π#11

καταλαμβάνω τη συντριπτική πλειοψηφία του κοινού μας χώρου

με τετράδια, σημειώσεις, μολύβια, αναπτήρες, χαρτάκια στον καναπέ μας, 

μαζί με τα ρούχα και τον αναπαυτικά απλωμένο εαυτό μου

έρχονται και κουλουριάζονται στα μικρά κομμάτια ελεύθερου χώρου

με το δροσερό τους δέρμα και τα ζεστά τους μάτια

σκεπάζονται με τις κουβέρτες μας και μου δείχνουν αστεία βίντεο με φάρσες 

για να γελάσω, κι εγώ γελάω

μετά από διακριτική παρακίνηση ή εμφανή δυσφορία όλων των μελών

καθόμαστε να διαβάσουμε τα μαθήματα μας

εγώ παριστάνω την προσηλωμένη στον υπολογιστή 

ενώ ακούω συλλαβές ή λέξεις ανύπαρκτες

η νέα μας οικογένεια θυμώνει και γελάει

είναι αστεία και γεμάτη ευθύνες

κουράζεται ή ενθουσιάζεται

κλαίει και βγάζει καπνό απ' το στόμα ή τα αυτιά

η νέα μας οικογένεια πηγαίνει σε συνελεύσεις,

και μαγειρεύει μακαρόνια κι ας είναι οικογένεια.

για τις στιγμές που παγώνω ενώ θα έπρεπε να τρέχω

περιμένω πότε θα γεμίσω αιχμηρά δόντια 

κάτω απ το δέρμα και προς τα μέσα

περιμένω με την ηδονή της συναίσθησης

καμία κίνηση

για τον επικείμενο πόνο

καμία θλίψη

για τη δίκαιη κατάληξη.

περιμένω πότε θα καταλάβω [να γίνουμε αυτά που μας κόβουν στη μέση και γονατίζουμε μπροστά τους] περιμένω πότε επιτέλους θα *γαμώτο [να γίνουμε αυτά που μας καίνε τα μάτια αλλά μας κρατάνε στη ζωή με νύχια και με δόντια] περιμένω αυτό το γαμώτο να καρφώσει σαν σύρμα.


περιμένω ενώ κοιτάζω γενικά, ενώ ελπίζω να έχω άδικο, ενώ φοβάμαι μην με δουν, ενώ τρέμω μη με ξεχάσουν, ενώ δειλιάζω να *γαμώτο/ καλημέρα.

με φωνή βραχνή και ματιά διστακτική

πού θα κρύψουμε την λύσσα μας 
όταν ξεμείνουμε από συλλογική ψυχή

χαρτάκι ρίζλα ασημένιο και φιλτράκι ολντχόλμπορν (πάρε μία μπάρα να χεις και για αργότερα)
καπνός οικείος κίτρινος (η επιθυμία για τσιγάρο είναι κοινή και δεν θα αφήσουμε κανέναν μόνο απέναντι της)
αναπτήρας αγορασμένος σε περιπτώσεις εξάντλησης κάθε λύσης (αναπτήρες από χέρι σε χέρι-μία διακίνηση που μας κρατάει συνένοχους)
η πρώτη τζούρα μυρίζει δάσος

αυτό που μέσα μου ζει 
αυτό που κρατάει τα δάχτυλα μου και τα στρέφει στο στόμα μου
αυτό που βάζω για ύπνο και με σέρνει για εκδίκηση 
αυτό που τρέχει ξυπόλητο και μου καρφώνει αγκάθια 
κάθεται ήσυχο και περιμένει τότε

θα φύγω και δε θα σου έχω πει τίποτα, μόνο στον (ξ)ύπνο μου όσες φορές σε έσωσα
και ξέπλυνα τις τύψεις
ο χρόνος είναι το αδύνατο σημείο μου και απλώνεται σαν σεντόνι άσπρο καθαρό
ή σαν μπλούζα βρεγμένη που πρέπει να φορέσεις
είναι μέρες που ξέρεις πώς θα κοιμηθείς λίγο
αλλά για τους άλλους
που βασανίζονται κάθε νύχτα
πάντα ξέρεις.
δεν έχουμε μάτια και νευρικό σύστημα
όπως φαίνεται, 
σιωπή στην αφή, πέτρα στην παρόρμηση,
ποιος έκαψε τα δάκρυα και μας ταΐζει τις στάχτες,
στράγγιξε το αίμα μας και πέτρωσε το γάλα;

π

μία γραμμή
ένα μαύρο παχύρρευστο τέρας
μας κύκλωσε






ένα μαύρο παχύρρευστο τέρας
κυνήγησε την άνοιξη ως το σπίτι μας

υπέρ/βολικά

με στεναχώρησε το τραγούδι
κι όσα γίνονται 
κι όσα δε γίνονται
(φταίει ο καπιταλισμός,
αλλά αυτό δεν ανακουφίζει)

εκείνη τα έλεγε πριν τα ζήσει
κι εγώ διαφωνούσα μέχρι τέλους
εκείνη επιβεβαιώθηκε
κι εγώ τα έζησα

με στεναχώρησαν τα μάτια σου
και το πιο ζεστό σου γέλιο

όσοι ανησυχούν,
να μην ανησυχούν,
θα σβήσει και το γέλιο
και τα μάτια σου
με τη βοήθεια τους

μας τάισαν την κούραση και την αποδοχή

όσοι δε ξύπνησαν να πάνε στην τραπεζαρία στην ώρα τους

"τρώνε βρώμικο ψωμί"

οι γεναιοδωροι οι καπνιστες

τρεχουμε και φευγουμε
οσο πιο μακρια τοσο πιο ηδονικα

να προσεχεις που βαζεις τα χέρια σου να κοιμηθουν,
μη ξυπνησουν στο πατωμα
να προσεχεις που βαζεις τη θλιψη σου να κοιμηθει,
και να της δεσεις τα ποδια στο καροτσι
να προσεχεις που βαζεις τα μάτια σου να κοιμηθουν,
γιατι μια σύριγγα νερο δε διωχνει την πικρα

μια συριγγα νερο δε διώχνει την πικρα
λυπάμαι

takotsubo cardiomyopathy

τώρα που χάσαμε δέκα χρόνια απ τη ζωή μας

τώρα που αρνηθήκαμε τη ζωή στα χρόνια μας

τώρα που χάσαμε.

οι αρτηρίες των ερωτευμένων φράζουν από κομμάτια προδοσίας

πιο πηχτά από αίμα, κυλιούνται σ' αυτό απελπισμένα.

οι αρτηρίες των ερωτευμένων φράζουν,

κι αυτό δεν είναι ρομαντικό ποίημα

είναι ρωγμή στα μάτια μας όπως τα κρύα πλακάκια.

είμαστε σπίτια γκρεμισμένα με πεσμένη σκάλα,

μετά από σεισμό,

δεν είμαστε πια κατοικήσιμοι ούτε για τις ίδιες μας τις φλέβες

σημανθήκαμε με κόκκινο.