το καλοκαίρι στην πόλη

όταν πέφτει ο ήλιος
γίνεται σχεδόν δελεαστικό

υποφερτά & ανώφελα (?)

με ψύχραιμο βλέμμα
στη ματαιότητα

με ζωηρά μάτια
στις παρορμήσεις

πέφτουμε με θάρρος 
και πολεμάμε για-
αργή πόλη για όλους
κι οι δρόμοι για όσους

πότε ανούσια
πότε εκστατικά 
πότε αναλωμένα
πότε προκλητικά
μου φαίνονται όλα αυτά
που ζούμε

για νέες ιστορίες
σε νέες περιπέτειες

εκ/πλήξεις

μπλέκω τα χέρια στα μαλλιά μου
πράσινα φύλλα 
οι φίλοι μου μπλέκονται
και χάνουν (σ)τον ύπνο τους
τα καλοκαίρια μας παραπλανούν
πως θα πάνε όλα καλά
κι εμείς κρεμόμαστε
απ τις ελπίδες μας

πέμπτη καθαρή κι ελαττωμένη

βάζω δυνατά τη μουσική
και λέω πως
είμαστε απ αυτούς που λένε
ευτυχώς
όταν λένε πως
τίποτα δε κρατάει για πάντα

με ξυπνάει το άγχος 
και η μόνη μυρωδιά που αναγνωρίζω
είναι η δική μου
ο ύπνος με κρατάει κουρασμένη
και σιχάθηκα τα φαγητά
απ έξω
κι από μέσα
συντηρώ
ενοχικές σκέψεις
σε φαύλους κύκλους
τους στρίβω
τους καπνίζω
τους φτύνω με νερό
και με μισόλογα

τόσα ωραία πράγματα να γράψουμε
και μεις 
καταναλωνό
μαστε

τόσα ζεστά καλοκαίρια 
τόσα δροσερά χέρια
τόσες νύχτες
απρόβλεπτες 
τουλάχιστον

παρεπιπτόντως

σε ποιόν να εξαντλήσω
σε ποιόν να ξεθυμάνω

να μην σταματήσω να λερώνω τα ρούχα 
τα χέρια μου
κι ούτε να αφεθούν οι νύχτες να λιμνάσουν
να μη παραδώσουμε τους δρόμους
χωρίς αίμα
να μη πνιγούμε στην ασφάλεια
να μη παραλύσουμε στην υγεία
/να μη χάνεσαι

ΚΥ

κυλάνε αγκάθια στο αίμα μου

στα τελευταία μπάνια μας στη θάλασσα

στα τζιτζίκια

χτυπάνε τρυπάνια στο κεφάλι μου

τρίμματα 

να στρίψω ένα τελευταίο τσιγάρο

βρώμικα παράθυρα

δε σου ζήτησα αναπτήρα

ούτε φωτιά

 

παρ/άνοια

με τα χέρια φορτισμένα
το κρεβάτι μου πάντα υγρό
φτιάχνω καφέ για να καπνίσω
χωρίς τύψεις
παραμιλώ για αυτούς που-
παραμελώ τους πόνους μου
για να μη δείξω
αδυναμία στην αδυναμία

ρε
είναι φορές που
καίγομαι
κι όλο ξεχνάω
δειλοί
εδώ (δεν) έχουμε ζωή
κι ας είναι
καλοήθης η εμμονή μας

με τα μαλλιά κολλημένα
στο λαιμό μου
το σπίτι μου πάντα πιο υγρό
από μένα
λάθος έρωτες στα όνειρα μου
με πνίγουν πριν τους πνίξω

με τα μάτια σβηστά
κι ας μην είμαι εγώ
τσιγάρα για χόρταση
κατεδαφίζομαι
συνηθίσαμε την προσμονή
κι είπαμε ναι
υπερβατικά και ληγμένα
δεν ήθελα να
μας πληγώσω
με ψυχή ραγισμένη
έχουμε μια ζωή
να αντέξουμε
περιγελώ τα δάκρυα 
τα πιο ζεστά μου
από δω κι από κει

πάντα στο εδώ κι εκεί
γίναμε τόσα
που δε θέλαμε
ερμαφρόδιτοι σερνόμαστε
σε αυτή την πόλη
που μας κλείνει το μάτι
ηδονικά
κι όλο μας ρίχνει



κι όλο πέφτουμε