λα φάμ

αυτή αυτή αυτή 
ταιριάζει με τα φωτάκια μου
αυτή θυμίζει ροζ χρυσόσκονη και είναι
οριακά κιτς
αυτή αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή ό,τι και να γράψει μου αρέσει και δε μπορώ να σταματήσω
αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή δε μου μιλάει αλλά ούτε κι εγώ της μιλάω όπως παλιά
γιατί όπως θα έγραφε και αυτή η προηγούμενη αυτή
σαν αυτό το παιχνίδι που είχε στο μπόουλινγκ
και το χτυπούσες και έφτανε στο κίτρινο ή στο πράσινο 
ή στο κόκκινο αν ήσουν πραγματικά δυνατός
έτσι τώρα είμαι η πρώτη πράσινη γραμμούλα
μετά το κίτρινο 
αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός δεν καταλαβαίνει τις εκφράσεις μου
αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός όταν τον χτυπούσαν έβλεπε βεγγαλικά 
και ξύπναγε κάθε φορά σε άλλο μέρος
αυτός είχε πιθανότητες να μου γίνει συμπαθής 
λόγω των παράξενων ονείρων του αλλά
δε φάνηκε αξιόπιστος
αυτή αυτή αυτή αυτή
συνεχώς αυτή
και οι όμορφοι φίλοι της
μα πως γίνεται όλοι της οι φίλοι να φαίνονται
τόσο απαλοί και μαλακοί
θα ήθελα να τους πάρω στο σπίτι μου
να τους αγκαλιάζω και να τους κοιτάζω
αυτή αυτή αυτή
είναι όλες οι θλιμμένες πρωταγωνίστριες
που με κάνουν να θέλω να κόψω τα μαλλιά μου
αυτός αυτός αυτός αυτός
μου τη δίνει όταν χάνει τα λόγια του
και τρομάζει και μάσαει τις λέξεις
αυτός μου τη δίνει όταν φτύνει τις λέξεις
αυτός αυτός αυτός 
θα μου λείψει 
αυτή αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή καλημέρα
αυτή σε σκέφτομαι λεπτομερώς
αυτός αυτός αυτός αυτός
αυτός έχει περίοπτη θέση στα τετράδια μου
οπότε αυτός έχει περίοπτη θέση 
και θα είχε περίοπτη θέση αν είχα φωτογραφική μηχανή
και στις φωτογραφίες μου
αυτός αυτός αυτός
όταν ξάπλωνε δίπλα μου έμοιαζε πιο παιδί
από παιδί κι ας φερόταν σαν παιδί ενώ
μέσα του είχε γεράσει χιλιάδες φορές
κι είχε γεννηθεί ξανά και ξανά 
αυτός κι αν θα ήταν στις φωτογραφίες μου
αυτός και τα τσιγάρα του
αυτός κι ας με ξεχνάει
αυτή αυτή αυτή αυτή
η καθαρή
αυτή η πάντα καθαρή
αυτός αυτός αυτός
επιστρέφουμε σε αυτόν
θα επιστρέψουμε σε αυτόν
με επιπλέον δόση εξωστρέφειας 
και διάθεσης αυτός αυτός
αυτή αυτή αυτή αυτή
αυτή έλεγε οτι θέλει και θέλει
αυτή αυτή αυτή
έλεγε όλα τα κάναμε λάθος
τα τελευταία είκοσι χρόνια
ελεγε όχι όλα
αυτή έλεγε όχι όλα δεν γίνεται να είναι όλα λάθος

time

σε έναν άλλο κόσμο ο χρόνος δε θα είναι τόσο εγωιστής

θα καταλαβαίνει πότε τον παίρνει και πότε όχι,

θα του κόψουμε τον αέρα από νωρίς

να σταματάει αυτοβούλως όταν 

συμβαίνει κάτι που αξίζει περισσότερο

από την υπερένταση του.

σε έναν άλλο κόσμο ο χρόνος επιτέλους 

δε θα είναι τόσο κακομαθημένος, 

δε θα εξαρτάται από τους άλλους, 

αρκέτα ηδονίστηκε με την σημασία μας σε αυτή τη ζωή

καιρός να περάσει και λίγο χρόνο με τον εαυτό του.

θα αφήνει τον κόσμο να περνάει καλά με την ησυχία του,

όταν τα λέμε καλά, θα τα λέμε καλά για όσο

κι όταν διαβάζουμε, γελάμε ή κλαίμε

θα φαίνεται πόσο έξυπνος είναι ο φίλος μας ο χρόνος.

ε σε έναν άλλο κόσμο

θα εχει καλύτερη θέση,τουλάχιστον

ψέματα

βασικά σκεφτόμουν να σου πω
συγγνώμη που σου μίλησα έτσι
αλλά
θα με ρωτούσες τι εννοώ
και γάμα το

και βασικά πολλά σκεφτόμουν να σου πω,
με βασικό άξονα την αλήθεια
αλλά

αλλά.

χειμώνας στην Αθήνα

περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους μέχρι πάνω με ανθρώπους περιπλανόμενους ή στοχευμένα βιαστικούς, αμάξια και τοίχους ψηλούς, ζωγραφισμένους ή παρατημένους και σε αναβρασμό. περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους φως με ανθρώπους-διακόπτες και σε δρόμους σκοτεινούς γεμάτους υποθέσεις. τραβήξαμε τα όρια στα περιθώρια, για να περάσουμε ξυστά και γιναμε νεφελώματα για να μη περάσουμε ανούσιοι. εκείνη έτρεχε σε κάθε φανάρι κι όλη η ταχύτητα του κόσμου δήλωνε παύση.

στην αθήνα δεν είναι ποτέ μία ανάσα, στην πλατεία δεν είναι ποτέ ένα χαρτάκι

και θα μπορούσα να πω οτι μοιάζουμε 

γιατί μοιραζόμαστε δύο σχισμές στα μάτια που κρύβουνε τα δάκρυα.

τίποτα

τώρα είναι που θα ήταν ο,τι πρέπει ένα τσιγάρο, μα το χαράμισα πριν που βιάστηκα να το ανάψω απ το προηγούμενο γιατί δεν έχω αναπτήρα. θα ήθελα να μη χρειάζεται να βάζω ξυπνητήρια για να μη τα κλείνω τα μεσημέρια, και μάλλον πιο πολύ θα ήθελα να είσαι εσύ ο τελευταίος προορισμός της νύχτας για να μη χρειάζεται να τις τραβάω τόσο, κι ακόμη αν μπορούσα να αναγνωρίσω την αναλογία εμπειρίας και γνώσης.

απ την αλλή τι, 

θα ήταν καλύτερα να μη με νοιάζει; να μη ζητάω τίποτα, να μη ρωτάω τίποτα.

σου λέω έχω κάψει χαρτιά στη κουζίνα μου και δεν έχω ιδέα γιατί,

γιατί

δε σε θυμάμαι και δε σε ψάχνω

και γιατί είναι εντάξει να φοβάται κανείς;

θα ήθελα να γίνω ο εκπαιδευτής του εαυτού μου, να μου μαθαίνω όσα θα μου άρεσε να ξέρει κανείς,

να γίνω η μαμά και το παιδί μου,

και ίσως να μου μάθαινα να μην αγνοώ καταστάσεις για να μη τις φοβάμαι

μα να αισθάνομαι τη φρίκη στο ένα μέτρο και να διαλέγω να μη φοβάμαι

 

πολλοί στη θέση ενός

ίσως τα πράγματα απέχουν από τη δική μου εξήγηση
και αυτό μου φαίνεται ανακουφιστικό
και λογικό γιατί
κι εγώ αλλιώς τα βλέπω
κάθε πρωί και κάθε βράδυ
κάθε παύση ή συνείδηση

και η ερώτηση παραμένει μία, πότε θα ζήσουμε μαζί σε μία πραγματικά μεγάλη πόλη;
ή καλύτερα, πότε θα φύγουμε μαζί να πάμε να μαζέψουμε φρούτα;

υποθέτω πως είναι συχνά
αυτά που νιώθω πρώτη φορά
οπότε μπορώ να ευχαριστηθώ
το δεσμό επιτέλους,
μα χωρίς εσένα δε μπορώ νομίζω,
οπότε είναι φαύλος κύκλος
γιατί αν είχα εσένα
δε θα υπήρχε η πρώτη φορά

το μόνο πρόβλημα είναι πως όταν δε σε βλέπω συχνά, ξεχνάω πόσο λίγο χρόνο
έχουμε να ζήσουμε ό,τι γίνεται να ζήσουμε και να δουλέψουμε και να γράψουμε

και ουσιαστικά,
όλο το παιχνίδι παίζεται
στον τελευταίο προορισμό της νύχτας

σήμερα το πρωί

που κοίταξα στον καθρέφτη 
είδα κάποια που φαινόταν σίγουρη για το τι θα ακολουθήσει 
σα να μην έσκαγε και πολύ
αναρρωτήθηκα πώς γίνεται αυτό,
καθώς δεν ήμουν διόλου σίγουρη για τίποτα.
τα μάτια μου ωστόσο φαινόταν συνηθισμένα σε προβληματισμούς
και δε μου φάνηκε σωστό να τα υποτιμίσω με τη μία
οπότε είπα να το παίξω σίγουρη 
για χάρη της εικόνας μου.
το δέρμα μου παράλληλα έμοιαζε διαφορετικό
ως προς την ποιότητα, 
σαν να είχε κουραστεί από την αμέλεια μου
και είχε βαρεθεί να με περιμένει να ασχοληθώ μαζί του.
το έπιασα απροετοίμαστο
και χαμογέλασα για να του δώσω λίγο θάρρος.
το δέρμα μου φάνηκε ξαφνιασμένο αλλά ανταπέδωσε δειλά.
τα μαλλιά μου απ' την άλλη,
κατάλαβαν την άβολη κατάσταση
και παρέμειναν σε μία ελκυστική θέση
για να κερδίσουν το θαυμασμό μου,
τα θαύμασα κι εγώ και αποφάσισα να μη τα πιάσω κότσο,
σαν επιβράβευση για τη καλή τους συμπεριφορά.
το δέρμα μου επωφελήθηκε της κατάστασης
και μου τόνισε διακριτικά την ανάγκη να ασχοληθώ 
μαζί του.
κι έτσι του υποσχέθηκα οτι μία μέρα
θα είμαι όλη στη διάθεση του,
να συζητήσουμε και να δούμε τι θα κάνουμε
καθώς δε του πάει καθόλου να είναι θιγμένο.