αυτοανάφλεξη

«κάθε μέρα ξυπνάω με μια φωτιά
να εξαπλώνεται μέσα μου,
κι ένα ποτήρι οινόπνευμα στο κομοδίνο μου.
κάθε νύχτα φλέγονται, μέλη μου ήδη καμένα,
κι εγώ γεμίζω τη μπανιέρα μου βενζίνη.
αν γίνεις καύσιμο υλικό,
τότε μονάχα θα σε αφήσω να έρθεις,
να μπεις κάτω από το δέρμα μου,
να γίνουμε μια εύφλεκτη μάζα.
κι ύστερα δε θα πλησιάζουμε βενζινάδικα
και δε θα μπαίνουμε σε αεροπλάνα
μέχρι μια μέρα που θα σταθούμε
στη μέση του κόσμου,

(μια συνηθισμένη μέρα,
μια συνηθισμένη νύχτα,
με αστέρια θολά, δορυφόρους και φώτα
καληνύχτα,
σε μια κίνηση ο κόσμος θα σπάσει
εγώ, εσύ κι ένα σπίρτο) 
 
και θα ανατινάξουμε τον κόσμο.
αυτό είναι το μόνο όνειρο
που άξιζε μια ευκαιρία:
εγώ κι εσύ να ανατινάξουμε τον κόσμο.
σκέψου το.
όταν μου λες πως θα κανες τα πάντα για μένα:
θα ανατίναζες τον κόσμο μαζί μου,
μια τυχαία μέρα;»

he said

ένας δίπλα μου νιώθει άσχημα
και ο μπροστινός μου δηλώνει ελέφαντας
«είσαι πολύ άσπρη» μου είπε κάποιος
αλλά εγώ ένιωθα πράσινος.

έλα,

να σ' αγαπήσω με τα χέρια.

σήμερα κάνει του του το κεφάλι μου, και οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν, μπορεί να έφυγαν με κλεμένο αμάξι. σήμερα κάνει του του το κεφάλι μου, κι είσαι κι εσύ που υπάρχεις για να σε αντιγράφω. δες τι ωραία που παίζουμε σήμερα, θα μπορούσα να φάω τα χέρια μου άμα δεν έρθεις-όχι εσύ. αλλά μία κυρία δεν τρώει ποτέ τοσο βαριά το βράδυ.

Όταν ήμουν νέα χόρευα ζίγκα.

Έδιωξα αυτές τις ενοχλητικές γυναίκες απ' το σαλόνι μου. Διάολε,πότε θα μάθουν οτι δεν είναι ευγενικό να ξυπνάς μια γριά γυναίκα, μες στα άγρια χαράματα για να της πουλήσεις αυτές τις ανοησίες; Μεταξύ μας, ακόμη κι αν αυτές οι παλιοφυλλάδες έγραφαν κάτι ενδιαφέρον, όπως τον καιρό του Προύγκιστερ, τι δουλειά είχαν αυτές οι αναθεματισμένες στην κάμαρα μου; Σαν πώς αντέχουν τα μάτια μου να διαβάζουν;

Κάθησα στην μπλε πολυθρόνα μου. Η κυρία Στάιγκερ είχε αφήσει ένα βάζο γλυκό στο τραπεζάκι,το ίδιο πρωί. Η κυρία Στάιγκερ, μπλέκεται στα πόδια μου συνεχώς. Είναι ένας μεγάλος μπελάς. Μπαινοβγαίνει εδώ μέσα για να λερώνει με τα βρωμοπάπουτσα της. Κι όλο θέλει να μου αλλάζει τα βρακιά λες κι είμαι μωρό. Ο γλυκός μου Πιτ, κατουράει στα πλυμένα της σεντόνια, αλλά αυτή κάνει την ήρεμη, σα να μη τη νοιάζει. Ποιός ξέρει τι κατάρες ρίχνει στον κακόμοιρο τον Πιτ πίσω απ' τη πλάτη μου!

η κλωστή

γνωρίζεις ανθρώπους,γελάς,βγαίνεις στον ήλιο,κοιτάς την ώρα,μιλάς. οι μέρες περνάνε γρήγορα,οι νύχτες το ίδιο. ανοίγεις τα μάτια,τυχαία μέρα. νιώθεις ένα κάψιμο στην κοιλιά,τυχαία μέρα. και μήνες μετά νιώθεις μια λεπτή κλωστή να περνάει από μέσα σου. δεν τη σκέφτεσαι. τρέχεις να προλάβεις,την ξεχνάς,τη συνηθίζεις. μαθαίνεις να περπατάς στο σπίτι χωρίς να μπερδεύεται στα έπιπλα. μαθαίνεις να προσέχεις τους ανθρώπους, να ελέγχεις τις κινήσεις σου. κοιμάσαι μαζί της,ξυπνάς μαζί της,σε σκοτάδι και σε φως.

κι έρχεται πίεση και πόνος ξαφνικά. διακοπή αίσθησης και παύση επαφής. νιώθεις την κλωστή να καίει στην κοιλιά και στην πλάτη σου. κάτι την τραβάει και σε κόβει σε αποχρώσεις. περιμένεις να περάσει. μετράς αριθμούς,σώματα,σπασμένες σιωπές. τραντάζεσαι,πέφτεις κάτω και νιώθεις ρωγμές. αγγίζεις την κοιλιά σου απαλά,μεταφέρεις τον πόνο στα δάχτυλα και τον διώχνεις στον αέρα. σηκώνεσαι όρθιος,σε χρόνο και σε τόπο,κοιτάς πίσω σου,κοιτάς ξανά και δεν τη βλέπεις.

σκέφτεσαι,η κλωστή σου έχει αρχή. και τέλος. έναν κόμπο στην πλάτη σου και δρόμους. ανάμεσα,πέρα και δίπλα σε κόσμους. πρώτη φορά σκέφτεσαι να την ακολουθήσεις,να ψάξεις που φτάνει. κλείνουν τα μάτια σου,κουρασμένα. στο όνειρο σου,η κλωστή σου σ' ανεβάζει στον ουρανό. κοιμάσαι στα σύννεφα,διασκεδάζεις με ξεχασμένες σταγόνες. χνουδωτές άκρες σου χαϊδεύουν το πρόσωπο. ανοίγεις τα μάτια,νύχτα. την κοιτάς προσεχτικά,είναι ήρεμη τώρα. την τυλίγεις στο δάχτυλο σου, την αφήνεις, την τυλίγεις ξανά. την κοιτάς που περνάει κάτω απ' την πόρτα.

την ακολουθείς,φτάνεις στην εξώπορτα,βγαίνεις στο δρόμο με σκέψεις κλειστές,τσαλακωμένα μάτια. ησυχία. διακλαδώσεις,πράσινες γραμμές σε τυλίγουν. νύχτα. κι η κλωστή σου σ' οδηγεί,σφυγμοί αναβοσβήνουν. σκάνε φυσαλίδες ανυπομονησίας στην κοιλιά σου. προχωράς,προχωράς για μέρες. κεραίες,φώτα,πλατείες,απουσίες,σκάλες,θλίψεις,φανάρια. με τις αισθήσεις έτοιμες και το σώμα ζωντανό. ώσπου βρίσκεις τη κλωστή σου κάτω από μια πόρτα. καφέ πόρτα. την αγγίζεις με μνήμες και μυρωδιές οικείες να τρίζουν. τραβάς τη κλωστή, δεν κουνιέται. έρχονται νύχτες και μέρες έξω απ' την πόρτα.

ώσπου ανοίγει η πόρτα και σε παγώνουν δυο πόδια,δυο χέρια,δυο μάτια,μια κοιλιά άγνωστη με την κλωστή σου. θες να φύγεις. τρέχεις,πέφτεις και σηκώνεσαι,τραβάς την κλωστή σου απότομα για να τη βγάλεις από μέσα σου. τη γρατζουνάς να κοπεί. φτάνεις στο σπίτι σου,κλείνεις την πόρτα με δύναμη,πονάς,μα θες να μείνεις μόνος. ένας άλλος άνθρωπος στην κλωστή σου θα ήταν πάντα μια σκέψη,ένα βάρος. πέφτεις κάτω. ψαλίδι. προσπαθείς μα τίποτα. ξανά. ακούς την πόρτα να χτυπάει. σταματάς να αναπνέεις,δεν νιώθεις τα πόδια σου. κάποιος χτυπάει την πόρτα. κάτι χτυπάει τη καρδιά σου,φοβάσαι με χέρια φτιαγμένα από άμμο. κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια σου. φέρνεις σκοτάδι,αφή,φωτάκια που τρεμοπαίζουν. ηρεμείς το σώμα σου κι η κλωστή σου σ' οδηγεί. βλέπεις τα χέρια σου ν' ανοίγουν την πόρτα. βλέπεις τα μάτια σου να βλέπουν εκείνη.

συνεχίζεται. αυτό.

κάτι ακατανόητο

"έκλεισες την πόρτα.τώρα σ' αγαπάω και δεν ξέρω τι να πω.σε βάζω πάνω απ' όλα,αλλά τώρα έφυγες.γιατί δεν σε αγαπάω αρκετά μάλλον,και γιατί δεν σου φώναξα να μείνεις.δεν το έκανα καθόλου,δεν μπορούσα να πω κάτι.αλλά τώρα έφυγες.κι έμειναν αυτοί.όλα είναι σκατά,και πως το κάνεις αυτό.αφού μόνο με σένα τα καταφέρνω.ακόμη κι αυτό μαζί θα μπορούσαμε,δεν έχεις δικαίωμα να φεύγεις τώρα.ναι,δεν μπορείς να το κάνεις."

θα πρέπει να διαλέξω,σκέφτομαι.αν θα πω αλήθεια ή ψέματα.η πρώτη σκέψη είναι πάντα ψέματα,η δεύτερη αλήθεια αλλά τελικά δεν ξέρω,ας πω οτι μου βγεί,αποφασίζω-εννοόντας μέσα μου ένα ψέμα,που αρχίζω να φτιάχνω.μετά το λέω,είναι ωραία φτιαγμένο και νιώθω περήφανη.χρειάστηκα αρκετό χρόνο στην αρχή -τώρα καθόλου- για να καταλάβω πως κάθε μου ψέμα κρύβει μια βαθιά αλήθεια.

όταν μιλάω,αποφασίζω το πιο ασφαλές,αλλά στο πρώτο μου λάθος άδειασα και τώρα έχω χώρο.και έτσι τώρα όταν αδειάζω το κεφάλι μου απ' όλα είναι πιο περίεργα.και νιώθω πολλά πράγματα που δεν τα ένιωθα παλιά,που δεν περιγράφονται,και δεν είναι κακά.ούτε καλά.

"η αγάπη μου 

με πιέζει στο στήθος 

και με πονάει στην αναπνοή.."

είπες.κι έφυγες.

κι εγώ σταμάτησα να σκέφτομαι

και από τότε δεν μπορώ ακόμα

να το ξεκολλήσω απ' το κεφάλι μου.

''εμείς δεν έχουμε κάτι,

για υπενθύμιση εννοώ..''

θα συμπλήρωνα..

,

[σ' αυτά που αγαπάς οφείλεις να τα ξεχωρίζεις απ τ' άλλα}

[τα σχήματα κι οι γωνίες στους ανθρώπους][τους παρατηρούσε πάντα προσεχτικά][μη χάσει τίποτα απ' τα σίγουρα][όχι σημάδια και γρατζουνιές που φεύγουν αλλά το δέρμα][τα γόνατα][ανάμεσα στα μάτια][τις γραμμές στις παλάμες][τα μετρούσε όλα να τα θυμάται}

[τους μάθαινε απ' έξω][εσοχές][αριθμοί][χωρίσματα][τις πιο λεπτές άκρες][τι πονάει που][να τους ξέρει]

{{κι ότι παλιώνει θα το αγαπάω πιο πολύ][γιατί παλιώσαμε μαζί

wheel

ουρανός χωρίς αστέρια.μπλέ ομίχλη σαν μαύρα πουλιά που άνοιξαν τα φτερά τους και φύγαν..

μνήμες που τρίζουν.

ρούφηξες τον καπνό,κοίταξες ψηλά και τον έβγαλες αργά..

γέμισαν κρύα δάκρυα τα μάτια σου,τράβηξες τα μανίκια σου αγγίζοντας το δέρμα..

κοίταξες ψηλα,

σήκωσες τα χέρια,αποφεύγοντας τα κομμάτια ουρανού που φωτίζονταν απ' τα φώτα του δρόμου..

στην τελευταία σου ζωή

μπήκε νερό στην ψυχή σου,

ανακατεύτηκαν τα χρώματα κι έγιναν μαύρο..

και μου είπες

ξέρω πως στα δύσκολα σε μένα έρχεσαι

ρόδινες μέρες,

δεν σου έχω μιλήσει ποτέ.

να σε ξέρω,για να γράφω για σένα

όταν είσαι κοντά δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε άλλους,γύρω.

βγάζεις τα παππούτσια σου και λες πάμε μαζί,να δούμε γιατί μαζεύτηκε κόσμος.

«έκανα κάτι;»

«όχι»

«τότε;»

«τίποτα»

«και γιατί έφυγες έτσι;»

«πώς έτσι;»

«έτσι,χωρίς καμιά εξήγηση»

«και ποιά εξήγηση θα σ' έκανε να με

αφήσεις να φύγω;..»

«..θα έτρεχα,από φόβο μάλλον,δεν ξέρω..

θα σου φώναζα πως είμαι εγώ,

δεν ξέρω..

»..σε βαραίνω,το ξέρω..»

«αυτό;»

«αυτό»

«χωρίς ''αλλά'';»

«χωρίς»

«να,αν σου πω τώρα πως καταλαβαίνεις,

πώς θα ξέρεις αν το εννοώ;» 

Δ.

«λες ψέματα.» 
λες ψέματα λες ψέματα λες ψέματα. μου λες ψέματα.ακουμπάς το στόμα σου όπως το κάνω κι εγώ.λες ψέματα λες ψέματα γαμώτο
«...»
«θέλω να μου υποσχεθείς οτι δεν θα το ξανακάνεις»  
όλα θα είναι εντάξει,όλα θα-σε παρακαλώ

«γιατί;»

«γιατί θα μπορούσες να είχες πεθάνει»

«ναι.ωραία.δεν πέθανα όμως,εντάξει;»

-της θυμίζουμε οικεία κακά λέει

πρέπει να το θυμάμαι πρέπει να το θυμάμαι πρέπει να το θυμάμαι

-της θυμίζουμε οικεία- μαλακίες.

«έχω ένα φίλο που δεν έχει καρδιά-»

«όλα είναι εντάξει τώρα» σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ

«όταν όμως κοιμόμαστε αγκαλιά,η καρδιά μου χτυπάει

και για τους δυο μας»

«ναι αγάπη μου..»

«δεν με πιστεύεις,ε;»

-είπε να προσέχουμε από δω και πέρα 

πρέπει να το θυμάμαι πρέπει να το θυμάμαι πρέπει να τ-

-μπορείς να μου πεις γιατί τον ανακατεύεις;

-ωφελεί κάπου να μαλώνουμε;τι άλλο να κάναμε δηλαδή; 

μην το κάνεις πιο δύσκολο μην το κάνεις έτσι

-όταν γυρίσω να έχουν φύγει όλοι.

ναι.ωραία.δεν πέθανα όμως,εντάξει; ναι δεν πέθανα όμως,εντάξει; δεν πέθανα όμως δεν πέθανα δεν πέθανα.. το λες σαν να πειράζει

τον κοίταξα για λίγο στην αρχή προσπαθώντας να καταλάβω 

τι με παίρνει να πω και τι όχι.

Ένιωθα πως μπορούσα να πω τα πάντα και 

μία αίσθηση οτι δεν θα τον ένοιαζε οτι κι αν έλεγα..

Μα τι σημασία έχει,πόσο χρόνο να αφιερώσεις σε έναν άγνωστο..

και πόσο να σε καθορίσει,

και αφού είχα την ελευθερία ας έκανα αυτό που ήθελα..

Εγώ το ήξερα πως δεν ήταν λάθος.

Εκείνος είχε ρίξει μια κουβέρτα στο πάτωμα,

καθόταν κάτω και κοίταζε απέναντι τον άδειο τοίχο

Ηταν σκοτάδι και ησυχία

και κάτι στον αέρα είχε μια θλίψη,μα δεν ρώτησα..

Τον πλησίασα και μου έκανε χώρο να καθήσω δίπλα του,

με κοίταξε και μου χαμογέλασε κι ύστερα σαν να γέλασε μόνος του.

Είχε κόκκινα μάτια,μα δεν ντράπηκα και

συνέχισα να τον κοιτάζω,αφού μπορούσα να κάνω οτι ήθελα..

Ισως πίστευε οτι καταλάβαινα,

πιθανότερα δεν τον ένοιαζε,

έπιασε το χέρι μου

και δεν με άφησε μέχρι που 

έπρεπε να φύγω..

καλημέρα:)

Άργησα να ξυπνήσω σήμερα

και δεν σε πρόλαβα

Βγήκα αμέσως έξω να δω μήπως δεν έχεις φύγει ακόμα

αλλά ήταν κλειστή η πόρτα και τα παράθυρα..

Ελπίζω να μην ανησύχησες..

Όταν γυρίσεις άνοιξε την πόρτα για να καταλάβω

οτι ήρθες

Έχω καλά νέα!

υ.γ. και κούρεψε επιτέλους αυτά τα δέντρα!

μου κρύβουν τη θέα.!

μάντεψε ποιός

Χωριστοί κόσμοι

συγχωνευμένοι φόβοι

Είναι αυτή η νοσηρότητα που σε σαγηνεύει.

Απλώνεις τα χέρια σου και τα αφήνεις να πέσουν

ενώ αναπνέεις βαθιά

Αναμονή..

Μέχρι της στιγμή της μόλυνσης

και την ικανοποίηση της κατάκτησης,

-που ξεπερνά την ικανοποίηση της επαφής

Μου ανήκεις και είναι αγώνας επιβίωσης

Γεμίζουμε ο ένας τον άλλον χαρακιές,

κι αποδυναμώνουμε τα σύνορα

για να συγχωνευτούν οι φόβοι μας 

-κρυφά

κι οι όροι επιβίωσης ένα άθροισμα από λάθη.

Friendship,love,everything.Expect time

Λυπάμαι Γκριφίν

λυπάμαι

λυπάμαι όσο δεν φαντάζεσαι.

Λυπάμαι αγάπη μου.

δεν ήξερα.

Και θα ξυπνάω κάθε μέρα Γκριφίν και θα σε αγαπάω πιο πολύ.

Κι όταν πονάς κι όταν πονάω

θα σε θυμάμαι δίπλα μου να γελάς έξω απ την πόρτα κάποιο πρωί.

Θα θυμάμαι τα μάτια σου και τις ώρες,τα λεπτά που έμεινα δίπλα σου.

Τα χρώματα στα χέρια σου τότε που δεν με άφηνες να δώ τι ζωγράφισες.

Να με θυμάσαι Γκριφίν,

Κι αν χρειαστεί θα το κάνω κι εγώ για πάντα,

αφού τα τρένα δεν θα σταματήσουν ποτέ να θυμίζουν εσένα.

Ανοίγω τις πόρτες,

                                                        τα παράθυρα

να μπει φως και αέρας

φεύγουμε

να πάμε που?

σήκω,θα δεις

Ακούω φωνές

                                                 δεν με νοιάζουν οι λέξεις

αφού η αλήθεια διαφέρει

κι απ τα δύο

Πρωινός ουρανός

                              Με αυτήν την ησυχία 

                                                                 αν δεν φύγουμε γρήγορα 

θα μας καταλάβουν

νομίζω κάτι έχω να κάνω το απόγευμα

έχεις,να είσαι μαζί μου

Π.

Περπατάμε μαζί-εσύ πίσω μου.

Ακούω τα βήματα και κάθε λίγο σταματάω για να γυρίσω να σε κοιτάξω.

Μ'αρέσει ξέρεις ο τρόπος που ρωτάς 'τι?' γελώντας.

Φτάνουμε κάτω από το σπίτι,σε αγκαλιάζω ζεστά και σε αφήνω.

Περπατάω αργά για να με προλάβεις όπως πάντα

Νιώθω τα μάτια σου πάνω μου και ύστερα την ανάσα σου 

κάθε φορά.

-..

-Θα σε περιμένω.

Σε κοιτάζω που απομακρύνεσαι.

Αρχίζει να πέφτει ο ήλιος και κοιτάζω γύρω μου..

Μου αρέσει αυτό το μέρος,γιατι μυρίζει ουρανό..

Ερχεσαι,με πιάνεις απ το χέρι.

Εχει σκοτεινιάσει αρκετά τώρα.

Φεύγουμε μαζί,

Ακολουθώ το βήμα σου κι εσύ προσπαθείς να με μπερδέψεις.

Συνήθως τα καταφέρνεις και κάνω πως βαριέμαι γρήγορα,

σου σφίγγω το χέρι για να με κοιτάξεις..

Και μου γελάς..

Και σ'αγαπώ..

[17:23]

 Πέμπτη 8. //16:43

Παραξενεύτικα χθες 

όταν κλειδώθηκες στη βιβλιοθήκη.

-απλά δεν το συνηθίζεις και μου έκανε εντύπωση.

Σκέφτηκα να μη σε ενοχλήσω αλλά πέρασε ώρα

και ανυπομωνούσα να σου δείξω τα λουλούδια σου

που άρχισαν να ανθίζουν.

Αποφάσισα λοιπόν να σου χτυπήσω την πόρτα

-επρεπε να φύγουμε σε λίγο έτσι κι αλλιώς.

Μου είπες ότι έρχεσαι αν και μου ακούστικες λίγο περίεργα

Σε ρώτησα αν έγινε κάτι και μου απάντησες πως όχι.

Ανησύχισα λίγο αλλά ξεκίνησα να ετοιμάζομαι.

Σάββατο 10. //01:27

Εχεις τρείς μέρες στη βιβλιοθήκη.

Μου απαντάς μονολεκτικά στα χαρτιά που

σου ρίχνω κάτω απ την πόρτα.

Τουλάχιστον απαντάς.

Χθες το βράδυ σε άκουγα που φώναζες 

μα θυμήθηκα που έιπες πως αν μπω 

δεν θα σε ξαναδώ και έκλεισα τα αυτιά μου.

Ξύπνησα στο πάτωμα,από το τηλέφωνο που χτυπούσε.

Σε έψαχναν και είπα πως δεν ξέρω που είσαι.

Τετάρτη 14. //22:56

Πέρασε μια εβδομάδα.

δύο μέρες τώρα δεν μου απαντάς.

Τα λουλούδια σου έχουν γίνει πανέμορφα.

Εσπασα την πόρτα το απόγευμα.

C*

Σε κοιτάζω και ψάχνω τι να πω.

Μετα κλείνω σφυχτά τα μάτια μου

και εύχομαι με όλη μου τη δύναμη να 

φύγεις.

Τι μπορώ να πω δηλαδή?

Αν έφευγες θα το έκανες πολύ πιο εύκολο.

Σαπίζεις δίπλα μου, δεν το βλέπεις?

Αν έφευγες.

Μακάρι να έφευγες.

Δεν το αντέχω.Δεν σε αντέχω.

Δεν αντέχω να με κοιτάς.

Εγώ ούτε μία μέρα

ούτε μία μέρα δεν μπόρεσα να σε κοιτάξω

χωρις τύψεις.Ούτε μία!

Δες.

Με ζεσταίνεις

ενώ εγώ σε καίω.

Προλαβαίνεις να φύγεις.

Για λίγο.

Εγώ απλά δεν προλαβαίνω πια..

Κατάλαβε το και φύγε.