χειμώνας στην Αθήνα

περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους μέχρι πάνω με ανθρώπους περιπλανόμενους ή στοχευμένα βιαστικούς, αμάξια και τοίχους ψηλούς, ζωγραφισμένους ή παρατημένους και σε αναβρασμό. περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους φως με ανθρώπους-διακόπτες και σε δρόμους σκοτεινούς γεμάτους υποθέσεις. τραβήξαμε τα όρια στα περιθώρια, για να περάσουμε ξυστά και γιναμε νεφελώματα για να μη περάσουμε ανούσιοι. εκείνη έτρεχε σε κάθε φανάρι κι όλη η ταχύτητα του κόσμου δήλωνε παύση.

στην αθήνα δεν είναι ποτέ μία ανάσα, στην πλατεία δεν είναι ποτέ ένα χαρτάκι

και θα μπορούσα να πω οτι μοιάζουμε 

γιατί μοιραζόμαστε δύο σχισμές στα μάτια που κρύβουνε τα δάκρυα.

τίποτα

τώρα είναι που θα ήταν ο,τι πρέπει ένα τσιγάρο, μα το χαράμισα πριν που βιάστηκα να το ανάψω απ το προηγούμενο γιατί δεν έχω αναπτήρα. θα ήθελα να μη χρειάζεται να βάζω ξυπνητήρια για να μη τα κλείνω τα μεσημέρια, και μάλλον πιο πολύ θα ήθελα να είσαι εσύ ο τελευταίος προορισμός της νύχτας για να μη χρειάζεται να τις τραβάω τόσο, κι ακόμη αν μπορούσα να αναγνωρίσω την αναλογία εμπειρίας και γνώσης.

απ την αλλή τι, 

θα ήταν καλύτερα να μη με νοιάζει; να μη ζητάω τίποτα, να μη ρωτάω τίποτα.

σου λέω έχω κάψει χαρτιά στη κουζίνα μου και δεν έχω ιδέα γιατί,

γιατί

δε σε θυμάμαι και δε σε ψάχνω

και γιατί είναι εντάξει να φοβάται κανείς;

θα ήθελα να γίνω ο εκπαιδευτής του εαυτού μου, να μου μαθαίνω όσα θα μου άρεσε να ξέρει κανείς,

να γίνω η μαμά και το παιδί μου,

και ίσως να μου μάθαινα να μην αγνοώ καταστάσεις για να μη τις φοβάμαι

μα να αισθάνομαι τη φρίκη στο ένα μέτρο και να διαλέγω να μη φοβάμαι

 

πολλοί στη θέση ενός

ίσως τα πράγματα απέχουν από τη δική μου εξήγηση
και αυτό μου φαίνεται ανακουφιστικό
και λογικό γιατί
κι εγώ αλλιώς τα βλέπω
κάθε πρωί και κάθε βράδυ
κάθε παύση ή συνείδηση

και η ερώτηση παραμένει μία, πότε θα ζήσουμε μαζί σε μία πραγματικά μεγάλη πόλη;
ή καλύτερα, πότε θα φύγουμε μαζί να πάμε να μαζέψουμε φρούτα;

υποθέτω πως είναι συχνά
αυτά που νιώθω πρώτη φορά
οπότε μπορώ να ευχαριστηθώ
το δεσμό επιτέλους,
μα χωρίς εσένα δε μπορώ νομίζω,
οπότε είναι φαύλος κύκλος
γιατί αν είχα εσένα
δε θα υπήρχε η πρώτη φορά

το μόνο πρόβλημα είναι πως όταν δε σε βλέπω συχνά, ξεχνάω πόσο λίγο χρόνο
έχουμε να ζήσουμε ό,τι γίνεται να ζήσουμε και να δουλέψουμε και να γράψουμε

και ουσιαστικά,
όλο το παιχνίδι παίζεται
στον τελευταίο προορισμό της νύχτας

σήμερα το πρωί

που κοίταξα στον καθρέφτη 
είδα κάποια που φαινόταν σίγουρη για το τι θα ακολουθήσει 
σα να μην έσκαγε και πολύ
αναρρωτήθηκα πώς γίνεται αυτό,
καθώς δεν ήμουν διόλου σίγουρη για τίποτα.
τα μάτια μου ωστόσο φαινόταν συνηθισμένα σε προβληματισμούς
και δε μου φάνηκε σωστό να τα υποτιμίσω με τη μία
οπότε είπα να το παίξω σίγουρη 
για χάρη της εικόνας μου.
το δέρμα μου παράλληλα έμοιαζε διαφορετικό
ως προς την ποιότητα, 
σαν να είχε κουραστεί από την αμέλεια μου
και είχε βαρεθεί να με περιμένει να ασχοληθώ μαζί του.
το έπιασα απροετοίμαστο
και χαμογέλασα για να του δώσω λίγο θάρρος.
το δέρμα μου φάνηκε ξαφνιασμένο αλλά ανταπέδωσε δειλά.
τα μαλλιά μου απ' την άλλη,
κατάλαβαν την άβολη κατάσταση
και παρέμειναν σε μία ελκυστική θέση
για να κερδίσουν το θαυμασμό μου,
τα θαύμασα κι εγώ και αποφάσισα να μη τα πιάσω κότσο,
σαν επιβράβευση για τη καλή τους συμπεριφορά.
το δέρμα μου επωφελήθηκε της κατάστασης
και μου τόνισε διακριτικά την ανάγκη να ασχοληθώ 
μαζί του.
κι έτσι του υποσχέθηκα οτι μία μέρα
θα είμαι όλη στη διάθεση του,
να συζητήσουμε και να δούμε τι θα κάνουμε
καθώς δε του πάει καθόλου να είναι θιγμένο.

όταν σε πλησιάζω είναι λες και με ξέρεις μία μέρα

ακούω τα τραγούδια που τραγουδάς

και ακόμη μοιάζει περίεργο να σε σκέφτομαι

περίεργο να γράφω για σένα,

να λυπάμαι για μένα

ακούω τα τραγούδια που τραγουδάς

και δε με νοιάζει γιατί δε με κοιτάς,

μα που δε με κοιτάς

που δε γίνονται μαύρα τα μάτια σου

όταν έρχομαι

κι όταν σου λέω θα φύγω

η

αίμα και δάκρυα στέγνωσαν μέσα στο σώμα,
και μια ρυτίδα εμφανίστηκε ανάμεσα στα μάτια μου.
μια ρυτίδα αξίζει όσα ζήσαμε,
το παραδέχτηκε και το ίδιο το δέρμα,
δε χρειάστηκε σημάδια επιμελώς σκηνοθετημένα
του μυαλού,
το δέρμα διαμαρτύρεται, πιστό

αίμα και δάκρυα στέγνωσαν μέσα στο σώμα,
για όσα προσπαθήσαμε.
η φωνή μου πνίγηκε
σε μία ηρωική πτώση που δε μου έλεγε τίποτα
θα ξεχαστούμε και θα ξεχάσουμε
όπως μας πρέπει.
θα συνεχίσει να ξημερώνει
και να βραδιάζει κι εμείς
θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε
κουτσουρεμένοι και μισοί,
σα να μην έγινε τίποτα ποτέ,
ή χειρότερα.

κι όταν ακούγονται τραγούδια για ξεσηκωμένους
και δίκαιους
όλοι θα μιλάνε για άλλες εποχές,
ξεχνώντας οτι
ένας μόνος του τα κατάφερε
σε αυτη την εποχή,
χωρίς τραγούδια.

ατομική βόμβα

 Ανθρώπους μας έκαναν οι μητέρες μας. Οι μητέρες προπορεύονται σαν φώτα. 

Κι εσείς κύριοί μου από μητέρες γεννηθήκατε.

Γι' αυτό μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

*Χιροσίμα, αγάπη μου! - Ναζίμ Χικμέτ