μεσημέρια

                                                       να πιστεύω πως θα ξανάρθεις

μέχρι να μη θυμάμαι

κι ένα μπαλκόνι πλαστικά ροζ λουλούδια

να πίνω έναν καφέ

τα μεσημέρια της αφόρητης ζέστης

πως ξέχασα την υφή 

σε πλαστική δυσφορία

δεν με ενοχλεί

να φυσάω τη φωτιά μου

έτσι κι αλλιώς

για τις ξαφνικές απολαύσεις

στους δρόμους ή στη δουλειά

μόνες μας τη φτιάχνουμε

και τα βράδια 

με τη μουσική που μου αρέσει

αν εγώ πόνεσα για σένα

αυτή είναι η ιστορία

και έτσι πρέπει να τη λέμε

όλα αυτά που 'χες πει τώρα μοιάζουν μ' ένα έρημο μέρος

αν είναι όλα αυτά πραγματικά ρωτάμε

αν το δέρμα μου κι από μέσα δεν φαίνεται

ευτυχώς έχω στόμα να με παρηγορεί

σήμερα άλλη μια μέρα μακριά

κολλημένη στα τσιγάρα στα μαλλιά μου

στην ελπίδα που σκοτώνω και γεννάω

κάθε μέρα μετέωρη στο κρεβάτι μου

κι αυτά που είπαμε να πούμε και δεν είπαμε

θα περάσουν από πάνω μας

*τίτλος από Κ. Βήτα

μέρα 7

τι σχέση έχεις

εσύ

με το αίμα μου

τι σχέση έχεις εσύ

με τους ζεστούς μου πόνους

τα δροσερά πλακάκια

τα φώτα στις θάλασσες

τι σχέση έχεις

με τα λαδωμένα μου μαλλιά

τις φρίκες των ματιών 

το νερό που τρέχει 

τα παιχνίδια της προσωπικής ευτυχίας

τι σχέση έχεις

με τα τραγούδια του κάτω κόσμου μου

με την εθιστική κατάχρηση των χεριών 

τι σχέση έχεις εσύ

με την υγρή μου θλίψη

με το μέτρημα

τι σχέση έχεις εσύ

με το αίμα μου

αποτυχημένη προσπάθεια

οι νύχτες οι αστείες κι οι μικρές

οι νύχτες οι πικρές και οι μεγάλες

σε χαιρετώ

 

αν θέλεις να κολλήσω 

τα κομμάτια σου

σαν σπασμένο φλιτζανάκι

που αγαπούσε η μαμά σου πολύ

κλείσαν οι μέρες του   

εκτυφλωτικού πανικού

δεν ψάχνω

ούτε κόλλα ούτε χρυσό

 

κι ας ανατρέφω πάντα θαλπωρή

για τις τέχνες των Γιαπωνέζων 

το πήρα αλλιώς και 

αποδέχομαι την καταστροφή 

 

 

αναγνώστες

 οι παλιοί μου αναγνώστες 
(είχα όντως κάποιους)

σταμάτησαν να γράφουν τώρα 4-5 χρόνια

και να διαβάζουν μάλλον

μπήκαν στο δημόσιο και ησύχασαν

δουλεύουν 10 ώρες και κοιμούνται από νωρίς

ντρέπονται για τα μελοδραματικά που έγραφαν νεότεροι

οι παλιοί μου αναγνώστες

και όσοι δεν μου έκαναν την τιμή

να με διαβάζουν

όσους ζήλευα για την ευστροφία 

και το λόγο τους

εξαφάνισαν αυτό το διαδικτυακό τους αποτύπωμα

που ήταν τόσο ιν κάπου πριν δέκα χρόνια

δέκα χρόνια

κι άλλα δέκα

και είναι απίστευτο

που δεν γράφω πιά

ή

που γράφω τώρα

οι παλιοί μου αναγνώστες

άραγε

με σκέφτονται καμιά φορα😊

ο πόνος

καμιά φορά πονάμε

με ρίψεις πολύ πραγματικές

στο στήθος και στα χέρια

στα πλευρά και εκεί γύρω

ο πόνος είναι μία αίσθηση πολύ 

π ρ α γ μ α τ ι κ ή 

α ί σ θ η σ η

και κάπως

πώς το περιγράφεις αυτό