η

αίμα και δάκρυα στέγνωσαν μέσα στο σώμα,
και μια ρυτίδα εμφανίστηκε ανάμεσα στα μάτια μου.
μια ρυτίδα αξίζει όσα ζήσαμε,
το παραδέχτηκε και το ίδιο το δέρμα,
δε χρειάστηκε σημάδια επιμελώς σκηνοθετημένα
του μυαλού,
το δέρμα διαμαρτύρεται, πιστό

αίμα και δάκρυα στέγνωσαν μέσα στο σώμα,
για όσα προσπαθήσαμε.
η φωνή μου πνίγηκε
σε μία ηρωική πτώση που δε μου έλεγε τίποτα
θα ξεχαστούμε και θα ξεχάσουμε
όπως μας πρέπει.
θα συνεχίσει να ξημερώνει
και να βραδιάζει κι εμείς
θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε
κουτσουρεμένοι και μισοί,
σα να μην έγινε τίποτα ποτέ,
ή χειρότερα.

κι όταν ακούγονται τραγούδια για ξεσηκωμένους
και δίκαιους
όλοι θα μιλάνε για άλλες εποχές,
ξεχνώντας οτι
ένας μόνος του τα κατάφερε
σε αυτη την εποχή,
χωρίς τραγούδια.

ατομική βόμβα

 Ανθρώπους μας έκαναν οι μητέρες μας. Οι μητέρες προπορεύονται σαν φώτα. 

Κι εσείς κύριοί μου από μητέρες γεννηθήκατε.

Γι' αυτό μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

*Χιροσίμα, αγάπη μου! - Ναζίμ Χικμέτ

ύστατη προσπάθεια καταγραφής

της εξηγούσα γιατι δε μου αρέσουν πια αυτα που γραφω και με εκανε να θέλω να γράψ
ω οπως ακριβως γράφω και μου θυμιζε γιατι γραφω ετσι και μου γινοταν σαφες γιατί δε θα
ξεφυγω ευκολα απο αυτα που γραφω ακομη κι αν τα σιχαθώ. και ολα αυτα χωρις να πει τίποτα. εστω κάτι λιγο
για να δικαιολογηθω αργοτερα σε μενα και σε σένα. υστερα δηλωσε πως υπαρχει αυθαιρετα και εγω δηλωσα αρνηση συμφωνιας αν και θα επρεπε να ειχα δηλωσει σιωπη. για λογους σιωπής. εγώ περπατούσα στο δρόμο με ένα αγόρι που ξέρει μόνο να αγαπάει ή να μισει. και καμιά φορά προσποιείται αδιαφορία για να ταιριάζει με τα συνηθισμένα των όλων. και αν δεν ηταν, δε θα ειχε γραφτει ουτεμια λέξη παραπανω για κάθε αγγιγμα, τρίγμα ή σιωπηή και ακομη κι αυτους που δεν εχω το θάρρος να σιχαθω, θα τους σιχαινομουν οχι απο θαρρος αλλα απο συνηθεια. και παλι δε μου αρεσει ο τροπος μου και παλι ολα γινονται ευκολααντιληπτα και με ενοχλουν και παλι χανω το νοημα και εσενα και παλι το αυθαιρετα μου φαινεται σωστη λεξη γιατι χωριζομαι στα δυο και μετα στα τέσσερα ή στα οχτώ ποτε στα τρια ή στα πέντε να το ξέρεις

κατάληψη

αυτό το κείμενο θα έπρεπε να είχε γραφτεί πολύ νωρίτερα. πριν τα τσιγάρα χάσουν τη γεύση τους, πριν χρειαστεί να μιλήσουμε για πολιτικό κόστος, πριν ξεραθώ.

αυτό το κείμενο θα έπρεπε να είχε γραφτεί πολύ νωρίτερα. όταν υπήρχε στρατηγική για την αλλαγή του κόσμου, όταν τα παιδιά ξαπλώναν σε κουβέρτες,στρώματα και σλίπινγκ-μπανγκς, κάθε φορά που εκείνο το κορίτσι έστριβε βάζοντας το φιλτράκι από τα αριστερά, όταν καθόμασταν στις σκάλες και όταν δε ξέραμε ακόμα τι θα γίνει.

θα αυτοδιαλυθώ

και τα όργανα που επιθυμούν, θα συμμετέχουν πρωτοβουλιακά ή θα αποχωρήσουν μουδιασμένα. γιατί ακόμα υπάρχει στρατηγική για την αλλαγή του κόσμου, τα παιδιά ακόμα ξαπλώνουν σε κουβέρτες,στρώματα και σλίπινγκ-μπανγκς, εκείνο το κορίτσι συνεχίσει να στρίβει βάζοντας το φιλτράκι από τα αριστερά, ακόμα καθόμαστε στις σκάλες και ακόμα δεν έχουμε ιδέα τι θα γίνει.

 

αν

σου πω αυτά που σκέφτομαι
οι λεπτές ισορροπίες μας θα πρηστούν και δε θα χωράνε στο χώρο ανάμεσα σε μένα και σε σένα άρα θα κάνουμε ένα βήμα πίσω, αναγκαστικά.
οπότε
μπορούμε να κοιτάμε τους ανθρώπους που καπνίζουν περπατώντας και να μη μιλάμε μεταξύ μας. 
αν
δε σου πω αυτά που σκέφτομαι
θα ήθελα να σταματήσω να τα σκέφτομαι και να σκέφτομαι άλλα που θα θέλω να σου πω γιατί προτιμώ να μιλάμε μεταξύ μας.
αν 
κάναμε ένα τσιγάρο εμείς αντί για αυτούς που περπατάνε θα ήταν καλύτερα βέβαια.

πέρασε διάστημα διαρκείας χρονικό

http://prasinilesvia.bandcamp.com/track/luma-ft-another-dyke

επανέκθεση (και coda)

έλα    να ακούσουμε αυτά τα τραγούδια

μόνο αυτά τα τραγούδια που δε μας θυμίζουν τίποτα     που δε μας θυμίζουν κανέναν

έλα    να πάμε μεγάλες βόλτες

κάπου