δεν το είπαμε,αφού δεν χρειάστηκε..

Γελάει.
με κάνει να γελάω και να αναρωτιέμαι πώς
κάτι τέτοιους ανθρώπους τους αφήνεις να φύγουν.
πως συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς τις κινήσεις,
τις λέξεις τους.πώς διώχνεις την αλήθεια τους,
πώς δεν σε νοιάζει η αλήθεια αυτή
να ενδιαφέρεται για άλλους..

--

κι ύστερα.

διαλέγω στιγμές,μπλε και κόκκινες.

και στις δίνω.

με σκοτάδι σε ανακατεύω

και σε μοιράζω

σε μυαλό και καρδιά.

σε κοιτάζω..

(:

θα κλείσουν τα φώτα.θα κοιτάξω κάτω,τα χέρια μου που δεν θα φαίνονται.θα προσπαθήσω να μη σκέφτομαι τίποτα,αλλά θα περάσουν απ' το μυαλό μου σίγουρα μερικοί άνθρωποι που είναι μακριά.ίσως χαμογελάσω και ασυναίσθητα,δεν ξέρω.

θα σηκώσω το κεφάλι μου,στα σημεία που θα είναι εκείνοι,θα καρφώσω τα μάτια μου για να συνηθίσω στο σκοτάδι και να διακρίνω τις σκιές τους,για να είναι όλα εντάξει.ύστερα θα αρχίσουμε,θα ακούσω τη μουσική,θα μετρήσουμε μαζί,θα δω στα μάτια τους αν έγιναν όλα σωστά,θα ακούσουμε τις φωνές μας ψιθυριστά.στα μπλε φώτα θα ζαλίζομαι και στα κόκκινα θα νιώθω μέσα μου τη ζέστη.

θα νιώθω αγάπη,

θα αγαπάω εσένα,

και σήμερα σε αγαπούσα,μέσα από εκείνους..

θα φοβάμαι λίγο,μήπως κάτι δεν πάει καλά και όπως τρέχω θα συναντάω γνώριμα πρόσωπα,να μου γελάνε.ξέρεις,μετά θα τρέχω περισσότερο και θα φοβάμαι λιγότερο..θα περπατήσω αργά πίσω απ' τις κουρτίνες για να μην κάνω αέρα και κουνηθούν,θα περιμένω λέγοντας τα λόγια μαζί τους,και θα χαμογελάω στα τυχόν λάθη.θα σκεφτώ τι πρέπει να κάνω,και ύστερα θα το κάνω.θα τους συναντήσω στο διάδρομο,στην τουαλέτα,πίσω απ' την πόρτα,στην κεντρική είσοδο και θα νιώσω την ασφάλεια οτι όλα θα πάνε καλά,γιατί κανείς δεν μπορεί να μας διαπεράσει..

θα τρέξω γρήγορα απέναντι απ τη σκηνή για να προλάβω,να δω τα αγαπημένα μου σημεία.τη στιγμή που θα ακούσω τον ήχο του αέρα θα ανατριχιάσω.θα γεμίσουν δάκρυα τα μάτια μου λίγο πριν το τέλος

αν 

αν δεν ξέρω,καθόμαστε μαζί και μπερδεύομαι δεν ξέρω τι νιώθω..

ξέρω πάντως οτι το σώμα μου σχεδόν γεμίζει μέχρι πάνω,

σαν να είμαι ερωτευμένη,και μπορώ να κλαίω,

να είμαι περίεργη,και να αγαπώ την ησυχία,το σκοτάδι,όπως παλιά..

σε 15 ώρες έχουμε τη δεύτερη παράσταση..

οι θάνατοι

δένω τα χέρια μου στα χέρια σου.αγγίζω την επιθυμία στο δέρμα σου.

ψηλαφίζω την κούραση,την ξετρυπώνω απ' τα μαλλιά σου,τη φυσάω να  πάει ψηλά.

σε κρατάω 

και σε δένω 

και σε θέλω 

και σε έχω 

και μπορώ 

δένω τα χέρια μου στα χέρια σου να συνεχίζουν εκείνα,τις μισοτελειωμένες κινήσεις μου.ξαπλώνω το σώμα μου στο πάτωμα,να γίνει βαρύ να βουλιάξει,να φύγει,να πέσει,να σπάσει.θα έρθει μια μέρα που θα κλείσουν τα φώτα και θα ερωτευτώ την παρουσιά (σου) στο σκοτάδι.

να σταματήσεις και να μου πεις πως φτάνει πια ή πως με σιχάθηκες καλύτερα

_αν είναι αληθινός ο άλλος δεν γίνεται να μην τον αγαπήσεις με τον τρόπο σου

_το τραγούδι μου θυμίζει εμένα ρε φίλε και λυπάμαι τον εαυτό μου.

_γάμα το στην τελική και όταν θέλω να πω συγνώμη θα το πω να το εννοώ και θα κάνω τα πάντα,γιατί έτσι.

_που κανείς δεν καταλαβαίνει αυτό που κοιμάται ενώ εσύ το περιμένεις κι ετοιμάζεσαι κι έχεις σταματήσει καιρό να του λες παραμύθια.

_δεν θέλω να το εξηγήσω,γιατί απλώς συμβαίνει.εκείνα που είπαν τα κατάλαβα,τα ένιωσα αλλά για μένα είναι κάτι άλλο.

_θυμώνω,το διώχνω και κρύβομαι.και μετά λέω..

_δεν θέλω,γιατί δεν έχει νόημα.

DSC04202

χτύπησε το τηλέφωνο.με ρώτησε αν πήρα το μήνυμα,της είπα ναι και πως βάζω παπούτσια.κλείσαμε,έσβησα τα φώτα γρήγορα,κλείδωσα και έφυγα.Έξω έκανε πάρα πολύ κρύο και χιόνιζε(!) 

«σαν να φεύγουν κομμάτια από σύννεφα».

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς σκεφτόμουν στο δρόμο,περπατούσα γρήγορα πάντως και πήγα ασυναίσθητα από άλλο δρόμο,αλλά έφτασα πολύ εύκολα.έκανα δύο φορές το γύρο για να τους βρω,καθόταν δίπλα στο παράθυρο.Αγχώθηκα λίγο γιατί συνειδητοποίησα οτι δεν πρέπει να φοβηθώ αλλά να σου μιλήσω,με τρόμαξε το απότομο τώρα.της είπα πως δεν σε βρήκα,μου είπε που κάθεσαι,ήθελα να φύγω νομίζω.

{το γράμμα Α μόνο για σήμερα θα είναι για τους Ανθρώπους.

γιατί είναι πολλοί και όμορφοι.

έξυπνοι.

σίγουρα έξυπνοι,

ο καθένας με διαφορετικό τρόπο αλλά αρκετά ώστε να προχωρήσουν τη σκέψη σου,αρκετά ώστε να μην μπορείς να τους καταλάβεις αφού τους κοίταζες όπως είχες συνηθίσει με όλους τους προηγούμενους,και είχε πιάσει.

είναι περίεργοι ή διαφορετικοί αλλά και το γράμμα Α για την Αγάπη,μπορείς να τους το δώσεις.

πιστεύουν πράγματα που δεν σου είχαν περάσει καν απ' το μυαλό και έχουν δίκιο!

ξέρουν να σου εξηγήσουν,να σου μάθουν και έχουν όλοι,

κάτι να σου δώσουν-που αν δώσεις σημασία θα έχει και χρώμα.}

αγκαλιαστήκαμε,σου είπα γειά και έφυγα.εσύ πήγες απ' την άλλη.Χαμογέλασα νομίζω και ένιωσα πολύ καλύτερα,μία ανακούφιση.Μπήκα πάλι μέσα,ήθελα να περπατάω αργά για να μην κάνω θόρυβο αλλά δεν νομίζω να το έκανα τελικά.πήγα και έκατσα δίπλα τους,μετά από λίγο φύγαμε και τους είπα τι έγινε.Χιόνιζε ακόμη,και εκείνοι έκαναν βλακείες με το χιόνι που ήταν πάνω στα αυτοκίνητα,εγώ νομίζω κρύωνα-δηλαδή σίγουρα κρύωνα- και τους έλεγα να σταματήσουν,αλλά δεν το εννοούσα ακριβώς.μου άρεσε που ήταν χαρούμενοι και που ήμασταν μαζί και που σου είχα μιλήσει και ήσουν εντάξει.

κάτι ακατανόητο

"έκλεισες την πόρτα.τώρα σ' αγαπάω και δεν ξέρω τι να πω.σε βάζω πάνω απ' όλα,αλλά τώρα έφυγες.γιατί δεν σε αγαπάω αρκετά μάλλον,και γιατί δεν σου φώναξα να μείνεις.δεν το έκανα καθόλου,δεν μπορούσα να πω κάτι.αλλά τώρα έφυγες.κι έμειναν αυτοί.όλα είναι σκατά,και πως το κάνεις αυτό.αφού μόνο με σένα τα καταφέρνω.ακόμη κι αυτό μαζί θα μπορούσαμε,δεν έχεις δικαίωμα να φεύγεις τώρα.ναι,δεν μπορείς να το κάνεις."

θα πρέπει να διαλέξω,σκέφτομαι.αν θα πω αλήθεια ή ψέματα.η πρώτη σκέψη είναι πάντα ψέματα,η δεύτερη αλήθεια αλλά τελικά δεν ξέρω,ας πω οτι μου βγεί,αποφασίζω-εννοόντας μέσα μου ένα ψέμα,που αρχίζω να φτιάχνω.μετά το λέω,είναι ωραία φτιαγμένο και νιώθω περήφανη.χρειάστηκα αρκετό χρόνο στην αρχή -τώρα καθόλου- για να καταλάβω πως κάθε μου ψέμα κρύβει μια βαθιά αλήθεια.

όταν μιλάω,αποφασίζω το πιο ασφαλές,αλλά στο πρώτο μου λάθος άδειασα και τώρα έχω χώρο.και έτσι τώρα όταν αδειάζω το κεφάλι μου απ' όλα είναι πιο περίεργα.και νιώθω πολλά πράγματα που δεν τα ένιωθα παλιά,που δεν περιγράφονται,και δεν είναι κακά.ούτε καλά.

"η αγάπη μου 

με πιέζει στο στήθος 

και με πονάει στην αναπνοή.."

είπες.κι έφυγες.

κι εγώ σταμάτησα να σκέφτομαι

και από τότε δεν μπορώ ακόμα

να το ξεκολλήσω απ' το κεφάλι μου.

''εμείς δεν έχουμε κάτι,

για υπενθύμιση εννοώ..''

θα συμπλήρωνα..

για τίτλο

και τη στιγμή που πήγα να γράψω για σένα,μια φίλη απ' τα παλιά μου έστειλε αυτό
crave-Sarah Kane

(..)και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,

και να τρελαίνομαι όταν αργείς,

και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,

και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,

και να πηγαίνω στο πάρτι σου 

και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

και να μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,

και να μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,

και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,

και να παρακαλάω να σ' ήξερα μια ζωή.

και ν' ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,

και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,

και να τρομάζω όταν θυμώνεις,

και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,

και να σ' αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

και να σε θέλω όταν σε μυρίζω(..)

γιατί έτσι θα ήθελα,να στο πω

κάποτε,δεν βιάζομαι..

και μετά από καιρό να με ορίσεις αγάπη 

ή κάτι τέτοιο,αλλά μόνο μέσα σου.

εσύ φαίνεται να ξέρεις,

κι εγώ αν δεν φοβηθώ φαίνεται να μπορώ..

ο εαυτός μου με τρομάζει περισσότερο,

γιατί όταν δεν τον ελέγχω μπορεί να κάνει σημαντικά λάθη.

απ' την άλλη,όταν δεν τον ελέγχω μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

και γι' αυτό δεν θα μετανιώσω.

και ξέρω πως κατάλαβες.

κι όταν σ' αγαπήσω θα είναι επειδή μου πιάνεις το χέρι όταν δεν ξέρεις τι να πεις..

to let myself go

I.εμένα μ' αρέσει αυτό που έχουμε εμείς (με στεναχώρησαν σήμερα) πάντως.. 

γιατί είναι κάτι,αλήθεια..

II.οι άνθρωποι χρειάζονται καιρό 

για να ξεκολλήσουν απ' το ένα μέρος 

(σε μυαλό και καρδία) 

μέσα μας και να πάνε στο άλλο,

χρειάζονται καιρό για να γίνουν κάτι, 

να έχουν δικό τους χρώμα,δικό τους εαυτό μας,κινήσεις,λέξεις

κι αν μέσα μου το χρειάζομαι,κρατιέμαι για να μη με πουλήσω έτσι..

έτσι άσχημα,βιαστικά και χωρίς λόγο.

γιατί..

δεν ξέρω,έχει κάτι ζεστό..

III.και ίσως το λάθος βρίσκεται στην καλύτερη εκδοχή των ανθρώπων

αλλά δεν με νοιάζει.

υπήρξαν στιγμές που μοιάζαμε

οπότε θα σε σχεδοναγαπώ μέχρι να σε μάθω..

IV.μου τη σπάει αυτό που κάνουν!

και που θα τα καταφέρουν στο τέλος.

V.αυτό

να γίνουν όλα όπως θέλω(!)

το μυαλό μου έχει κολλήσει,δεν μπορώ να κοιμηθώ σχεδόν..

το σκέφτομαι συνέχεια

ξέρεις,που ακόμη κι αν δεν γίνουν όλα όπως θέλω

εγώ να το 'χω ζήσει..(!)

στο μέρος Μ.

πριν πάρα πολύ καιρό είχα σκεφτεί κάτι.

ένα μέρος Μ. που ζουν ο άνθρωπος Α. ,

στο δίπλα σπίτι ο άνθρωπος Β. και απέναντι τους ο άνθρωπος Γ. 

Λίγο πιο μακριά μένει ο άνθρωπος Χ.

~ο άνθρωπος Α. είναι πολύ περίεργος.Ζει μόνος του και περνάει όλη του τη μέρα στο σπίτι, χωρίς να βγαίνει σχεδόν ποτέ έξω.διαβάζει βιβλία συνέχεια, και αν τύχει να βρεθεί με κόσμο κάνει σαν να μην ξέρει τίποτα κι όλοι μπερδεύονται και τον λένε περίεργο τελικά.Στ' αλήθεια είναι περίεργος ο άνθρωπος Α. ,δεν συμπαθεί παρά ελάχιστους,δεν δίνει ευκαιρίες αλλά ξέρει τι θα πεί αγάπη στην ουσία.Ο άνθρωπος Α. έχει αληθινούς φίλους και τους προσέχει.Τον τελευταίο καιρό,έχει συνηθήσει τον άνθρωπο Β. που του χτυπάει κάθε πρωί για καλημέρα.Και μιά μέρα έκανε κάτι που τον έκανε να χάσει τον ύπνο του.Ένα πρωί ο άνθρωπος Α. ξύπνησε με πολύ όρεξη και περίμενε τον άνθρωπο Β. να του χτυπήσει την πόρτα,όμως εκείνος αργούσε και τελικά όταν πήγε, ο άνθρωπος Α. χάρηκε τόσο που του έδωσε να διαβάσει ένα από τα βιβλία του.Όμως αυτό δεν ήταν σωστό,σκέφτηκε ο άνθρωπος Α. ,τον ξέρω μόνο λίγους μήνες, και μάλλον δεν θα καταλάβει.

~ο άνθρωπος Β. είναι πολύ ζεστός.Δεν στεναχωριέται συχνά,εννοεί αυτά που λέει και όταν σου δώσει σημασία θυμίζει εμπιστοσύνη.Είναι πολύ αγαπητός στους περισσότερους που τον ξέρουν.Ο άνθρωπος Β. πήγε να ζήσει στο μέρος Μ. πριν λίγο καιρό γιατί του άρεσε πολύ περισσότερο από την παλιά του γειτονιά.Εκεί γνώρισε τον άνθρωπο Α. ,τον οποίο συμπάθησε αμέσως.Όμως ο άνθρωπος Α. ήταν λίγο απόμακρος,μέχρι που έδωσε στον άνθρωπο Β. να διαβάσει κάτι και ο άνθρωπος Β. κατάλαβε.Και έγραψε κάτι για να το δώσει στον άνθρωπο Α. και εκείνος να του πει τη γνώμη του.Και έτσι ο άνθρωπος Α. βρήκε κάποιον που κατάλαβε και ο άνθρωπος Β. βρήκε κάποιον που ήξερε.

~ο άνθρωπος Γ. είναι όμορφος και φωτεινός.Μπορεί να σκαρφαλώσει πάνω στην στέγη του σπιτιού του για να δει πως φαίνονται από εκεί τα λολούδια του.Ο άνθρωπος Γ. είναι η καλύτερη λύση αν κάποιος είναι λυπημένος.Επίσης, στην πραγματικότητα δεν ζει ούτε στο μέρος Μ. γιατί είναι στον κόσμο του.Θεωρεί τον άνθρωπο Α. γλυκούλη και του αφήνει λουλούδια στο γραμματοκιβώτιο του κάθε Παρασκευή.Συμπαθεί τρομερά τον άνθρωπο Β. γιατί νιώθει πάντα καλά μαζί του.Αλλά αγαπάει στ' αλήθεια τον άνθρωπο Χ. Ίσως γιατί ο άνθρωπος Γ. και ο άνθρωπος Χ. δεν μοιάζουν καθόλου,αλλά με τον καιρό βρήκαν ο ένας τον τρόπο του άλλου και έμαθαν να είναι ευτυχισμένοι.Κι έτσι ο άνθρωπος Γ. δεν θυμώνει στον άνθρωπο Χ. που δεν έρχεται να μείνει πιο κοντά του,γιατί ξέρει πως είναι λίγο δικός του.

~ο άνθρωπος Χ. είναι όμορφος σαν νερό και μυστήριος.Προτιμάει την ησυχία και θέλει να μένει εντελώς μόνος.Με τους άλλους ανθρώπους θυμώνει, και δύσκολα μπορεί να δεθεί μαζί τους.Αλλά είναι τόσο πραγματικά όμορφος και όλοι τον προσέχουν,χωρίς να το έχει ανάγκη.Ο άνθρωπος Χ. δεν γνωρίζει τον άνθρωπο Α. και τον άνθρωπο Β. ,έχει συναντηθέι με τον άνθρωπο Α. μόνο,μερικές φορές τυχαία.Αγαπάει όμως τον άνθρωπο Γ. και ενώ μοιάζει να μην αντέχει την ενεργητικότητα του,στ' αλήθεια τον χρειάζεται.Ο άνθρωπος Χ. δεν δείχνει ποτέ τα συναισθήματα του κι έτσι πολύ λίγοι έχουν καταλάβει πόσο αγαπάει τον άνθρωπο Γ. και πόσο καλό έχει κάνει στον άνθρωπο Χ.

  

(ή μπορεί απλώς ο άνθρωπος Α. ,ο άνθρωπος Β. ,ο άνθρωπος Γ. και ο άνθρωπος Χ. να μη γνωριστούν ποτέ)

14.11

με είδες να πονάω και να λέω πως είμαι καλά.σε τράβηξα να φύγουμε γιατί δεν άντεχα να βλέπω..και σε είδα να πονάς ενώ έλεγες πως είσαι καλά.

(και δεν έχω τίποτα χειρότερο απ' το 

να μην έχει λέξεις και κινήσεις,

να τις ζεί μόνο για μένα.)

σε είδα να πέφτεις στο πάτωμα και να κρυώνεις κι ύστερα να κλαίς και ήρθα,να σου πω πως έτσι με βοήθησες,και μ' άφησες να βγώ ακάλυπτη μπροστά σου,να σ' αγγίξω.

και δεν έχω τίποτα χειρότερο,να το θυμάσαι,να τους το πεις αν τους δεις...

κι αν δεν σ' ακούσουν μη λυπάσαι.. λυπήθηκα εγώ,

λυπήθηκα μέρες και νύχτες μα είναι εντάξει..