μέχρι εκεί

όλοι αυτοί οι συναρμολογούμενοι άνθρωποι μαζί,

σαν κλουβί με πληγωμένα ζώα

κι εμείς μαζί,

να γυρίζουμε τα σώματα μας προς τα μέσα

να βγάζουμε τα ρούχα μας παραδομένοι

να απενεργοποιούμε τα πνευμόνια, τα χέρια,

την καρδιά

πρέπει να κρατήσουμε μπαταρία για μελλοντική χρήση,

παρακαλάμε πληγωμένοι

και μισοί.

έτρεχα να προλάβω το ρυθμό της καρδιάς μου

έτρεχα να προλάβω να σου πω

έτρεχα να προλάβω το ρυθμό της καρδιάς μου

είχα μία ευκαιρία μόνο

μία ευκαιρία μόνο να τρέξω τόσο ώστε

οι χτύποι της καρδιάς μου να γίνουν

ένας

ένας χτύπος διαρκείας

για όσα δε θα προλάβω ποτέ 

να τραγουδήσω

ένας χτύπος διαρκείας θολός,

να ρέει μέσα μου

έτρεχα να προλάβω τα χέρια σου

κι όλα τα χέρια,

κι όλα τα σταθερά επίπεδα,

να πατήσω κάπου σταθερά επιτέλους

έτρεχα να προλάβω αυτά τα σταθερά ξύλα που έτρεχαν

έτρεχα

συγγνώμη για όλα

συγγνώμη που γίναμε πληγωμένα ζώα

έτρεχα να προλάβω να μου ζητήσω συγγνώμη

έτρεχα να με παρακαλέσω να κλάψω

έτρεχα να προλάβω το ρυθμό της καρδιάς μου

κι άκουγα λόγια σπαραχτικά

λόγια βγαλμένα από τα βλέφαρα του κόσμου

και οι χτύποι της καρδιάς μου γινόταν

ένα

ένας χτύπος διαρκείας χωρίς οίκτο

κι ένας πόνος απόλυτος

σημειώσεις ανάμεικτες

σημείο 1-
η γνώση της αναγκαίας επαναληπτικότητας των διαδικασιών (κάποιων διαδικασιών)
τις κάνει αφόρητες
ας πούμε οτι τα σκουπίδια μαζεύονται πιο γρήγορα από την όρεξη μου να τα πετάξω
ας πούμε οτι το πάτωμα δέχεται τις τρίχες μου πιο γρήγορα από την όρεξη μου να σκουπίσω
αν μου άρεσαν αυτού του είδους οι επαναλήψεις
θα ήμουν πιο ευχάριστη, 
κι εγώ και το σπίτι μου

σημείο 2-
να μπούμε σε πρόγραμμα,
να φτιάξουμε τη ζωή μας,
βαρέθηκα να μιλάω
να μπούμε σε πρόγραμμα
να κάνουμε όσα θέλαμε να κάνουμε
εκείνος μου είπε οτι ήθελε να αλλάξει τον κόσμο
αλλά δε μπορούσε να βρει χρόνο 
στο πρόγραμμα του
και μου είπε 
του χρόνου σίγουρα θα βρω χρόνο γι αυτό
αφού το θέλω πολύ, μου είπε
κι εγώ του είπα
του χρόνου ποιος ζει ποιός πεθαίνει
να σηκώνεσαι πολύ νωρίς το πρωί
να τα προλαβαίνεις όλα
άλλα έπρεπε έτσι κι αλλιώς 
να ξυπνάει πολύ νωρίς το πρωί,
οπότε αντικειμενικά έπρεπε να αναβάλει
την αλλαγή του κόσμου για του χρόνου
το έγραψε και στο σημειωματάριο του 
για να μην το ξεχάσει

σημείο 3-
δε βρίσκω τρόπο να γράψω για αυτά που δεν θέλω να αποδεχτώ στον εαυτό μου
δε βρίσκω τρόπο να μιλήσω για αυτά που με χωρίζουν στη μέση
εσωτερικός διχασμός με αρκετές υποχωρήσεις
(υποχώρηση εδάφους)
δε βρίσκω τρόπο να μιλήσω για αυτά που με χωρίζουν στη μέση,
στην έδρα σου, πώς να το κάνουμε
δε βρίσκω λέξεις τελοσπάντων,
συνειρμούς, παρομοιώσεις ή μεταφορές
στην έδρα του ο μισός μου εαυτός κερδίζει πάντα
τον άλλο μισό
και εγώ τους χάνω και τους δύο.

σημείο 4-
χτες μου μίλησε ένα κορίτσι που ήταν ανάλαφρο
έλεγε για τον καρέλια, 
όχι τα τσιγάρα καρέλια, για τον ιδιοκτήτη καρέλια
και παρ' όλες τις αμφιβολίες μου
περι φιλέυσπλαχνου αφεντικού
προσπαθούσα να θυμηθώ
πώς είναι να παραμένεις ανάλαφρος
κι αν είναι
τελοσπάντων
το ζητούμενο

σημείο 5-
πρέπει να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας
να δεχτούμε τις ευθύνες μας
να παραμείνουμε σκεπτόμενοι στις θέσεις μας
μου χαμογέλασες και εγώ ήθελα να κλάψω
σου χαμογέλασα και ήθελα να κλάψω
η συνειδητοποίση της επιρροής και από τις δύο πλευρές
με φέρνει σε άβολη θέση
και το ξέρεις
γεγονός που με φέρνει 
σε άβολη θέση

Georgia

σου είπα οτι θα γράψω κάτι
αλλά μάλλον δε μπορώ να γράψω πολλά

παραμένει πάντα ανοιχτό αυτό το θέμα με τις λέξεις
και τα απροσδιόριστα μηνύματα
μάλλον αυτό είναι αυταπόδεικτο

κάποια βράδια κάνω όνειρα άξια να σταθούν και το πρωί,
έτσι πιστεύω τουλάχιστον
αλλά κανένα πρωί δεν κάνω σχέδια για τίποτα
περιφέρομαι εδώ και κει
σε παίρνω τηλέφωνο, 
κάθομαι στον υπολογιστή και χαζεύω,
μαγειρέυω άγευστα φαγητά
και περιμένω
τίποτα το ρομαντικό δε περιμένω
δε πρόκειται για αναμονή 
αλλά για τέχνη
(και καλά)

ησυχία vs μουσικής
αλλά η ησυχία είναι ειλικρινής
σου λέει δε συμβαίνει τίποτα
έτσι είναι κι αν σου αρέσει
το δέχομαι
η ησυχία και η ακατανόητη παρουσία των γειτόνων στο ηχητικό μου πεδίο
γεμίζει το μυαλό μου εικασίες
τις σκοτεινές ώρες γίνεται λίγο επίπονο λόγω φορτισμένης φαντασίας 
αλλά διαλέγω να ταχθώ με το καλό
σαν καλό κορίτσι 
πάντα

σε λίγες μέρες δε θα σου μιλάω
και θα καταλαβαίνεις
μάλλον γι' αυτό λένε οτι μία φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις
ίσως οι φωτογραφικές μηχανές φτιαχτήκανε
από ανθρώπους που κουράστηκαν να μιλάνε

μακάρι να μπορούσα να γράψω τους στίχους από 
αυτά τα τραγούδια
αλλά και να μπορούσα
μάλλον δε θα τους αξιοποιούσα αναλόγως
οπότε καλύτερα έτσι
πολύ καλύτερα έτσι
 

αυτοανάφλεξη

«κάθε μέρα ξυπνάω με μια φωτιά
να εξαπλώνεται μέσα μου,
κι ένα ποτήρι οινόπνευμα στο κομοδίνο μου.
κάθε νύχτα φλέγονται, μέλη μου ήδη καμένα,
κι εγώ γεμίζω τη μπανιέρα μου βενζίνη.
αν γίνεις καύσιμο υλικό,
τότε μονάχα θα σε αφήσω να έρθεις,
να μπεις κάτω από το δέρμα μου,
να γίνουμε μια εύφλεκτη μάζα.
κι ύστερα δε θα πλησιάζουμε βενζινάδικα
και δε θα μπαίνουμε σε αεροπλάνα
μέχρι μια μέρα που θα σταθούμε
στη μέση του κόσμου,

(μια συνηθισμένη μέρα,
μια συνηθισμένη νύχτα,
με αστέρια θολά, δορυφόρους και φώτα
καληνύχτα,
σε μια κίνηση ο κόσμος θα σπάσει
εγώ, εσύ κι ένα σπίρτο) 
 
και θα ανατινάξουμε τον κόσμο.
αυτό είναι το μόνο όνειρο
που άξιζε μια ευκαιρία:
εγώ κι εσύ να ανατινάξουμε τον κόσμο.
σκέψου το.
όταν μου λες πως θα κανες τα πάντα για μένα:
θα ανατίναζες τον κόσμο μαζί μου,
μια τυχαία μέρα;»

για αυτούς που δεν έχουν πού να στεγάσουν τον έρωτα που τρέχει απ' τα μάτια τους

είχα πολλά να πω αλλά μέσα είχε φασαρία και έξω είχε σιωπή και φεύγοντας ήταν σαν να μην υπήρξε 

                                                                                                                                                     κανείς

το μόνο που έχουμε είναι η μνήμη μας

έφτασα σπίτι
δεν ήξερα αν ήθελα να πεθάνω από χαρά
ή να πεθάνω σκέτο
 
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
αλλά αυτά τα πεδιλάκια δε βοηθούσαν 
καθόλου
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
αλλά τα καινούρια μου μαλλιά
με μπέρδευαν
έψαχνα να βρω κάτι παλιό
να θυμηθώ
τι σκεφτόμουν στα μεσοδιαστήματα
άλλα δεν είχα πια
μνήμη
έψαχνα να βρω τον εαυτό μου
σε απογευματινές συνήθειες
αλλά δυσκολευόμουν
να διακρίνω το απόγευμα

επίσημη ανακοίνωση
εσωτερικής αυτάρκειας

 

το ξυπνημα του καλοκαιριου

αν ηταν αλλη η στιγμη θα σου έλεγα τίποτα,
όλα όπως τα ξέρεις
και τίποτα δε θα ταν όπως το ξέρεις,
και τα ματια μου θα κοίταζαν μια πίσω μια δεξια σου
καθόλου εσένα
ουτε θα σε ακουγα
κανένας δεν αξίζει αυτή την προσοχή των ματιών,
ενα προκλητικό γεγονος
αλλά όχι παντα γεγονος.
στις συναντήσεις τους που με προσκαλούν,
αναρωτιέμαι αν μιλάνε
πέρα απ τον δεδομένο σχολιασμό και τις χωροταξικες ανακατατάξεις των αντικειμενων,
κατα καιρους.
και υστερα πίνουμε ή καπνιζουμε
ή και τα δυο.
και υστερα πάλι το ίδιο,
κι όσο παει μειώνεται η συμμετοχη μου,
ώσπου τους λέω καληνύχτα.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε για
χειμερία ναρκη
ή για επαναπροσδιορισμό του εαυτού
μέσω της αδράνειας.
η αδερφή μου θα έλεγε οτι αυτό ηταν δημιουργική ασάφεια,
κι εγώ θα της έλεγα οτι μάλλον έχει δίκιο γιατί η κατασταση περιγράφεται και με μια λεξη:
τίποτα.
Είπα να στείλω μήνυμα,
έστειλα αλλά δεν είπα,
ειπα να γράψω ενα γράμμα
αλλά μετα σκέφτηκα μπαναλ,
αφού θα είναι χωρις στοχο.
ξέχασα να ρωτάω,
αναρωτιέμαι αν είναι φυσιολογικο να χαιρετας ολους σου τους γνωστούς στο δρόμο, ή αν εγώ είμαι αχάριστη
και δηλαδή πως γίνεται να μη βαριέσαι ποτε να τους μιλήσεις και να τους μιλάς και στο τηλέφωνο σαράντα πεντε λεπτα τουλαχιστον;
παντα. αυτό το παντα ανα πάσα στιγμη με μπερδεύει με τους γνωστούς,
τη μια είναι άγνωστοι γιατί κανεις πως δε τους βλέπεις στο δρόμο και την αλλη φιλοι γιατί κάθεσαι και τους λες τα νέα σου.
ντεμι τουλαχιστον, σαν τη θεωρια του μεσου ορου