οι δρόμοι που έκλεισαν

μαζεύτηκαν μέσα  

σαν θάλασσα αλμυρή και λευκή

που πάγωσε αθόρυβα

πίσω από τα μάτια μου

τα ίδια μάτια

που σε έβλεπαν να κοιμάσαι

που κοίταζαν τα μικρά φώτα 

τα ίδια μάτια

που άνοιγαν την πόρτα στο σπίτι που λέγαμε

σπίτι μας

τα ίδια μάτια που

αποστρέφονταν το βρώμικο χαλί

τη βιβλιοθήκη που μισούσα

τα ίδια για πλύσιμο στην κουζίνα 

που δεν υπήρχε να δεις απέναντι

γεμάτη γυαλιά

τα ίδια μάτια

που σε ζήτησαν να έρθεις

όταν ξάπλωνα στο πάτωμα

που έβλεπαν το δέρμα σου

λευκό και δροσερό

τα ίδια μάτια

που έμαθαν μία φορά επιμελώς

και έκαναν τόση εξάσκηση μετά

να κλείνουν τους δρόμους

απαλά και ανελέητα

ε λοιπόν αυτά τα μάτια

και το λένε περίφανα

πήραν το αίμα τους πίσω

μεσημέρια

                                                       να πιστεύω πως θα ξανάρθεις

μέχρι να μη θυμάμαι

κι ένα μπαλκόνι πλαστικά ροζ λουλούδια

να πίνω έναν καφέ

τα μεσημέρια της αφόρητης ζέστης

πως ξέχασα την υφή 

σε πλαστική δυσφορία

δεν με ενοχλεί

να φυσάω τη φωτιά μου

έτσι κι αλλιώς

για τις ξαφνικές απολαύσεις

στους δρόμους ή στη δουλειά

μόνες μας τη φτιάχνουμε

και τα βράδια 

με τη μουσική που μου αρέσει

αν εγώ πόνεσα για σένα

αυτή είναι η ιστορία

και έτσι πρέπει να τη λέμε

σε χαιρετώ

 

αν θέλεις να κολλήσω 

τα κομμάτια σου

σαν σπασμένο φλιτζανάκι

που αγαπούσε η μαμά σου πολύ

κλείσαν οι μέρες του   

εκτυφλωτικού πανικού

δεν ψάχνω

ούτε κόλλα ούτε χρυσό

 

κι ας ανατρέφω πάντα θαλπωρή

για τις τέχνες των Γιαπωνέζων 

το πήρα αλλιώς και 

αποδέχομαι την καταστροφή 

 

 

παρ/άνοια

με τα χέρια φορτισμένα
το κρεβάτι μου πάντα υγρό
φτιάχνω καφέ για να καπνίσω
χωρίς τύψεις
παραμιλώ για αυτούς που-
παραμελώ τους πόνους μου
για να μη δείξω
αδυναμία στην αδυναμία

ρε
είναι φορές που
καίγομαι
κι όλο ξεχνάω
δειλοί
εδώ (δεν) έχουμε ζωή
κι ας είναι
καλοήθης η εμμονή μας

με τα μαλλιά κολλημένα
στο λαιμό μου
το σπίτι μου πάντα πιο υγρό
από μένα
λάθος έρωτες στα όνειρα μου
με πνίγουν πριν τους πνίξω

με τα μάτια σβηστά
κι ας μην είμαι εγώ
τσιγάρα για χόρταση
κατεδαφίζομαι
συνηθίσαμε την προσμονή
κι είπαμε ναι
υπερβατικά και ληγμένα
δεν ήθελα να
μας πληγώσω
με ψυχή ραγισμένη
έχουμε μια ζωή
να αντέξουμε
περιγελώ τα δάκρυα 
τα πιο ζεστά μου
από δω κι από κει

πάντα στο εδώ κι εκεί
γίναμε τόσα
που δε θέλαμε
ερμαφρόδιτοι σερνόμαστε
σε αυτή την πόλη
που μας κλείνει το μάτι
ηδονικά
κι όλο μας ρίχνει



κι όλο πέφτουμε

να παραμείνουμε σε εμπόλεμη κατάσταση χωρίς να χάσουμε την τρυφερότητα μας*

σε αυτή την πόλη 

αεράκι στα μαλλιά μας

μια γραμμή ουρανός

για να σνιφάρουν τα παιδιά

που τρέμουν (σ)το σκοτάδι 

να ξέρεις

δεν είμαστε μετρονόμοι

αλλά μπορούμε να γίνουμε

εκρηκτικοί μηχανισμοί

κι όσο οπλίζουμε

τα σώματα μας

σε συσπάσεις

ανευ όρων

θα γινόμαστε

εύφλεκτοι

να στάζουμε 

βενζίνη 

να σε κοιτάω

να με κοιτάς

να ερ/εθίζομαι

στο στόμα

μπορούμε 

να γίνουμε

εκρηκτικοί μηχανισμοί

χωρίς να παραιτηθούμε

από την αναθυμία μας

*δανεισμένο δε θυμάμαι από που. ισχυρό πάντα

ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ

για την πείνα της γεύσης,
για τη δίψα της αφής,
που στεγνώνουν το στόμα·
χορεύουμε
κι είναι η απληστία του σώματος
που δε χορταίνει
μέσα μας

για την εμμονή του ρυθμού
που παραπλανεί τα μάτια
που μαγνητίζει τα μυαλά μας·
χορεύουμε
κι είναι η Λαγνεία που τρέμει
μέσα μας

για την παρόρμηση της θλίψης
για την ασυγκράτητη επιθυμία
της πτώσης
που ηδονίζεται στην κίνηση·
χορεύουμε
κι είναι η άνοιξη που ανθίζει
μέσα μας

για την διέγερση στα σύνθετα ερεθίσματα
που μας διευρύνει 
σε πολλαπλές διαστάσεις·
χορεύουμε
κι είναι μπλε φώτα που ηλεκτρίζονται
μέσα μας

για τις σειρήνες 
που τραβάνε υγρά σώματα
να ερεθίζονται πάνω τους·
χορεύουμε 
κι είναι οι σειρήνες που μαίνονται
μέσα μας

για την άγρια χαρά
που θα νικήσει την τόση αγριότητα·
χορεύουμε
κι είναι η εξέγερση που φλέγεται
μέσα μας

με φωνή βραχνή και ματιά διστακτική

πού θα κρύψουμε την λύσσα μας 
όταν ξεμείνουμε από συλλογική ψυχή

χαρτάκι ρίζλα ασημένιο και φιλτράκι ολντχόλμπορν (πάρε μία μπάρα να χεις και για αργότερα)
καπνός οικείος κίτρινος (η επιθυμία για τσιγάρο είναι κοινή και δεν θα αφήσουμε κανέναν μόνο απέναντι της)
αναπτήρας αγορασμένος σε περιπτώσεις εξάντλησης κάθε λύσης (αναπτήρες από χέρι σε χέρι-μία διακίνηση που μας κρατάει συνένοχους)
η πρώτη τζούρα μυρίζει δάσος

αυτό που μέσα μου ζει 
αυτό που κρατάει τα δάχτυλα μου και τα στρέφει στο στόμα μου
αυτό που βάζω για ύπνο και με σέρνει για εκδίκηση 
αυτό που τρέχει ξυπόλητο και μου καρφώνει αγκάθια 
κάθεται ήσυχο και περιμένει τότε

θα φύγω και δε θα σου έχω πει τίποτα, μόνο στον (ξ)ύπνο μου όσες φορές σε έσωσα
και ξέπλυνα τις τύψεις
ο χρόνος είναι το αδύνατο σημείο μου και απλώνεται σαν σεντόνι άσπρο καθαρό
ή σαν μπλούζα βρεγμένη που πρέπει να φορέσεις
είναι μέρες που ξέρεις πώς θα κοιμηθείς λίγο
αλλά για τους άλλους
που βασανίζονται κάθε νύχτα
πάντα ξέρεις.
δεν έχουμε μάτια και νευρικό σύστημα
όπως φαίνεται, 
σιωπή στην αφή, πέτρα στην παρόρμηση,
ποιος έκαψε τα δάκρυα και μας ταΐζει τις στάχτες,
στράγγιξε το αίμα μας και πέτρωσε το γάλα;

//

δε ξέρω πού θα ηρεμήσουν οι παλλόμενες υπάρξεις μέσα αριστερά
βγήκα από το σπίτι κι έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες
μαύρη από πάνω μέχρι κάτω, άλλαξα δέρμα να ταιριάξω με το δρόμο
με τα ζεστά μου ρούχα στο δρόμο
δεν είναι ούτε αστείο ούτε ρομαντικό
το βάρος της ύπαρξης

βγήκα για να πάρω τσιγάρα
κάποιος βγήκε να πάει να πάρει ένα δέμα απ τα κτελ
κάποιος βγήκε να βρει έναν φίλο
κάποιος βγήκε να πετάξει τα σκουπίδια
κάποιος βγήκε να ζήσει τη χειρότερη νύχτα της ζωής του
και μέσα σε όλα αυτά
είναι άδικο να μη μπορώ να σε δω   |  κι είναι σωστό να σε θρηνώ μέσα μου

ραγίζουν τα μάτια μου όταν μεγαλώνουν τα δικά σου
ο αποχωρισμός είναι για έναν
ο αποχωρισμός είναι προσωπική υπόθεση  |  δε ζητιανεύει συναινέσεις

μιά φορά να σε δω και να είμαι νηφάλια
μια φορά να σε δω και να παραμείνω νηφάλια
ο έρωτας είναι προσωπική υπόθεση  |  κανένας έρωτας καταχωνιασμένος εδώ γύρω

κάποτε έγραφα πράγματα που δεν εννοούσα
τώρα εννοώ πράγματα που δεν γράφω
δε ξέρω που θα ηρεμήσουν οι παλλόμενες υπάρξεις μέσα δεξιά
γάλα με μέλι στις φλέβες μου

κάτω τα χέρια σου

στο αλμυρό νερό θα πνίξω τα βλέμματα σου

(κάποτε ήμασταν παιδιά αιώνες πριν)

χλιαροί και ανούσιοι

γάμησε τα όλα όσα σου είπα

δε χρειάζομαι αναπτήρα

για να κάψω 

τις μέρες σου 

σκάρτοι σαν

(κάποτε είχαμε μνήμη αιώνες πριν)

κράτα τις σκέψεις σου

κράτα τις κρίσεις σου

κράτα τα χέρια σου

μη σε ταΐσουν μολύβι στον ύπνο σου

δεν έχω βρει ακόμη τρόπο

να ξεράσω αυτό το

αυτό το/ αυτή την/ αυτόν τον

αυτό το

αβάσταχτοτώρα 

εκτεθειμένοι στον εαυτό μας 

πάντα και παντού

αν κάποιος σου χάριζε το σώμα του

θα έκανες όλα τα παράνομα 

που φαντασιώνεσαι;

για τη δικαιοσύνη

για την εξέγερση

μου στραγγίζει την καρδιά

μου σ τ ρ α γ γ ί ζ ε ι  την καρδιά

Εκει

ο χρόνος συνάντησης των δαχτύλων μου με το δέρμα σου

μειώθηκε                                                             ξαφνικά

και δοκίμαζα επαφές

για να πιστέψω στο χρόνο

η νύχτα περιγράφεται κι εγώ σε περιγράφω. σαν στάχτη έριξα τα περιβλήματα. γέμισα με φώτα απ' τον δρόμο μέχρι πάνω κι έτρεξα να ρθω. ένα χωράφι σκούρο πράσινο, ένα χωράφι σκούρο πράσινο. 

ζήτησα τα χέρια σας, για τον κόσμο που ήρθανε τα παιδιά μας.

άπλωσα τα βρώμικα χέρια μου, για τον κόσμο που ήρθανε τα παιδιά μας.

πόσα μαύρα μάτια τρεμοπαίζουν στη γη, πόσες πληγές γεμάτες σώματα. στην επόμενη στροφή της γης να χυθούν οι θάλασσες, τα ποτάμια, τα νερά, 

να στερέψει η γη, για να ζήσουν οι άνθρωποι.  

σ.

η χωρική απόσταση ανάμεσα στα δύο σημεία α και β έμοιαζε με το απόλυτο μαύρο

και σιγά σιγά γέμιζε με αστρική σκόνη

κι εγώ φοβήθηκα να κατεβάσω τον καπνό 

μήπως και φυτρώσει μέσα μου το κενό του κόσμου. 

το απόλυτο μαύρο και εμείς, με έπιασα να σε κοιτάζω, με έπιασες να μετράω ασημένιες τελίτσες στο απόλυτο μαύρο μας κι εγώ φοβήθηκα να σε αγγίξω μήπως και φυτρώσει

μέσα μου

το κενό του κόσμου

μέχρι εκεί

όλοι αυτοί οι συναρμολογούμενοι άνθρωποι μαζί,

σαν κλουβί με πληγωμένα ζώα

κι εμείς μαζί,

να γυρίζουμε τα σώματα μας προς τα μέσα

να βγάζουμε τα ρούχα μας παραδομένοι

να απενεργοποιούμε τα πνευμόνια, τα χέρια,

την καρδιά

πρέπει να κρατήσουμε μπαταρία για μελλοντική χρήση,

παρακαλάμε πληγωμένοι

και μισοί.

έτρεχα να προλάβω το ρυθμό της καρδιάς μου

έτρεχα να προλάβω να σου πω

έτρεχα να προλάβω το ρυθμό της καρδιάς μου

είχα μία ευκαιρία μόνο

μία ευκαιρία μόνο να τρέξω τόσο ώστε

οι χτύποι της καρδιάς μου να γίνουν

ένας

ένας χτύπος διαρκείας

για όσα δε θα προλάβω ποτέ 

να τραγουδήσω

ένας χτύπος διαρκείας θολός,

να ρέει μέσα μου

έτρεχα να προλάβω τα χέρια σου

κι όλα τα χέρια,

κι όλα τα σταθερά επίπεδα,

να πατήσω κάπου σταθερά επιτέλους

έτρεχα να προλάβω αυτά τα σταθερά ξύλα που έτρεχαν

έτρεχα

συγγνώμη για όλα

συγγνώμη που γίναμε πληγωμένα ζώα

έτρεχα να προλάβω να μου ζητήσω συγγνώμη

έτρεχα να με παρακαλέσω να κλάψω

έτρεχα να προλάβω το ρυθμό της καρδιάς μου

κι άκουγα λόγια σπαραχτικά

λόγια βγαλμένα από τα βλέφαρα του κόσμου

και οι χτύποι της καρδιάς μου γινόταν

ένα

ένας χτύπος διαρκείας χωρίς οίκτο

κι ένας πόνος απόλυτος

για αυτούς που δεν έχουν πού να στεγάσουν τον έρωτα που τρέχει απ' τα μάτια τους

είχα πολλά να πω αλλά μέσα είχε φασαρία και έξω είχε σιωπή και φεύγοντας ήταν σαν να μην υπήρξε 

                                                                                                                                                     κανείς

17. Εξορία

εκείνοι που με έκαναν μωβ και άναβα τσιγάρο μόνο για τις ανάσες τους
δυσκολεύομαι να γίνω μωβ και τα τσιγάρα μου ανάβουν και σβήνουν από μόνα τους 
όσα μας συμβαίνουν σήμερα και αύριο
δεν θα έχουν καμία σημασία πέρα απ' την αφέλεια του τώρα
η αναμονή μας να είναι γλυκιά σαν γάλα με μέλι
η πίκρα μας να είναι πικρή και μετρημένη
οι μέρες μας, ολόκληρες
ο ύπνος μας, ήσυχος και σιωπηλός

είσαι μακριά κι απρόσιτα
εσύ που τυχαίνει να έχεις το όνομα σου
ο άγνωστος χ κι εσύ
δε σου είπα τίποτα που δεν ήθελα να πω
δεν ήθελα να σου πω τίποτα που δεν είπα
ο άγνωστος χ και οι ανησυχίες μου
παραπατάμε και -συνήθως- πέφτουμε

λα φάμ

αυτή αυτή αυτή 
ταιριάζει με τα φωτάκια μου
αυτή θυμίζει ροζ χρυσόσκονη και είναι
οριακά κιτς
αυτή αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή ό,τι και να γράψει μου αρέσει και δε μπορώ να σταματήσω
αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή δε μου μιλάει αλλά ούτε κι εγώ της μιλάω όπως παλιά
γιατί όπως θα έγραφε και αυτή η προηγούμενη αυτή
σαν αυτό το παιχνίδι που είχε στο μπόουλινγκ
και το χτυπούσες και έφτανε στο κίτρινο ή στο πράσινο 
ή στο κόκκινο αν ήσουν πραγματικά δυνατός
έτσι τώρα είμαι η πρώτη πράσινη γραμμούλα
μετά το κίτρινο 
αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός δεν καταλαβαίνει τις εκφράσεις μου
αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός όταν τον χτυπούσαν έβλεπε βεγγαλικά 
και ξύπναγε κάθε φορά σε άλλο μέρος
αυτός είχε πιθανότητες να μου γίνει συμπαθής 
λόγω των παράξενων ονείρων του αλλά
δε φάνηκε αξιόπιστος
αυτή αυτή αυτή αυτή
συνεχώς αυτή
και οι όμορφοι φίλοι της
μα πως γίνεται όλοι της οι φίλοι να φαίνονται
τόσο απαλοί και μαλακοί
θα ήθελα να τους πάρω στο σπίτι μου
να τους αγκαλιάζω και να τους κοιτάζω
αυτή αυτή αυτή
είναι όλες οι θλιμμένες πρωταγωνίστριες
που με κάνουν να θέλω να κόψω τα μαλλιά μου
αυτός αυτός αυτός αυτός
μου τη δίνει όταν χάνει τα λόγια του
και τρομάζει και μάσαει τις λέξεις
αυτός μου τη δίνει όταν φτύνει τις λέξεις
αυτός αυτός αυτός 
θα μου λείψει 
αυτή αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή καλημέρα
αυτή σε σκέφτομαι λεπτομερώς
αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός έχει περίοπτη θέση στα τετράδια μου
οπότε αυτός έχει περίοπτη θέση 
και θα είχε περίοπτη θέση αν είχα φωτογραφική μηχανή
και στις φωτογραφίες μου
αυτός αυτός αυτός
όταν ξάπλωνε δίπλα μου έμοιαζε πιο παιδί
από παιδί κι ας φερόταν σαν παιδί ενώ
μέσα του είχε γεράσει χιλιάδες φορές
κι είχε γεννηθεί ξανά και ξανά 
αυτός κι αν θα ήταν στις φωτογραφίες μου
αυτός και τα τσιγάρα του
αυτός κι ας με ξεχνάει
αυτή αυτή αυτή αυτή
η καθαρή
αυτή η πάντα καθαρή
αυτός αυτός αυτός
επιστρέφουμε σε αυτόν
θα επιστρέψουμε σε αυτόν
με επιπλέον δόση εξωστρέφειας 
και διάθεσης αυτός αυτός
αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή έλεγε οτι θέλει και θέλει
αυτή αυτή αυτή
έλεγε όλα τα κάναμε λάθος
τα τελευταία είκοσι χρόνια
ελεγε όχι όλα
αυτή έλεγε όχι όλα δεν γίνεται να είναι όλα λάθος

χειμώνας στην Αθήνα

περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους μέχρι πάνω με ανθρώπους περιπλανόμενους ή στοχευμένα βιαστικούς, αμάξια και τοίχους ψηλούς, ζωγραφισμένους ή παρατημένους και σε αναβρασμό. περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους φως με ανθρώπους-διακόπτες και σε δρόμους σκοτεινούς γεμάτους υποθέσεις. τραβήξαμε τα όρια στα περιθώρια, για να περάσουμε ξυστά και γιναμε νεφελώματα για να μη περάσουμε ανούσιοι. εκείνη έτρεχε σε κάθε φανάρι κι όλη η ταχύτητα του κόσμου δήλωνε παύση.

στην αθήνα δεν είναι ποτέ μία ανάσα, στην πλατεία δεν είναι ποτέ ένα χαρτάκι

και θα μπορούσα να πω οτι μοιάζουμε 

γιατί μοιραζόμαστε δύο σχισμές στα μάτια που κρύβουνε τα δάκρυα.

η

αίμα και δάκρυα στέγνωσαν μέσα στο σώμα,
και μια ρυτίδα εμφανίστηκε ανάμεσα στα μάτια μου.
μια ρυτίδα αξίζει όσα ζήσαμε,
το παραδέχτηκε και το ίδιο το δέρμα,
δε χρειάστηκε σημάδια επιμελώς σκηνοθετημένα
του μυαλού,
το δέρμα διαμαρτύρεται, πιστό

αίμα και δάκρυα στέγνωσαν μέσα στο σώμα,
για όσα προσπαθήσαμε.
η φωνή μου πνίγηκε
σε μία ηρωική πτώση που δε μου έλεγε τίποτα
θα ξεχαστούμε και θα ξεχάσουμε
όπως μας πρέπει.
θα συνεχίσει να ξημερώνει
και να βραδιάζει κι εμείς
θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε
κουτσουρεμένοι και μισοί,
σα να μην έγινε τίποτα ποτέ,
ή χειρότερα.

κι όταν ακούγονται τραγούδια για ξεσηκωμένους
και δίκαιους
όλοι θα μιλάνε για άλλες εποχές,
ξεχνώντας οτι
ένας μόνος του τα κατάφερε
σε αυτη την εποχή,
χωρίς τραγούδια.

επαναφορά(ή πώς σε χρησιμοποιώ όταν λείπεις)

περπάτησα αργά από εκεί μέχρι το σπίτι μου
τόσο αργά, χωρίς να απαιτείται χρόνος καθυστέρησης
χωρίς να απαιτείται συνειδητοποίηση της κατάστασης μου
χωρίς να απαιτείται καν τσιγάρο για επέκταση της απόστασης.
και θα έπρεπε να είχα μετρήσει τα βήματα μου,
μα ακόμη περισσότερο θα έπρεπε, να είχα μετανιώσει για αυτά τα βήματα μου
και κάθε αμφίβολο βήμα αργής κατάπτωσης που με κάνει να αμφιβάλλω
για μένα
κυρίως.

όλα όσα νιώθω για σένα όταν λείπεις
και όλα όσα δε θέλω να νιώθω για σένα όταν λείπεις
και όλα όσα είναι ανούσιο να νιώθω για σένα όταν λείπεις
ήταν μέσα μου έγχυση ατροπίνης
τα δύο δευτερόλεπτα που δεν έλειπες
και ήσουν εκεί,
όπως όταν σου λέω σε θέλω
και μου λες εδώ είμαι


ενώ δεν είσαι.
και θα έπρεπε να αναγνωρίζω ποιοί
και σε ποιο βαθμό
αντέχουν να γίνουν αιθανόλη μόνο για μένα
επαρκώς μεθυστική για συχνή χρήση,
επαρκώς προσωπική για συχνή αναφορά,
επαρκώς καταστρεπτική για συχνή απομάκρυνση.
και θα ήταν σωστό, για κάθε εμπλεκόμενο
να γίνεται χρήση αυτού,
ως αντικείμενο παρατήρησης και έμπνευσης,
χωρίς ανάγκη κατανόησης ή νόησης
αφού

όταν σου λέω σε θέλω
μου λες με έχεις,
ενώ
μάλλον δε σε θέλω
και σίγουρα δε σε έχω.

αμμωνία

θέλω να καταπιώ κομμάτια από το δέρμα σου,

για να σταματήσω να τα βλέπω, να σταματήσω να σε βλέπω.

θέλω να σε δαγκώσω και να σε καταπιώ

για να είμαι σίγουρη οτι δε θα σε ξανασυναντήσω

ούτε στο δρόμο, ούτε στο κεφάλι μου-

δε χρειαζόμαστε βλέμματα κατανόησης και στοργής

δε χρειαζόμαστε βλέμματα συγκατάθεσης και πόνου

χρειαζόμαστε βενζίνη και στουπί

να κάψουμε ό,τι επέμεινε.

κι ας είμαστε οι χειρότεροι δειλοί αυτού του κόσμου,

μια μέρα οι τοξίνες θα επικρατήσουν 

και θα πάρουν το αίμα τους πίσω και με τόκο.

κι ας ξέρουμε πως είμαστε μόνοι μας,

και θα συνεχίσουμε να είμαστε μόνοι μας μωρό μου,

για πάντα για πάντα για πάντα

δε ντρεπόμαστε να ζητάμε το δύο σε ένα,

και να το κρύβουμε κάτω απο συνήθειες.

δε ντρεπόμαστε να λέμε τόσα ψέματα

για αυτή την ψευδαίσθηση

και πάλι, δε ντρεπόμαστε όταν 

ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε  

τόσες αλήθειες, 

φτάνει πια με τις αλήθειες

κανείς δεν ενδιαφέρεται.

και καλά κάνει. 

green, blue & red

έρωτας και ελευθερία στο ξύλινο πάτωμα.
κλείσε τα φώτα και άσε το σώμα σου
να φτάσει στο μπλε.
μεθυσμένα αγόρια καπνίζουν χρυσόσκονη
και  υπέροχα κορίτσια φωσφορίζουν στο σκοτάδι,
περπάτα μέσα μου αν θες να με φτάσεις.
ξέχνα ποιος είσαι και τι έκανες,
στη μεγάλη πόλη όλα επιτρέπονται,
ξέχνα ποιος είσαι και τι έκανες,
θα βρεις ο,τι χρώμα θες σε αυτά τα δωμάτια.
ζήτα μου ο,τι φοβόσουν,
στη μεγάλη πόλη όλα επιτρέπονται.
αγόρια αγγίζονται,
και μαγέυονται, νιώσε το σώμα σου.
κορίτσια ερωτεύονται και χάνονται.
η γεύση στο στόμα μου δε μου θυμίζει τίποτα άλλο,
διώξε με σήμερα, αγάπα με σήμερα,
που έχουμε τα πάντα.
στο μεγάλο σπίτι, 
άνθρωποι χορεύουν με σκιές και πλάσματα φωτός.
κλείσε τα φώτα και άσε το σώμα σου να φύγει,
κλείσε τα φώτα και κοίτα τα χέρια μας,
νιώσε τον αέρα, έξω απ' το παράθυρο,
η μεγάλη πόλη κάνει ησυχία.
αγόρια και κορίτσια στο ξύλινο πάτωμα,
δες αυτά τα μάτια που χάνονται,
δες αυτή τη ζέστη που βγαίνει από μέσα μας.


μεθυσμένα αγόρια καπνίζουν χρυσόσκονη
και  υπέροχα κορίτσια φωσφορίζουν στο σκοτάδι,


περπάτα μέσα μου αν θες να με φτάσεις.