δεν με νοιάζει.

-1+1

σε βλέπω στην πόρτα,να φεύγεις και σε αγκαλιάζω σφιχτά.
θυμάμαι τις μέρες που σε συναντούσα τυχαία,κι ύστερα εκείνες που σε ήθελα τυχαία
θυμάμαι τότε που

_μερικές φορές νιώθω σαν να πεθαίνω

νιώθεις ποτέ σαν να πεθαίνεις;

***

«και ύστερα πως να μην φοβάσαι οτι δεν θα φύγει ο γκόμενος; 

κι αν είναι εντάξει και μείνει,

ε

τότε πρέπει να πάρεις πρωτοβουλία.

πρέπει να υπάρχει μια τάξη.

ο προδομένος πρέπει να προδίδει.»
cforcircus

δεν είναι δύσκολο να σ' αγαπώ ανάμεσα μας.

μα

πόσες φορές να πεθάνω για να καταλάβεις

πως πρέπει να ζήσεις;

                              ..δεν είναι δύσκολο να σ' αγαπώ

                                 αν_έμμεσα μας

σήμερα σ'αγαπώ για σένα

ανάμεσα στις σελίδες με τα γράμματα μου

όταν φεύγω από σένα,

δεν κοιτάζω πίσω.

στο πρώτο βήμα μου λείπεις

και στη γωνία

η μυρωδιά σαν τη δικιά σου.

να ηρεμείς στην αίσθηση 

οτι έχασες από επιλογή.

έχασες,τέλειωσε τώρα.

αν βάλω σε ένα μπουκάλι την αγάπη μου και το ρίξω στη θάλασσα..

όποια θέρμη τρέφει εσένα,το καταλαβαίνω κι όταν φύγει ίσως με ορίσω ξανά.

όποια θέρμη,τρέφει εσένα.

( δεν )

με πιάνει κλειστοφοβία.στο δρόμο έλεγα οτι δεν γίνεται να συμβεί αυτό,το έλεγα ξανά και ξανά και το άκουγα μέχρι να φτάσω σπίτι.και κάπου εκεί θυμήθηκα τα μάτια της,και τι άσχημα που μου είχαν φερθεί τότε,μπροστά μου.θυμήθηκα που είχα σηκωθεί και είχα φύγει.και σήμερα έφυγα,αλλά τα λόγια του τα ακούω ακόμηψέμματα αν ήταν εγώ πάλι αδιαφορώ,βλέπεις με μάγεψε η νύχτα.σαν να μη χωράει μέσα μου αυτό το ανυπόμονο,το τίποτα,το εγώδενμπορώνακάνωτίποτα.και ήρθαν στο μυαλό μου άνθρωποι,και ήρθαν πάνω μου άνθρωποι.

αγγιξε με και θα βγάζω πεταλούδες απ' τα μάτια

(θα ήταν άδικο,γιατί σχεδόν μπορείς να συγκριθείς)

γυρίζω απ' την άλλη, και κάνω πως κοιμάμαι.

τώρα λες πως με πιστεύεις,τώρα που ακούγεται η καρδιά σου δυνατά. 

(:

θα κλείσουν τα φώτα.θα κοιτάξω κάτω,τα χέρια μου που δεν θα φαίνονται.θα προσπαθήσω να μη σκέφτομαι τίποτα,αλλά θα περάσουν απ' το μυαλό μου σίγουρα μερικοί άνθρωποι που είναι μακριά.ίσως χαμογελάσω και ασυναίσθητα,δεν ξέρω.

θα σηκώσω το κεφάλι μου,στα σημεία που θα είναι εκείνοι,θα καρφώσω τα μάτια μου για να συνηθίσω στο σκοτάδι και να διακρίνω τις σκιές τους,για να είναι όλα εντάξει.ύστερα θα αρχίσουμε,θα ακούσω τη μουσική,θα μετρήσουμε μαζί,θα δω στα μάτια τους αν έγιναν όλα σωστά,θα ακούσουμε τις φωνές μας ψιθυριστά.στα μπλε φώτα θα ζαλίζομαι και στα κόκκινα θα νιώθω μέσα μου τη ζέστη.

θα νιώθω αγάπη,

θα αγαπάω εσένα,

και σήμερα σε αγαπούσα,μέσα από εκείνους..

θα φοβάμαι λίγο,μήπως κάτι δεν πάει καλά και όπως τρέχω θα συναντάω γνώριμα πρόσωπα,να μου γελάνε.ξέρεις,μετά θα τρέχω περισσότερο και θα φοβάμαι λιγότερο..θα περπατήσω αργά πίσω απ' τις κουρτίνες για να μην κάνω αέρα και κουνηθούν,θα περιμένω λέγοντας τα λόγια μαζί τους,και θα χαμογελάω στα τυχόν λάθη.θα σκεφτώ τι πρέπει να κάνω,και ύστερα θα το κάνω.θα τους συναντήσω στο διάδρομο,στην τουαλέτα,πίσω απ' την πόρτα,στην κεντρική είσοδο και θα νιώσω την ασφάλεια οτι όλα θα πάνε καλά,γιατί κανείς δεν μπορεί να μας διαπεράσει..

θα τρέξω γρήγορα απέναντι απ τη σκηνή για να προλάβω,να δω τα αγαπημένα μου σημεία.τη στιγμή που θα ακούσω τον ήχο του αέρα θα ανατριχιάσω.θα γεμίσουν δάκρυα τα μάτια μου λίγο πριν το τέλος

αν 

αν δεν ξέρω,καθόμαστε μαζί και μπερδεύομαι δεν ξέρω τι νιώθω..

ξέρω πάντως οτι το σώμα μου σχεδόν γεμίζει μέχρι πάνω,

σαν να είμαι ερωτευμένη,και μπορώ να κλαίω,

να είμαι περίεργη,και να αγαπώ την ησυχία,το σκοτάδι,όπως παλιά..

σε 15 ώρες έχουμε τη δεύτερη παράσταση..

οι θάνατοι

δένω τα χέρια μου στα χέρια σου.αγγίζω την επιθυμία στο δέρμα σου.

ψηλαφίζω την κούραση,την ξετρυπώνω απ' τα μαλλιά σου,τη φυσάω να  πάει ψηλά.

σε κρατάω 

και σε δένω 

και σε θέλω 

και σε έχω 

και μπορώ 

δένω τα χέρια μου στα χέρια σου να συνεχίζουν εκείνα,τις μισοτελειωμένες κινήσεις μου.ξαπλώνω το σώμα μου στο πάτωμα,να γίνει βαρύ να βουλιάξει,να φύγει,να πέσει,να σπάσει.θα έρθει μια μέρα που θα κλείσουν τα φώτα και θα ερωτευτώ την παρουσιά (σου) στο σκοτάδι.