οι καλοί και οι κακοί

νομίζω καιρό τώρα 

γελάω αντί να κλαίω,

γιατί έχει πλάκα,

δε νομίζεις;

γιατί κάποιος μου είπε σήμερα πως,

είστε τα δυο μου μάτια.

τα δυο μου μάτια.

τα μάτια,που είναι για να κλαίμε μάλλον,

για να γεμίζουν δάκρυα και να καθαρίζουν.

όπως τα χέρια είναι για να δείχνουμε

και τα πόδια για να φεύγουμε.

σωστά ε;

η μικρή κυρία ήταν όμορφη και το έλεγε στον εαυτό της.η μικρή κυρία ήταν ευγενική-απαντούσε ευχαριστώ.η μικρή κυρία είχε φίλους και ό,τι ήθελε.η μικρή κυρία δεν πονούσε πουθενά.συναντούσε άλλους που πονούσαν.η μικρή κυρία έτσι κι αλλιώς δεν πίστευε σε τέτοια.η μικρή κυρία είχε έναν κόσμο στα παπούτσια της, ο,τι κι αν γινόταν κάνεις δεν μπορούσε να την κάνει να σταματήσει να κουνάει τα δαχτυλάκια της εκεί μέσα.

για τους δαίμονες και τις ακαταστασίες.

για τη φθορά που μ' ενοχλεί.

για τη χυδαία πραγματικότητα που βλέπω 

δεθασουπωλέξη.

οι μικρές κυρίες 

πληγώθηκαν και πλήγωσαν.

μαλακία τους.

εμείς.

όταν με κοιτάς,

όταν σε κοιτάω,

όταν με αγγίζεις,

όταν με σκέφτεσαι,

όταν σε πειράζω,

όταν μ' αγκαλιάζεις,

όταν σε κοιτάω,

όταν με κοιτάς,

όταν σ' αγγίζω,

όταν σε σκέφτομαι,

όταν γελάς,

όταν καπνίζεις,

όταν γελάς,

θέλω να σε κρατήσω πάνω μου,

να σε κρατήσω πάνω μου,

να αγγίζω το δέρμα σου και να νιώθω μόνο 

την ανάσα μας.

έγραψα κάποτε(έχουμε υπάρξει)

έχουμε υπάρξει πιο μόνοι και πιο μαζί,
                        πιο αγκαλιασμένοι και πιο χωριστά,
                        πιο δυνατοί και πιο φοβισμένοι,
                        πιο ερωτευμένοι και πιο φυλακισμένοι.
έχουμε υπάρξει πιο άνθρωποι,χωρίς τίποτα,πιο άρρωστοι,πιο πίσω,πιο πνιγμένοι.
έχουμε υπάρξει πρωί κι έχουμε πεθάνει βράδυ,έχουμε ξηλώσει κι έχουμε ράψει πάνω μας.
έχουμε υπάρξει πιο όμορφοι και πιο άσχημοι,σε όλα τα χρώματα.
έχουμε διώξει και έχουμε φέρει,έχουμε υπάρξει πιο μόνοι,πιο πονεμένοι,πιο σίγουροι.
έχουμε υπάρξει πιο μικροί,πιο μακρινοί.έχουμε υπάρξει πιο μόνοι,πιο ελεύθεροι.



δεν αντέχω να λες πως 
δε θυμάσαι που περπατούσαμε με φθαρμένα χέρια και πόδια να σέρνονται και ανοιχτή καρδιά.
αφού έχουμε υπάρξει πιο πληγωμένοι,πιο ερωτευμένοι και πιο γεμάτοι από σκιές.

τρυφερά.

"δεν θέλω να καθαρίσω το σπίτι μου,

θέλω να μένω στο δικό σου και να τρίβομαι στα σεντόνια σου.."

μαθαίνουμε,ζούμε,πρωί και πεθαίνουμε,

κρατάω το χέρι σου,δέρμα σε δέρμα.

θόρυβος στη φωνή μου,μόνοι μας,

αν άκουγες,αν μιλούσα,αν ήταν,

αν πίστευα και αν έφευγες,

θα μοιραστούμε το αδύνατο,

διαίρεση με το μηδέν,

να σβήσεις τα μάτια μου.

εγώ&εγώ

να πνιγούμε μαζί,εγώ κι εσύ.

εγώ μαζί με σένα.

τώρα που γίναμε αίσθηση μαζί.

τώρα που δε μου αρκείς.

τώρα που σε σκέφτομαι πιο λίγο

και σαγαπώ σκέτο.

να πνιγούμε μαζί,

εγώ κι εσύ.

γιατί εσένα δε θέλω να σε προδώσω.

the boy

                                                                με παγωμένα χέρια 

                                    να μη με πιάνεις ποτέ.

 

αποσπάσματα

το μέσα μου ξύπνησε και κάνει φασαρία.

κατέβηκε στη κουζίνα να φάει τα χέρια μου.

μην έρθεις τώρα.

θα τις πνίξω τις αλήθειες μου μια μέρα,

γιατί ήταν ψέματα και με κορόιδεψαν.