιλιά.
οι εραστές κρυώνουν και καίνε,
και κάποιος κάποτε έγραψε για μας.

όταν σε χάσω θα ξεχάσω τα πάντα
όταν έρθεις θα τραγουδάω την αληθινή τέχνη
κι όταν γεμίσω ρυτίδες θα καπνίζω
τα τσιγάρα σου. 

δε με ακούς.
δε με ακούς,
που γίνομαι για σένα
μπλε.


Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014

2 άτομα αυστηρά

 στο ασανσέρ λέει να μη μεταφέρονται βαριά αντικείμενα γιατί δεν αντέχει ο μηχανισμός του. εμείς βάλαμε μία ντουλάπα, ένα τραπέζι, εφτά κούτες και ένα δεινόσαυρο.

αλλάζω θέμα και σε ρωτάω: τι θα γίνει με σένα;
ξαναλλάζω θέμα και σου λέω να μην ανησυχείς.




Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

έλα,

να σ' αγαπήσω με τα χέρια.











σήμερα κάνει του του το κεφάλι μου, και οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν, μπορεί να έφυγαν με κλεμένο αμάξι. σήμερα κάνει του του το κεφάλι μου, κι είσαι κι εσύ που υπάρχεις για να σε αντιγράφω. δες τι ωραία που παίζουμε σήμερα, θα μπορούσα να φάω τα χέρια μου άμα δεν έρθεις-όχι εσύ. αλλά μία κυρία δεν τρώει ποτέ τοσο βαριά το βράδυ.

Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014

τα τέρατα.

Η ντουλάπα είναι σκονισμένη και βρώμικη. Το τέρας που ήταν μέσα, κουράστηκε και έφυγε. Δύσκολη δουλειά να είσαι τέρας στις μέρες μας, πρέπει να στριμώχνεσαι κάτω από κρεβάτια, στο κρύο, σε ξεχαρβαλωμένες ντουλάπες, κάτω από σκάλες που τρίζουν, σε στενές αποθήκες. Και όλα αυτά γιατί; Τα απανταχού τέρατα έχουν απηυδήσει. Όταν τους έκοψαν το επίδομα για βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, η κατάσταση ξέφυγε τελείως. Τα τέρατα κατέβηκαν στους δρόμους εξαγριωμένα και απαιτούσαν τα δικαιώματα τους. Οι υπουργοί ούρλιαζαν στα κανάλια, τα τέρατα γρύλιζαν στα κανάλια και η αστυνομία φοβόταν να κατέβει στο δρόμο. Η κυβέρνηση φοβούμενη πιθανή καταστροφή υποχώρησε τακτικά.

Μετά από αυτό, χάλασε η κατάσταση. Τα τέρατα άρχισαν να ζητάνε μεταθέσεις σε θέσεις μυαλού. Τα τέρατα του μυαλού είναι τα πιο ακριβοπληρωμένα φυσικά. Κάθονται σε ένα μυαλό απλά, και που και που βγάζουν μία κραυγή, και χαλάει όλο το σύστημα. Βέβαια, πολλοί δεν τα καταφέρνουν, κυρίως τα κλειστοφοβικά τέρατα δεν αντέχουν πάνω από δύο μέρες σε μυαλό. Έχει και φασαρία στα μυαλά, αλλά είναι καλύτερα από μουχλασμένες τρύπες, όπως και να το κάνουμε.