ούτε

πάλι δεν έγραψα κάτι
ούτε για τη σιωπή
ούτε για τον χρόνο
που διαμοιράζεται μέσα μου

ούτε
για τα δροσερά μας δάκρυα
έστω

προσποίηση

ξαπλωμένοι ή μετέωροι

στο κρεβάτι μας

ψάχνω τα μάτια σου 

στο απόλυτο σκοτάδι

να καταλάβω αν γελάς

ή αν κλαις

και σου ζητάω να καπνίζουμε στο μπαλκόνι

να κοιμόμαστε τα μεσημέρια

επιμένω στο τώρα

να λέω τι ωραία που περνάμε

κι όταν μου λες

καίγονται τα χέρια μας

πως κάπως πρέπει να σωθούμε

σε διώχνω από πάνω μου

αφού δεν είμαστε συνένοχοι

σαντευ

αυτή η κυριακή μας κάρφωσε τα χέρια
τις ενταφιασμένες επιθυμίες
όσο λιώνουν τα σπίτια κι οι πλατείες
ενός καιρού σιωπή οι άνθρωποι

όσες πόρτες κι αν κλείσω 

ο κόσμος εισχωρεί εκ των έσω

something_about

είπαμε να βρεθούμε
να νιώσουμε την απλή ηδονή
που προσφέρει το δέρμα 
στο δέρμα

το καλοκαίρι στην πόλη

όταν πέφτει ο ήλιος
γίνεται σχεδόν δελεαστικό

υποφερτά & ανώφελα (?)

με ψύχραιμο βλέμμα
στη ματαιότητα

με ζωηρά μάτια
στις παρορμήσεις

πέφτουμε με θάρρος 
και πολεμάμε για-
αργή πόλη για όλους
κι οι δρόμοι για όσους

πότε ανούσια
πότε εκστατικά 
πότε αναλωμένα
πότε προκλητικά
μου φαίνονται όλα αυτά
που ζούμε

για νέες ιστορίες
σε νέες περιπέτειες

εκ/πλήξεις

μπλέκω τα χέρια στα μαλλιά μου
πράσινα φύλλα 
οι φίλοι μου μπλέκονται
και χάνουν (σ)τον ύπνο τους
τα καλοκαίρια μας παραπλανούν
πως θα πάνε όλα καλά
κι εμείς κρεμόμαστε
απ τις ελπίδες μας